Aanpassen, inpassen, inleverenâ¦
woensdag 10 januari 2018
Laten we eerlijk zijn, iedereen die op een datingsite staat zou het fijn vinden, als hij of zij opnieuw iemand ontmoet. Sommigen kiezen voor het niveau vriendschap, velen kruizen “relatie” aan en voor weer anderen maakt het niet zoveel uit. Het woord relatie is overigens net als vriendschap voor velerlei uitleg vatbaar. Een paar jaar geleden liep ik tegen het begrip “vriendschap-plus” aan. En wat te denken van Latten? Zelfs daar heb je varianten in. Ik ken een stel dat lat op 300 meter afstand van elkaar…
Ook als je met de vrouw of man, die je ontmoet hebt gepraat over welke vorm je wilt blijft de echte invulling van een verhouding, ook weer zo’n beladen woord, iets waar je samen uit moet komen. Het is bijna ondoenlijk dat bij een eerste date helemaal dicht te timmeren.
Veel hangt af van de huidige leefsituatie van beide potentiële geliefden, en ook van wat zij in het verre en vooral recente verleden met hun vorige partner hebben meegemaakt, en niet te vergeten van wat ze verwachten van het kersverse contact.
Ook de directe omgeving, denk aan familie en vrienden, heeft behoorlijk wat invloed op de keuze van de relatievorm. Natuurlijk hangt dat weer nauw samen met wie je ontmoet. Klikt het met de mensen uit je netwerk? Niemand is snel bereid zijn familie en vrienden op te geven voor een nieuwe partner. Wanneer je iemand ontmoet en je bent allebei stapelgek op elkaar, dan zal je vaak aan weerszijden concessies willen doen. Soms doet dat pijn. Zo las ik een aantal keren in een profiel: Mijn kinderen komen op de eerste plaats en zelfs: ik woon samen met mijn hondje. Andersom moet de nieuwe partner ook kijken, hoeveel ruimte hij / zij zou willen hebben ten opzichte van de ander. Je stapt in een ander leven binnen!
Een profiel bestaat grofweg uit twee kolommen: Dit ben ik en dat wil ik. Tenminste, dat is de eerste indruk. Nu komt het er op aan: hoeveel hiervan is bespreekbaar en hoeveel hoort tot principes, zaken die je zeker niet wilt en kunt veranderen? Er zijn sowieso zaken, waar je niet omheen kunt: Je eigen leeftijd, je verleden (je bent gescheiden, weduwe / weduwnaar of nooit getrouwd geweest. Nog inwonende kinderen? Aan je uiterlijk kun je vaak bitter weinig veranderen – hoewel… Roken of niet roken, al dan niet alcoholische drank gebruiken. Eentje staat niet standaard vermeld, het hebben van huisdieren. Is niet geheel onbelangrijk!
Het zijn allemaal breekpunten of kunnen dat zijn. Wat is het goed om voordat je gaat daten en zeker voordat je iemand aanschrijft na te gaan, welke punten voor jou onopgeefbaar zijn.
Een goede vriendin van mij gaf mij deze raad: Luister na je gevoel, dat bedriegt je nooit. En haar tweede raad was: Geef het een kans! Gek genoeg zijn deze twee tips vaak strijdig met elkaar. Na al die jaren (!) dat ik zelf in dit circuit mee doe neig ik er steeds meer naar toe haar tweede tip voorop te stellen en als er een date ontstaat, gewoon relaxt het gesprek aan te gaan.
Wat ik zelf wil aanpassen, hoe ik me wil inpassen en of ik wat wil inleveren, daar wel over praten maar niet op voorhand beren op de weg te zien. Natuurlijk zijn er punten van verschil, waar niet mee te handelen valt. We zijn en blijven mensen…
Eigenlijk is dit een praatstuk, een aanzet voor discussie. Ik hoop dat we ons over dit item bloot durven geven. Dat valt niet mee…
geplaatst door Aktivo1 - 7088 keer gelezen
Vorige berichten
Verjaardagen, je kunt er niet omheen
Elk jaar word ik een paar keer bepaald bij een verjaardag in de familiekring. Twee keer heel kort na elkaar, mijn zoon en een dag eerder ikzelf. Het is dan weer puzzelen wanneer we dat vieren. De rest van mijn familie verjaart op geheel andere tijden in het jaar, zoonlief en ik zijn veroordeeld tot de maand januari.
Verjaardagen werden vroeger doorgaans gevierd op de geboortedag. Nu in veel relaties tweeverdieners zijn zullen zij hun verjaardag vaker in het weekend vieren, voorop gesteld dat zij niet op zaterdag of zondag hoeven te werken. Mijn verjaardag viel dit jaar op zondag en de verjaardag van mijn zoon op maandag. De “viering” van de laatstgenoemde dag schuift dan een kleine week op.
Ik liep in voorgaande jaren tegen een dilemma aan. Wie nodig ik wanneer uit?
Het leek vroeger altijd eenvoudig iedereen op dezelfde dag en tijd bij mij thuis welkom te heten. Achteraf bleek dit nu mijn kleinkinderen wat ouder zijn en mijn zoon een hond heeft, die hij vorig jaar ook meenam niet zo’n slimme optie te zijn. Vorig jaar hoorde ik na de verjaardag van een van mijn kennissen, dat ze “not amused” was, door de combinatie van mijn jongste kleinkind, die ernstige gedragsproblemen heeft en de hond met de overige visite.
Ook tussen de kennissen onderling is het helaas niet altijd koek en ei…
Om herhaling van deze situatie uit te sluiten had ik nu twee “shifts” afgesproken, eerst komen mijn kennissen / vrienden en daarna mijn familie. Dat is ook met het oog op de beschikbare ruimte een goede oplossing.
