Het houtje in een verhouding??
zaterdag 20 oktober 2018
Wie op deze site staat heeft doorgaans niet alleen wensen over degene, die wie hij of zij wil ontmoeten maar meestal ook over de toekomst.
Wat wil je van een contact? Een liedje schiet me nu te binnen: Weet je nog die tijd van vroeger… (van Pieter Wiedemeijer). Vele decennia geleden was het wat simpeler. Je was een jaar of twintig, je ging het ouderlijk huis verlaten, je ontmoette de man of vrouw waarmee je verkering kreeg, je verloofde je en je ging trouwen. Sommigen bleven bij pa en moe wonen, of gingen als vrijgezel verder door het leven. Daar werd vaak wat meewarig over gedacht. Het huwelijk was de standaard. Scheiden werd bijna als een misdrijf beschouwd.… Daarnaast waren er vriendschappen, ook vaak voor het leven. Samenwonen zonder boterbriefje was iets van later datum, veel later, in de hippietijd ontdekte men de commune. En nu is daar het latten aan toegevoegd. Het is taalkundig gezien bijzonder dat het begrip relatie, waarmee alle samenlevingsvormen samengevat worden, in het midden het woordje lat heeft. Lat wordt omarmd door re en ie.
Waarom is latten tegenwoordig zo populair? Living Apart Together (LAT) is in wezen een contradictio in terminis, een tegenspraak in woorden, twee woorden die met elkaar niet overeenstemmen. Je hoeft om te latten niets op papier vast te leggen, beide partners zijn vrij om te gaan of staan waar ze willen. Hoe vrijblijvend is dat latten dan wel of niet?
Wat doe je wel en wat doe je niet samen? Ik denk, dat een latrelatie een paar exclusieve eigenschappen heeft, die haar onderscheidt van een goede vriendschap. Ik doe een poging om die eigenschappen te benoemen.
Je kunt met meer personen vriendschap hebben, maar een “latje” heb je maar met één.
De aard van het lichamelijk contact is bij een latrelatie intenser dan bij vriendschap.
Als je een latrelatie met iemand hebt zul je met hem / haar bij de wederzijdse familie of vrienden anders voor de dag komen.
Een latje kan uitgroeien tot een relatie, waarin je gaat samenwonen.
Een latrelatie eist psychisch meer van je dan een vriendschap.
Een latrelatie is nog steeds niet overal geaccepteerd is de samenleving.
Het is voor elke latrelatie van belang goed elkaars gevoelens te kennen. Wanneer je daar niet over communiceert ga je alles als vanzelfsprekend beschouwen. Het ene weekend ik bij haar, het volgende weekend komt ze bij mij. Vroeger, voordat het woord latrelatie ingeburgerd was, kende je ook vriendschap -plus. Pas op! Dat was veelal vriendschap met iemand, waarmee je wanneer je allebei daar zin in had, seks kwam kijken. Er zat geen structuur bij.
Velen, die hun eerste grote liefde achter de rug hebben, omdat die door echtscheiding of door overlijden van de partner eindigde, hebben moeite met het opnieuw toewerken naar een 24/7 relatie, en kiezen daarom voor een latje. Toch ken ik genoeg personen, die hun nieuwe liefde alleen willen, als die voor 200 % voor hem / haar wil gaan. Komt dat misschien door de aard van de ervaringen uit een vroegere relatie?
Ik denk, dat je in een profielbeschrijving eerlijk moet zeggen wat je feitelijk wil. Dan komt de ander niet voor onprettige verrassingen te staan.
Het houtje in een verhouding, de lat in de relatie kan breken! Eikenhout of tropisch hardhout lopen die kans het minst, een triplex latje is niet zo stabiel. Jong hout is wel soepel, maar het wil nog wel eens ombuigen naar de verkeerde kant. Een latje op latere leeftijd kan door levenservaring een goede kans op een stabiele relatie maken.
