terug

Een roos in de vuilnisbak

zondag 15 januari 2017

Er staat een roos in mijn vuilnisbak. Rood, nog vrijwel gaaf, gekregen van een aardige man die vanwege mijn ‘nee’ meende dat hij iets verkeerds had gedaan, en dat alles weer goed zou komen als hij mij een rode roos bracht. Hij (de roos) staat daar tussen de schillen van vorig jaar, want de vuilnisman kwam te vroeg en ik was dus te laat. En steeds als ik de vuilnisbak open zie ik die roos en vind ik het jammer dat hij en ik geen geliefden konden worden.

Nu zou ik het verhaal van deze niet ontloken liefde kunnen vertellen. Het verhaal van een te snel verstommend ‘hallelujah’. Maar juist voor dit verhaal zou ik mijn rode jas moeten uittrekken, de rode jas die binnen houdt wat ik binnen wil houden en buiten houdt wat ik buiten wil houden. Daarnaast: is zo’n verhaal niet al te vaak geschreven? Een leuke ontmoeting, een aangenaam weekend en dan het allesoverheersende besef van één van de twee: Dit wil ik niet? Nee, laat ik het over de schillen in mijn vuilnisbak hebben. Over de invloed van die schillen op mijn liefdesleven. Over het intrigerende artikeltje dat de algoritmes van Facebook mij toebedeelden: “Mannen die groente eten, zijn aantrekkelijker.” Uit een onderzoek zou zijn gebleken dat mannen die vooral groente eten lekker ruiken voor vrouwen. Mannen die veel koolhydraten eten, ruiken juist niet lekker - en de vlees- en tofu-eters zitten wat aantrekkelijke lichaamsgeur betreft in de middenmoot. Het leek mij een slordige conclusie, want het was een onderzoek naar zweet: In hoeverre kan zweet informatie geven over iemands gezondsheidstoestand en genen? Om hierachter komen lieten de onderzoekers zweet-stalen van mannen beoordelen door vrouwen; zij zijn immers de experts. Maar laat een vrouw aan het zweet van een man ruiken en ze kan er niet omheen: Het ruikt lekker of het stinkt. En dat leverde een leuk artikeltje op, een artikeltje dat mij, ondanks zijn simplisme, intrigeert; geur is immers de doorslaggevende factor bij het al dan niet beminnen. Charmante verschijning, weldadige intelligentie, een gedeelde passie maar een voor mij onaangename lichaamsgeur? Ik begin er niet aan. Ook niet als hij belooft om koolhydraten te vervangen door groente. En dan, denkend aan mijn vuilnisbak vol schillen: Zouden ook vrouwen lekkerder ruiken als ze vooral groente eten? Ik heb een hekel aan parfum; ik ruik dus naar mijzelf. O jee. Zou die leuke man van die ene date mij wél onweerstaanbaar hebben gevonden als ik nog volledig vegetarisch had gegeten? Als ik geen macaroni had gegeten de dag ervoor, maar enkel sla? En veroorzaakte die geweldige minnaar niet zelf zijn verminderde belangstelling voor mij met de borden vol rijst die hij me voorschotelde en die ik, onwetend, heb leeggegeten? Ik wil het weten, ik heb een neus nodig die het me vertelt, een scherpe, onpartijdige neus...
Ik ben geen beginneling in de liefde - maar ik zou er zo weer aan beginnen en ik zal er weer in verdwalen. De liefde is immers altijd volkomen nieuw. Eén factor is echter constant: Een geliefde ruikt lekker. Liefde gaat niet door de maag, maar door de neus. Ik pleit hierbij voor het ontwikkelen van een datingprofiel met geur-karakteristieken. Wat wij, daters, echt nodig hebben is geurherkenning via de glaskabel. Een appje waarmee je met je vingertoppen je geur kunt doorsturen op je smartphone. Hm, je ruikt lekker, zullen we? Ach, hoeveel datingleed zou hiermee voorkomen kunnen worden.

geplaatst door RodeJas - 8949 keer gelezen