Het houtje in een verhouding??
zaterdag 20 oktober 2018
Wie op deze site staat heeft doorgaans niet alleen wensen over degene, die wie hij of zij wil ontmoeten maar meestal ook over de toekomst.
Wat wil je van een contact? Een liedje schiet me nu te binnen: Weet je nog die tijd van vroeger… (van Pieter Wiedemeijer). Vele decennia geleden was het wat simpeler. Je was een jaar of twintig, je ging het ouderlijk huis verlaten, je ontmoette de man of vrouw waarmee je verkering kreeg, je verloofde je en je ging trouwen. Sommigen bleven bij pa en moe wonen, of gingen als vrijgezel verder door het leven. Daar werd vaak wat meewarig over gedacht. Het huwelijk was de standaard. Scheiden werd bijna als een misdrijf beschouwd.… Daarnaast waren er vriendschappen, ook vaak voor het leven. Samenwonen zonder boterbriefje was iets van later datum, veel later, in de hippietijd ontdekte men de commune. En nu is daar het latten aan toegevoegd. Het is taalkundig gezien bijzonder dat het begrip relatie, waarmee alle samenlevingsvormen samengevat worden, in het midden het woordje lat heeft. Lat wordt omarmd door re en ie.
Waarom is latten tegenwoordig zo populair? Living Apart Together (LAT) is in wezen een contradictio in terminis, een tegenspraak in woorden, twee woorden die met elkaar niet overeenstemmen. Je hoeft om te latten niets op papier vast te leggen, beide partners zijn vrij om te gaan of staan waar ze willen. Hoe vrijblijvend is dat latten dan wel of niet?
Wat doe je wel en wat doe je niet samen? Ik denk, dat een latrelatie een paar exclusieve eigenschappen heeft, die haar onderscheidt van een goede vriendschap. Ik doe een poging om die eigenschappen te benoemen.
Je kunt met meer personen vriendschap hebben, maar een “latje” heb je maar met één.
De aard van het lichamelijk contact is bij een latrelatie intenser dan bij vriendschap.
Als je een latrelatie met iemand hebt zul je met hem / haar bij de wederzijdse familie of vrienden anders voor de dag komen.
Een latje kan uitgroeien tot een relatie, waarin je gaat samenwonen.
Een latrelatie eist psychisch meer van je dan een vriendschap.
Een latrelatie is nog steeds niet overal geaccepteerd is de samenleving.
Het is voor elke latrelatie van belang goed elkaars gevoelens te kennen. Wanneer je daar niet over communiceert ga je alles als vanzelfsprekend beschouwen. Het ene weekend ik bij haar, het volgende weekend komt ze bij mij. Vroeger, voordat het woord latrelatie ingeburgerd was, kende je ook vriendschap -plus. Pas op! Dat was veelal vriendschap met iemand, waarmee je wanneer je allebei daar zin in had, seks kwam kijken. Er zat geen structuur bij.
Velen, die hun eerste grote liefde achter de rug hebben, omdat die door echtscheiding of door overlijden van de partner eindigde, hebben moeite met het opnieuw toewerken naar een 24/7 relatie, en kiezen daarom voor een latje. Toch ken ik genoeg personen, die hun nieuwe liefde alleen willen, als die voor 200 % voor hem / haar wil gaan. Komt dat misschien door de aard van de ervaringen uit een vroegere relatie?
Ik denk, dat je in een profielbeschrijving eerlijk moet zeggen wat je feitelijk wil. Dan komt de ander niet voor onprettige verrassingen te staan.
Het houtje in een verhouding, de lat in de relatie kan breken! Eikenhout of tropisch hardhout lopen die kans het minst, een triplex latje is niet zo stabiel. Jong hout is wel soepel, maar het wil nog wel eens ombuigen naar de verkeerde kant. Een latje op latere leeftijd kan door levenservaring een goede kans op een stabiele relatie maken.
