terug

De vrijdag voor Pasen

zaterdag 15 april 2017

Het is stil buiten - en het is vrijdag. Het is hier al zeven vrijdagen niet stil geweest. De mannen op werkschoenen hebben vrij. “Ha buurvrouw”, zo groette een van de mannen mij gisteren. Kom maar op, het huis naast mij staat leeg en de vrouwen van dit buurtje hebben wel zin in een handige man binnen handbereik. We gaan geen ruzie om hem maken, hebben we elkaar beloofd. Op de radio een verbijsterend mooie uitvoering van ‘Aus Liebe’ uit de Mattheüs Passion van J.S.Bach. Mooie herinnering: de tv-registratie met de weelderig gelokte Charles de Wolff als dirigent en mijn handen ijverig aan het macrameeën want het was geen zondag. Later regelde een fagot spelende neef kaartjes voor me. Twee kaartjes. Muziek is voor samen. Alles is voor samen.

Appjes van mensen die er waren. En ‘er’ kan niets anders zijn dan The Passion, hier in Friesland. Us Elske. Ik begrijp dat ik tenminste tv had moeten kijken…. Het is tijd voor boodschappen. Ik gooi mijn zondige hoeveelheid yoghurtpakken in de plasticcontainer en loop haast gedachteloos naar de ingang van het winkelcentrum. Het rammelt om mij heen. Ik loop in een optocht, een optocht van tweetallen. Ze duwen karretjes vol lege tassen en flessen, een beetje gekromd, de kinnen vooruit. Ze zijn op jacht. Op jacht naar genoeg voedsel om samen de Paasdagen te overleven. Voor de diepvrieskast staat een man met een plastic zakje gekruide pangasiusfilet in zijn bevende handen. Hij legt het weer terug en pakt het zakje ernaast. Zijn profiel straalt wanhoop uit; hij lijkt te oud om nog te leren zelf zijn vis te kiezen. Hij doet een stap opzij om mij mijn vis te laten pakken en vraagt wat ik heb gekozen. Wilde zalm in een doosje. Nee, hij wil geen zalm. Ik vraag wat hij zoekt. ‘Kabeljauw’, zegt hij. Ik wijs hem op de kabeljauw in een doosje. ‘Nee, die is te duur.’ Ik wijs de goedkopere kabeljauw ernaast aan. ‘Nee, ik wil wel eens iets anders dan kabeljauw.’ Vanwege zijn kleding: wollen jas en geruite pet, geloof ik in de puurheid van zijn smaak - en ik vermoed dat koolvis beter bij hem past dan gekruide kweekvis. Hij kiest de koolvis en ik hoop van harte dat hij die lekker vindt. Een mail van de koordirigent over de komende uitvoering. Wat hij anders niet doet, doet hij nu wel: zich met onze kleding bemoeien. Combinaties in effen blauw, grijs en wit met een rood accent. ‘Een sjaaltje of een strikje.’ Nu bezit ik een goeie blauwe jurk; ruimvallend maar niet vormloos, glanzende, donkerblauwe stof, lengte tot op de kuit. Die jurk, en dan rode schoenen erbij, daar ga ik voor. Er zijn slechtere redenen om nieuwe schoenen te kopen, nietwaar? Zere voeten, seksuele frustratie, zin in de volledige aandacht van een kundige verkoper. Helaas, de schoenen die de optimale combinatie van comfort en schoonheid bieden, zijn wit. Geen schoenendoos met nieuwe schoenen op de tafel, tijdens het wekelijkse beraad bij koffie en thee met wandelvriendinnen. Wel: “Echt jammer voor je dat je The Passion niet hebt gezien…”

De avond in de oude dorpskerk, samen met vriendin A, is van een ontroerende schoonheid. ‘The Crucifixion’ van John Stainer. Zo’n stuk waar amateurs zich in verslikken en dan het resultaat toch op youtube zetten. De tenor-solist is onze voormalige koordirigent en mijn voormalige zangleraar. A. en ik zijn verslingerd aan zijn stem. Na afloop sluipen we als groupies de kerk rond naar de openstaande achterdeur. Hem een hand geven, een zoen misschien, hem even spreken, dat is wat we willen. En kijk, hij is blij verrast om ons te zien. Hij heeft plannen voor een opera-project. Graag! En dan thuis, op Facebook: ‘Kom alvast in de paasstemming met de Magimix Cook Expertdemo.’ Ook Pasen is een vreetfeest. Een vrolijk vruchtbaarheidsvreetfeest.

geplaatst door RodeJas - 8930 keer gelezen