Dat ik weer een andere leeftijd moet noemen als iemand mij vraagt: “Hoe oud ben je” is soms confronterend, zeker als het iemand is die verder niets van mij weet. Standaard reageer ik dan met “Hoe oud denk je?” Dat lijkt tactisch, maar het is niet uitgesloten, dat de reactie niet gespeend is van een complimentje.
Wat er op tafel komt is een ander punt van aandacht. Een deel van de visite heeft heel specifieke wensen wat betreft een natje en droogje. Omdat van een eenpersoons huishouden nooit geëist mag worden, dat de bewoner standaard een assortiment van een lunchroom heeft heb ik dat wensenlijstje gelukkig vorig jaar goed uitgewerkt en zorgvuldig bewaard.
Het is fijn als een van mijn gasten aanbiedt wat te helpen bij het bedienen en opruimen. Door wie dat doet merk je meteen, hoe zorgzaam iemand is.
Ik hang thuis geen slinger of andere versiersels op. De hopelijk gezellige sfeer komt wel door de gesprekken. Die zijn weer geheel anders als familie of als vrienden / kennissen op bezoek zijn.
Zelf ontkom ik niet aan het evalueren van het voorbije jaar en een vooruitblik op het nieuwe levensjaar. In 2026 heb ik behalve een of twee keer een vakantiereisje maken niets bijzonders op de agenda staan. Maar ik ben terughoudend bij het boeken van het reisje, wie weet komt er iemand op mijn pad met wie ik samen op reis ga. Je weet maar nooit.
Welke ervaringen hebben jullie met het vieren van verjaardagen? Kiezen jullie voor een mix van familie en vrienden of juist niet? Vieren jullie het op de dag zelf of liever op een dag in het weekend? Of vieren jullie het helemaal niet?
Vorm
... of inhoud? Daar moest ik aan denken bij al het geneuzel en gebeuzel over taalfouten.
Ik heb lang geleden twee jaar een relatie gehad met een niet-geletterde vrouw. Dat de relatie geen stand hield kwam niet door haar gebrekkige geletterdheid, maar door mijn gebrekkige emotionele intelligentie. Over hoe het daar nu mee is gesteld doe ik geen uitspraken. Hij is al lang niet op de proef gesteld. Op een schrijffout heb ik haar overigens nooit kunnen betrappen, want ze kon niet schrijven.
Nu ben ik de laatste om te beweren dat taal alleen vorm is. Ik zou er een hele filosofische traditie die in het westen teruggaat tot op de Grieken mee ontkennen. Taal is betekenis, taal is context. Maar wat is de betekenis van betekenis en wat is context? Van die dingen.
Dus nee, ik ga taalgebruik, wel de meest pragmatische component, niet degraderen tot vorm, maar geneuzel en gebeuzel over d/t-fouten beslist wel. Dat gaat immers over hoe wij de taal vormgeven in zijn verschillende gedaantes, de geschreven taal wel te verstaan in dit geval. In de gesproken taal hoor je dat verschil helemaal niet. En laten we nu gemiddeld veel meer spreken dan dat we schrijven. Maar dan nog, ook in de gesproken taal horen we veel 'fouten'. Wat zijn eigenlijk fouten? Maar dat terzijde.
Helaas zijn we hier in eerste instantie aangewezen op het geschreven woord; die foto's zijn helemaal niet belangrijk toch? En laat nu niet iedereen de gave van het woord gegeven zijn. Kijk er langsheen, zou mijn tip zijn. En anders wordt het zoeken naar spelt in een hooiberg. Ik denk nog vaak aan haar.
Over de irritante gewoonte om taalfouten expliciet op taalfouten te wijzen en die te verbeteren en de onzin daarvan gaat in mijn vakgebied nog wel een leuke anekdote rond trouwens. Op maandag vraagt de juf tijdens het kringgesprek aan Jantje wat hij gedaan heeft in het weekend. En Jantje zegt: ik heeft bij papa geslapen. Nee, zegt de juf, ik héb bij papa geslapen. O, zeg Jantje, ik heeft u niet gezien.
Welterusten.
Opa
Een bekend fenomeen is dat veel mannen het fijner vinden om opa te zijn dan vader,en zo ook mijn vader. Groot voordeel was dat hij al op zijn 45ste voor de eerste keer opa werd en hij speelt deze rol nu al veertig jaar met verve:) Eerst natuurlijk voor mijn dochters, en mijn nichtjes. En inmiddels is hij ook al weer geruime tijd overgrootvader gelukkig. Maar een opa, dat hebben mijn kleinkinderen niet. Met mijn kleinzoon doe ik wel wat stoere dingen zoals samen varen met de kano of schatzoeken langs de geocaches. Maar niemand die met hem timmert of hem banden leert plakken en zo. Zijn vader doet dat ook niet met hem, die heeft een eigen bedrijf en altijd druk en weg. Zijn moeder heeft ook eigen bedrijven en als er iets stuk is, regelt ze iemand die het fixt
Maar hoe leuk is het, als er rolmodellen zijn in je leven waarvan je kan leren dat je heel veel zelf ook kan maken? Deze week zag ik een film uit Tokyo waarbij je familieleden kon huren. Best wel triest om te bedenken dat ook in Japan de familie verbanden al zo verwaterd zijn dat inhuur nodig kan zijn. Deze film had ook wel een vleugje humor en verhuurde geen opa's, maar wel vaders, echtgenoten en journalisten. Maar goed, wat heb je eraan om eenmalig een opa in te huren? Je wil toch dat je kleinkinderen iemand hebben die echt van ze houdt, en niet alleen deze week maar volgend jaar ook nog. Er zit niet veel anders op, ik moet ze maar zelf leren timmeren en banden plakken dan:)