Het houtje in een verhouding??

Ken je dat, van die dingen die je ineens elke keer ergens tegenkomt of hoort? Dat je bij jezelf denkt dat het wel héél toevallig is.
Of zou je dan van synchroniciteit spreken? En de volgende vraag: betekent het wat of is het inderdaad gewoon toevallig toeval.
Net zoals je overal zwangere vrouwen ziet als je zelf zwanger bent of wilt worden. Of overal verliefde stelletjes ziet als je een gebroken hart hebt.
Dan vraag je je ook af, wat is dit?!

Zo kwam ik een aantal jaren terug ineens veel mannen tegen met een bepaalde naam. Dat was een wat ouderwetse Hollandsche naam die anno nu niet meer zo vaak voorkomt.
Daarom viel het me op. 
Ik was toen ook single, maar de betreffende mannen vond ik niet interessant als potentiële partner. Toch vond ik het typisch dat ik ineens overal mannen met die naam tegenkwam.
Laat ik nou een maand of twee, drie later online een man tegenkomen waar ik meteen een hele sterke klik mee had. En yup, die heette ook zo.
Toen moest ik me toch ook even op het hoofd krabben. Zo van, heeft het Universum me hier al die tijd op voorbereid?

De laatste tijd heb ik een ander gevalletje toeval. Niet direct man-gerelateerd.
Ik ben de laatste tijd behoorlijk gefascineerd door iets waarbij paardrijden een grote rol speelt.
En ineens komt dat overal en nergens omhoog. Ook herinneringen waarvan ik eigenlijk niet eens meer wist dat ik ze wist.

Zo had ik als 14-15 jarige een vriendin met een eigen pony en daar heb ik veel op gereden. Eerst gewoon stappen, daarna leerde mijn vriendin me een beetje rijden zodat ik ook draf en verlichte zit kon. Ik was geen ervaren ruiter en springen of galopperen werd ik niet blij van.
Maar buiten dat heb ik er altijd zó van genoten!

Ik wilde als kind altijd al paardrijden maar ik mocht niet van mijn moeder.
Ik ging dan maar geregeld bij de manége kijken, met verlangen in mijn hart!

Grappig genoeg had ik rond mijn 16e-17e een verloofde die paard kon rijden. Weer zo’n herinnering die ver weg gezakt was.
Met hem heb ik één keer paard gereden. Wat heb ik daar van genoten! Ik was eerst op een kleine, rustige pony gezet, maar dat had ik in een paar minuten gezien. Heen en weer geklotst worden met die korte stappen, de grond zo dichtbij, ieeekh!
Toen kreeg ik een grotere pony waar ik heerlijk op gereden heb. In hoeverre ik nou eigenlijk wist waar de gas en de rem zat, weet ik niet meer, haha.

Vroeger ging ik ook vaak met mijn vriendin naar de manége waar zij les had. Toen was er een keer een nieuw paard wat ik meen een politiepaard was geweest. Dat was het hoogste paard wat ze ooit hadden gehad. En ik mocht daar op!
Ik schat daar ik daar met een blok (hulpmiddel) op gekomen ben. Eenmaal erop vond ik het toch wel héél erg hoog en was ik blij dat ik eraf was.

De laatste keer dat ik op een paard heb gezeten, was toen ik een jaar of 37 was. Mijn ex had een paard gekocht en toen ik de kids naar hem bracht, had hij het gezadeld en al buiten staan. Ik mocht erop als ik wilde.
Héél graag!
Maar… ik kreeg het niet voor elkaar erop te komen? Mijn kinderen lagen dubbel, mijn ex ook. Ik moest ook lachen, maar was wel verbouwereerd, had dat niet verwacht. Ik dacht dat ik fit, lenig en sterk was. Daar stond ik lelijk op mijn neus te kijken!
Uiteindelijk ben ik er met een blok op gekomen.
En daarna nooit meer op een paard gezeten, laat staan gereden.

Maar nu van de week iemand in huis die me vraagt, “Heb jij iets met paarden?”
Huh? Nee, hoezo?
Zegt hij, “Nou, om de Ariat laarzen in de gang.”
Verroest! Ik heb inderdaad een paar jaar terug laarzen gekocht die ik leuk vond wat heel toevallig eigenlijk rijlaarzen zijn.
Wat blijkt? Hij rijdt zelf paard, zowat heel zijn familie zit in de paarden.
Toevallig?!
Ik vertelde hem mijn verhaal, en dat ik nekletsel heb na ongeval en niet meer durf. Oh-zo bang dat ik eraf val en weer letsel oploop.
Daarop zei hij dat er een manége is die ritten doet met beginners of bange mensen. Dan rijdt er iemand met je mee op een fiets die het paard vasthoudt.
Wow…

Nou zit ik in dubio.
Ik ga hem wel vragen om de naam van die manége.
Enerzijds voel ik enorme vreugde! Misschien kan ik mijn droom alsnog uit laten komen! Af en toe op een paard!
Tegelijkertijd komt er stevige angst op.
Maar ik vind het ook weer belangrijk om jezelf te geven waar je zo naar verlangt. Moet je dat dan door angst om zeep laten helpen?