Ik wens jullie allemaal een mooie, liefdevolle relatie, hoe die er ook uit gaat zien. En tenslotte, de naam van een relatie kan ook een etiketje zijn…
geplaatst door Aktivo1 - 5363 keer gelezen
Vorige berichten
Verjaardagen, je kunt er niet omheen
Elk jaar word ik een paar keer bepaald bij een verjaardag in de familiekring. Twee keer heel kort na elkaar, mijn zoon en een dag eerder ikzelf. Het is dan weer puzzelen wanneer we dat vieren. De rest van mijn familie verjaart op geheel andere tijden in het jaar, zoonlief en ik zijn veroordeeld tot de maand januari.
Verjaardagen werden vroeger doorgaans gevierd op de geboortedag. Nu in veel relaties tweeverdieners zijn zullen zij hun verjaardag vaker in het weekend vieren, voorop gesteld dat zij niet op zaterdag of zondag hoeven te werken. Mijn verjaardag viel dit jaar op zondag en de verjaardag van mijn zoon op maandag. De “viering” van de laatstgenoemde dag schuift dan een kleine week op.
Ik liep in voorgaande jaren tegen een dilemma aan. Wie nodig ik wanneer uit?
Het leek vroeger altijd eenvoudig iedereen op dezelfde dag en tijd bij mij thuis welkom te heten. Achteraf bleek dit nu mijn kleinkinderen wat ouder zijn en mijn zoon een hond heeft, die hij vorig jaar ook meenam niet zo’n slimme optie te zijn. Vorig jaar hoorde ik na de verjaardag van een van mijn kennissen, dat ze “not amused” was, door de combinatie van mijn jongste kleinkind, die ernstige gedragsproblemen heeft en de hond met de overige visite.
Ook tussen de kennissen onderling is het helaas niet altijd koek en ei…
Om herhaling van deze situatie uit te sluiten had ik nu twee “shifts” afgesproken, eerst komen mijn kennissen / vrienden en daarna mijn familie. Dat is ook met het oog op de beschikbare ruimte een goede oplossing.
Dat ik weer een andere leeftijd moet noemen als iemand mij vraagt: “Hoe oud ben je” is soms confronterend, zeker als het iemand is die verder niets van mij weet. Standaard reageer ik dan met “Hoe oud denk je?” Dat lijkt tactisch, maar het is niet uitgesloten, dat de reactie niet gespeend is van een complimentje.
Wat er op tafel komt is een ander punt van aandacht. Een deel van de visite heeft heel specifieke wensen wat betreft een natje en droogje. Omdat van een eenpersoons huishouden nooit geëist mag worden, dat de bewoner standaard een assortiment van een lunchroom heeft heb ik dat wensenlijstje gelukkig vorig jaar goed uitgewerkt en zorgvuldig bewaard.
Het is fijn als een van mijn gasten aanbiedt wat te helpen bij het bedienen en opruimen. Door wie dat doet merk je meteen, hoe zorgzaam iemand is.
Ik hang thuis geen slinger of andere versiersels op. De hopelijk gezellige sfeer komt wel door de gesprekken. Die zijn weer geheel anders als familie of als vrienden / kennissen op bezoek zijn.
Zelf ontkom ik niet aan het evalueren van het voorbije jaar en een vooruitblik op het nieuwe levensjaar. In 2026 heb ik behalve een of twee keer een vakantiereisje maken niets bijzonders op de agenda staan. Maar ik ben terughoudend bij het boeken van het reisje, wie weet komt er iemand op mijn pad met wie ik samen op reis ga. Je weet maar nooit.
Welke ervaringen hebben jullie met het vieren van verjaardagen? Kiezen jullie voor een mix van familie en vrienden of juist niet? Vieren jullie het op de dag zelf of liever op een dag in het weekend? Of vieren jullie het helemaal niet?
Vorm
... of inhoud? Daar moest ik aan denken bij al het geneuzel en gebeuzel over taalfouten.
