terug

De man in de bibliotheek

maandag 27 augustus 2018

Ik ging de stad in voor boodschappen en ik had een briefje bij me. ‘Bank lamp ronde tafel dadels yam-desembrood yoghurt stadsplattegrond FM-antenne watermeloen,’ stond erop. Zo’n boodschappenlijstje is nuttig; hoe zou ik anders met zowel een stadsplattegrond als een watermeloen kunnen thuiskomen? Ooit had ik een geliefde die me bloemen beloofde als ik geen boodschappenlijstjes meer zou schrijven. Als ik zou onthouden wat ik moest kopen. Lieverd, ik denk niet altijd aan je, en zeker niet aan je dorst. Ik kan zomaar vergeten om bier voor je te kopen.

Mijn bank staat hoogstwaarschijnlijk in de outlet; mijn gevoel voor kwaliteit en
schoonheid matchen niet met mijn besteedbare bedrag. Deze stadse outlet is een diepe, stoffige ruimte achter oude deuren. Geen personeel. Wel een jong stel, ook op zoek naar een bank. Zij hoogzwanger, hij almachtig. Zij valt voor een slanke, roze bank, hij vindt de roze te groot en valt voor een pompeuze grijze. Ik neem ondertussen de maten op van een groen-grijze met streepjes. Zij zucht: ‘Jammer toch dat hier geen personeel is.’ Hij vraagt: ‘Hoe vaak ga je dat nog zeggen?’ Samen een bank kopen is de lakmoesproef voor elke relatie. Koop bij twijfel allebei een stoel en zet die naast elkaar voor de televisie. Dit Zijn Wij. En laat hém moederziel alleen zijn nieuwe bank kopen als je niet van plan bent om bij hem in te trekken.

Met een half afgestreept lijstje loop ik de bibliotheek binnen. Niet om lid te worden, nog niet, ik wil even gratis plassen. Bij de ingang staat een tafel met nieuwe boeken. En bij die tafel staat een grote man met grijze krullen. Hij kijkt me opmerkzaam aan en lacht naar me. En ik, in de war, lach naar hem. Terug van het plassen staat hij er nog. “Je hebt zo’n mooi gezicht,” zegt hij. “Wat een mooi compliment, dank je wel,” zeg ik. En dan zeggen we niks meer, al heb ik misschien nog iets gestameld. Hoe lang kunnen twee toevallige passanten elkaar aankijken? Uren? Vijf seconden? Ik groet hem en loop naar buiten. Als ik mij omdraai, staat hij me na te kijken. Hij lacht nog steeds. Het is blijkbaar goed zo.

Het is een sprookje van Hermann Hesse: Een jonge muzikant wordt door zijn vader de wereld in gestuurd. Hij loopt een eindje mee met een jonge vrouw, draagt haar mandje, zingt liedjes voor haar, laat zich door haar kussen. Pas in de nacht, op het schip van een schipper met 'versluierde, grijze ogen’ wil hij weer naar haar toe. De schipper zegt: “Er voert geen weg terug….en van dat meisje met haar bruine ogen heb je het beste en het mooiste al gehad …”

Misschien was dit het beste en het mooiste dat de man in de bibliotheek mij te bieden had. Ik voel mij hoe dan ook een beetje meer thuis in deze stad, nu ik weet dat hij hier rondloopt.

geplaatst door RodeJas - 7403 keer gelezen