Als single loop je eigenlijk vaak al dingen mis, zelfs al heb je een fijn en vervuld leven in je eentje en ben je gelukkig.
Ik vind het ook belangrijk geregeld uit je comfort-zone te stappen. Anders ga je meer en meer vastroesten.
Als ik denk aan weer in het zadel zitten, dat geur van leder, paard en hooi, dan schreeuwt mijn hele wezen “ja!!”
Dat voelt zo als thuis. Vertrouwd.
Echter, als ik denk aan mijn nekje, misschien eraf vallen, slaat de angst toe.
Maar ja, dit komt toch niet voor niets op mijn pad? Het is toch geen toeval dat er een optie blijkt om af en toe veilig(er) paard te kunnen rijden.
Ik ga er nog eens over nadenken!

Het is koud buiten. Nee, het lijkt koud buiten; de mensen die ik nu buiten zie lopen, lopen er kouwelijk bij. Vooral de jonge vrouwen: een muts kan immers hun lange haren voorgoed veranderen in iets vogelnest-achtigs? Zelf heb ik een lange donsjas en een goeie hoed tegen de kou. Én knalroze handschoenen. Ooit wilde een geliefde dat er bij hem thuis altijd handschoenen voor mij zouden zijn, en in zijn dorp waren de vinger handschoenen voor vrouwen nu eenmaal knalroze. Ik hoop al jaren dat ik er eentje verlies, zodat ik de andere met goed fatsoen kan weggooien. Ik had helemaal geen nieuwe handschoenen nodig.

Mijn flat staat vol met spullen die ik niet nodig heb, veel te vol - en soms denk ik dat ik pas weer kan schrijven wanneer al die dingen een ander huis hebben gevonden, wanneer er weer ruimte is in mijn flat en daarmee in mijn hoofd. Zo is daar die witte stalen tv-kast, de kast die ik zo moedig in mijn eentje in elkaar heb geschroefd terwijl er twee personen op de handleiding stonden. Kwestie van schroevendraaier eerst even in een prittstift duwen bij verticaal en ondersteboven schroefwerk. Die kast dus. Hij paste perfect - totdat ik de wieltjes eronder draaide. Ze bleken uit te steken, die wieltjes. Zonder wieltjes gebruiken dan maar? Nee, deze kast heeft wieltjes nodig om een leuke kast te zijn. Of accepteren dat hij te ver de kamer in komt? Nee, dan is de achterkant van de tv dominant aanwezig in mijn kleine huiskamer. Hup, dan maar op Marktplaats met hem - zodat hij nu in de logeerkamer staat te wachten op een acceptabel bod. De oude 24 inch tv staat ook nog in de logeerkamer, net als de dvd-speler, een tas vol dvd’s, en het rode stalen kastje op wielen waar die kleine tv zo mooi op paste. Dit zijn spullen waaraan ik gehecht ben. Wat ik hier nodig heb, is iemand aan wie ik ze kan geven, iemand die ze nodig heeft, iemand die ik er blij mee kan maken.
De ombouw van mijn tweepersoons Auping Auronde heeft trouwens ook weken in die logeerkamer gestaan voordat ik het helemaal zeker wist: Ik zet hem op Marktplaats, ik heb geen tweepersoonsbed nodig, nooit meer. Gek genoeg was er laatst toch een man die mij in de war maakte met de simpele vraag of ik het zeker wist, van dat tweepersoonsbed. Soms is er nu eenmaal zo’n man…

Soms vraagt iemand me wat ik nodig heb - en meestal is het antwoord simpel: Twee kippenbouten, een arm die wél bij de havervlokken hoog in het winkelschap kan, toch maar een verdoving tijdens een tandartsbehandeling. En soms, heel soms, is het antwoord ‘een kusje’. Waarmee ik natuurlijk meer dan een kusje bedoel, veel meer…
Laatst, in de trein, vroeg een man mij om iets dat híj nodig had. Hij was jong, goed verzorgd en vriendelijk. Zijn Nederlands was nog in ontwikkeling. Hij bood me een slok bier aan uit zijn glas, en vroeg of ik dochters had. Ach, waarom hem geen waar antwoord gegeven? Hij wilde met één van mijn dochters trouwen, deze Arabische prins; hij had een vrouw nodig.