Ik heb lang geleden twee jaar een relatie gehad met een niet-geletterde vrouw. Dat de relatie geen stand hield kwam niet door haar gebrekkige geletterdheid, maar door mijn gebrekkige emotionele intelligentie. Over hoe het daar nu mee is gesteld doe ik geen uitspraken. Hij is al lang niet op de proef gesteld. Op een schrijffout heb ik haar overigens nooit kunnen betrappen, want ze kon niet schrijven.
Nu ben ik de laatste om te beweren dat taal alleen vorm is. Ik zou er een hele filosofische traditie die in het westen teruggaat tot op de Grieken mee ontkennen. Taal is betekenis, taal is context. Maar wat is de betekenis van betekenis en wat is context? Van die dingen.
Dus nee, ik ga taalgebruik, wel de meest pragmatische component, niet degraderen tot vorm, maar geneuzel en gebeuzel over d/t-fouten beslist wel. Dat gaat immers over hoe wij de taal vormgeven in zijn verschillende gedaantes, de geschreven taal wel te verstaan in dit geval. In de gesproken taal hoor je dat verschil helemaal niet. En laten we nu gemiddeld veel meer spreken dan dat we schrijven. Maar dan nog, ook in de gesproken taal horen we veel 'fouten'. Wat zijn eigenlijk fouten? Maar dat terzijde.
Helaas zijn we hier in eerste instantie aangewezen op het geschreven woord; die foto's zijn helemaal niet belangrijk toch? En laat nu niet iedereen de gave van het woord gegeven zijn. Kijk er langsheen, zou mijn tip zijn. En anders wordt het zoeken naar spelt in een hooiberg. Ik denk nog vaak aan haar.
Over de irritante gewoonte om taalfouten expliciet op taalfouten te wijzen en die te verbeteren en de onzin daarvan gaat in mijn vakgebied nog wel een leuke anekdote rond trouwens. Op maandag vraagt de juf tijdens het kringgesprek aan Jantje wat hij gedaan heeft in het weekend. En Jantje zegt: ik heeft bij papa geslapen. Nee, zegt de juf, ik héb bij papa geslapen. O, zeg Jantje, ik heeft u niet gezien.
Welterusten.
Opa
Een bekend fenomeen is dat veel mannen het fijner vinden om opa te zijn dan vader,en zo ook mijn vader. Groot voordeel was dat hij al op zijn 45ste voor de eerste keer opa werd en hij speelt deze rol nu al veertig jaar met verve:) Eerst natuurlijk voor mijn dochters, en mijn nichtjes. En inmiddels is hij ook al weer geruime tijd overgrootvader gelukkig. Maar een opa, dat hebben mijn kleinkinderen niet. Met mijn kleinzoon doe ik wel wat stoere dingen zoals samen varen met de kano of schatzoeken langs de geocaches. Maar niemand die met hem timmert of hem banden leert plakken en zo. Zijn vader doet dat ook niet met hem, die heeft een eigen bedrijf en altijd druk en weg. Zijn moeder heeft ook eigen bedrijven en als er iets stuk is, regelt ze iemand die het fixt
Maar hoe leuk is het, als er rolmodellen zijn in je leven waarvan je kan leren dat je heel veel zelf ook kan maken? Deze week zag ik een film uit Tokyo waarbij je familieleden kon huren. Best wel triest om te bedenken dat ook in Japan de familie verbanden al zo verwaterd zijn dat inhuur nodig kan zijn. Deze film had ook wel een vleugje humor en verhuurde geen opa's, maar wel vaders, echtgenoten en journalisten. Maar goed, wat heb je eraan om eenmalig een opa in te huren? Je wil toch dat je kleinkinderen iemand hebben die echt van ze houdt, en niet alleen deze week maar volgend jaar ook nog. Er zit niet veel anders op, ik moet ze maar zelf leren timmeren en banden plakken dan:)