terug

Goed in je vel zitten

donderdag 22 maart 2018

Wat is er de oorzaak van dat we ons soms wat minder super voelen? Wat zouden we graag bij iedereen overkomen als iemand, die nooit iets te klagen heeft. Is dat in alle gevallen reëel?

We hebben allemaal wel eens een “bad day”. Er zijn omstandigheden in ons leven waar we niet veel aan kunnen doen. Je gezondheid kan het even laten afweten; daar gaat de een anders mee om dan de ander. Ik weet uit het grijze verleden nog, dat je bij elk griepje linea recta naar de huisarts ging. Het is goed, als we signalen oppakken, dat er iets met onze conditie mis is. Die aanwijzingen negeren is verkeerd. Tegenwoordig wordt er veel meer dan vroeger aan zelfmedicatie gedaan. De huisarts wordt doorgaans alleen voor ernstigere zaken benaderd. Mogelijk is dat ook cultuurgebonden. Ziek voelen en ziek zijn wordt verschillend ervaren, sommigen blijven erg lang doormodderen. In gesprekken die je hebt met goede kennissen merk je dat al gauw. Hoe vaak wordt de gezondheid aangekaart? Als we elkaar begroeten begint het al: “En, hoe gaat het er mee?” Eerlijkheid is dan geboden, maar moet je altijd het achterste puntje van je tong laten zien??

Of je na een griep weer snel op de been bent hangt natuurlijk ook af van je algemene conditie. Het is geen goede zaak om als gedeeltelijk hersteld bent weer aan de slag te gaan, zowel voor jezelf als voor je omgeving pakt dat funest uit. Aan de andere kant ken ik helaas ook mensen, die hun ziekzijn koesteren.

In een uiterst geval lijken die mensen aan hypochondrie te lijden. Wat???

Mensen met hypochondrie denken steeds dat ze een ernstige ziekte hebben, terwijl er medisch niets te vinden is dat daarop wijst. Hypochondrie is een angststoornis.

Ook als een dokter je goed nakijkt en niets vindt, blijft de angst voor een ernstige ziekte aanwezig of komt na korte tijd terug. Het is bijna niet mogelijk om je gerust te stellen. Je zoekt heftig naar geruststelling. Dat kan de angst voor een ernstige ziekte juist in stand houden of versterken. Begrijp me goed, ik kan goed voorstellen, hoe erg die gevoelens kunnen zijn. Wat erg is, dat sommige hypochonders er een handje van hebben anderen een ziekte aan te praten. Ik heb de indruk, dat ze dat doen om zich zelf gerust te stellen, domweg om een lotgenoot te krijgen.

Als we het idee hebben, dat we verkeerd in ons vel zitten, is het dan wel verstandig om een afspraakje te maken? Is het dan überhaupt handig actief op een datingsite te zitten? Niemand geeft graag toe dat hij of zij in een dipje zit, dat is slecht voor je imago. Dit betekent uiteraard wel, dat mensen, die chronisch ziek zijn of fysiek beperkt zijn ook een kans moeten hebben om in datingland aan de bak te komen. Discriminatie is no way. Gelukkig hebben we aan de andere kant vrije keuze waarbij het gaat om een partner, een vriend.

Mijn prangende vraag is dan weer: Moet je van te voren in een profiel of, als je mailt met iemand nog voordat je echt gaat daten vertellen, hoe de vork in de steel zit? Waar ligt de grens tussen eerlijk zijn en het leugentje om bestwil? Op welk moment geef je opening van zaken? Is het zo, dat hierbij de manier, waarop je reageert op zo’n ontboezeming cruciaal is? De Fransen zeggen dat zo fraai: “C’est la tone qui fait la musique”.

Datzelfde kom je ook tegen als jouw date je vraagt naar de reden, waarom het met een vorige relatie of vorige vriendschap gestopt is. Ik besef terdege, dat juist dit zaken zijn, waarop een flink taboe rust. Sommige taboes zijn het naar mijn smaak waard om door te breken.

Een open eind dus. Hopelijk willen jullie met mij meedenken.

geplaatst door Aktivo1 - 6827 keer gelezen