Mijn vrienden en familie hadden voor mijn verjaardag hadden enkele attenties bedacht; zij kennen mij goed en van mijn kant is dat ook het geval. Daarom waren hun cadeaus een goede keuze. Enkele flessen wijn en drie potjes met bloembolletjes. Over een paar weken staat mijn huiskamer er hopelijk fleurig bij.

Het leuke van bloembollen is dat je er eigenlijk op drie momenten plezier aan beleeft. Tijdens de groei (heel weinig water geven), dan als ze bloeien. Na de bloei is het slim ze een plekje in de tuin te geven, zodat ze mogelijk ook volgend jaar in de volle grond voor een bloementapijt zorgen. Bij twee van de potjes steekt een label in de grond, waardoor ik weet welke bloemen ik mag verwachten, van een potje ontbrak er een label, maar op het potje stond de nodige info.. In wezen zit er in alle bolletjes een stukje verborgen schoonheid, die pas na verloop van tijd zichtbaar wordt.

De eerder genoemde flessen wijn zijn van merken, die ik nog nooit geproefd heb. Deze flessen bevatten een nu nog onbekend stukje smaakgenot, dat ik (en mijn gasten?) gaan ervaren als de fles geopend is en de wijn in glazen belandt. Indirect heb ik dat weer te danken aan de natuur en de wijngaardenier, die aan de basis van mijn wijntje hebben gestaan.

Steeds als ik een groepje mensen ontmoet schieten mij die dingen te binnen die ik van hen weet. Iedereen van mijn verjaarsvisites droeg een rugzakje met zich mee. Een bezoekster hoefde haar leed niet te verbergen; met stok en rollator kon ze zich moeizaam toegang verschaffen. Als oudste van het gezelschap was dit op zich niet zo verwonderlijk. Mooi dat ik haar elk jaar een keer bij mij thuis zie. Het verdriet of noem het leed van de anderen was niet zo direct te zien, maar tijdens de gesprekken lichtten ze toch een stukje van hun sluier op.

Niet iedereen is geneigd als zijn / haar ellende bij elke gelegenheid op tafel te gooien. En eerlijk gezegd zit ik daar ook niet op te wachten. Het gesprek in zo’n setting zal dan meer over de koetjes en kalfjes gaan. Gelukkig komt er ook wat verborgen schoonheid boven drijven. Een plan voor vakantie in het komend jaar is er daar een van. Aan de andere kant hoorde ik van het resultaat van een onderzoek naar de gevolgen van een val van mijn kleindochter; zij klimt wekelijks op een klimmuur en dat is een tijdje geleden mis gegaan. Nu moet ze haar toekomstplannen danig bijstellen.
Een andere bezoekster is altijd single gebleven, hoewel ze diep in haar hart wel een relatie had willen hebben. Zij heeft de afgelopen pakweg veertig jaar heel positief ingevuld door haar inzet als begeleidster van een schilderclub, en door het oppakken van andere vrijwillige taken.

Bij mijn visite was dit jaar een “mistery guest”. Niemand behalve ikzelf kent haar. Niettemin klikte het al snel met mijn bezoek. Zij kon heel goed communiceren met de anderen. Ik weet evenwel onder welk leed zij gebukt gaat; een scheiding na een gewelddadige relatie. Ik heb er bewondering voor, dat zij zo uit haar dal op klimt. Een andere bezoekster gaat een moeilijke tijd tegemoet, vol onzekerheid over wat de toekomst voor haar in petto heeft. Wat is het mooi, dat er dan toch iemand is, met een gouden hart, die haar steunt. Hoewel deze vriend nooit op de voorgrond treedt vind ik hem een fijn mens.

Op mijn tafel komen binnenkort rode tulpjes, witte narcissen en blauwe druifjes tot bloei. Uit een ruwe bol naar kleurenpracht. Daar zit geen leed bij. En de Nederlandse vlag wordt zo mooi getoond..
Ik volg met aandacht de levens van mijn bezoekers. Hoe gaat het in de komende tijd met hen?
Hoe word jij – worden jullie geraakt door wat er gebeurt in het leven van jouw / jullie kennissen, familie en vrienden? Zit daar ook veel verborgen schoonheid en bedekt leed bij? Durven ze daar ook over te praten? En durf je ook je eigen vreugde en verdriet te delen?