Ik wens jullie allemaal een mooie, liefdevolle relatie, hoe die er ook uit gaat zien. En tenslotte, de naam van een relatie kan ook een etiketje zijn…
geplaatst door Aktivo1 - 5411 keer gelezen
Vorige berichten
Een warm bad
Ik ben enige tijd geleden lid geworden van 2 gespreksgroepen. Op maandagmiddag ontmoet ik iedere week een groepje van 12 personen, die samen iets bedenken of doen. Dat kan van alles zijn : een quiz, een leuk spelletje, een creatieve middag, of een lezing. De groep op dinsdagmorgen bestaat uit 8 personen, we komen eens in de 14 dagen bij elkaar en de gesprekken zijn wat meer op H.B.O-niveau
De leidster van de dinsdag groep heeft een lijst samengesteld van 26 serieuze onderwerpen, die we 1 voor 1 gedurende het cursusjaar met de groep gaan bespreken. Eenzaamheid, de natuur, het milieu, politiek, of een actueel onderwerp uit de krant. Het gespreksniveau is niet alleen anders dan in de maandaggroep, maar de leden van de dinsdaggroep zijn ook vele malen kritischer, zowel in de gesprekken als de discussies over het onderwerp.
Op maandagmiddag is het lekker ontspannen, er wordt gelachen, maar we zijn ook hecht, we leven mee met elkaar. We vieren uitgebreid Sinterklaas, hebben samen een kerstlunch gehad, maar sturen elkaar ook een beterschapkaart, indien nodig. De dinsdaggroep is veel afstandelijker. Dat werd mij goed duidelijk toen ik door ziekte 4 bijeenkomsten had gemist. Oh, je bent er weer, was de lauwe reactie. Niemand vroeg hoe het met me was. Toen iedereen zat, gingen we gelijk van start met het onderwerp. Er werden meteen A4-tjes uitgedeeld.
Iemand die op me overkomt als een hartelijk, belangstellend persoon voelt comfortabel als een warm bad. Om weerstand op te bouwen voor een goede gezondheid is een ijsbad, of zwemmen in koud buitenwater, zoals Wim Hof (de ijsman), ons enkele jaren geleden heeft voorgedaan, misschien veel beter. Het is in ieder geval goed voor je immuunsysteem. Maar is het ook fijn om te doen? Voelt vast prima achteraf, maar ik vind het net zo radicaal als die emmer koud water over je hoofd uitstorten, na afloop van die weldadige vochtige warmte in de saunahut. Dat deel van het programma sla ik liever over.
Eigenlijk beleef ik het date-gebeuren net zo. De sfeer van het gesprek is voor mij bepalend voor een succesvolle ontmoeting. Iemand kan zeer intelligent of welbespraakt zijn, als hij overkomt als een ijskonijn, haak ik af. Dan kies ik toch liever voor die eenvoudige, gezelligere man. Misschien mis ik wat, maar als ik dan in een heerlijk warm bad terecht kom, heb ik dat er graag voor over...
Single Story: de Vita-vrouw
“Stilstand is de dood in slow motion. Comfort is gif in een mooi glas. De bank is een graf met een zacht kussen. Je snapt toch wat ik bedoel? Daar ga ik in elk geval wel van uit.”
“Het is in elk geval het enige wat ik kan denken als ik op mijn datingsites door de profielen surf. Mannen die trots poseren naast een oldtimer, op een boot met een biertje of, de ergste van allemaal, een selfie op de bank. Het enige wat die beelden in stilte uitschreeuwen, is stagnatie. Je kunt de levensenergie bijna zien wegtrekken. Het zijn geen profielen; het zijn grafschriften in wording.”
“Vitaliteit. Dat is het enige wat écht telt. De rest is overbodig. Die mannen praten over ‘genieten van het leven’ met een glas rode wijn in de hand op een terras. Dat is geen genieten, dat is je cellen vergiftigen. Genieten is de endorfinekick na tien kilometer kneiterharde intervaltraining. Dat je voelt dat je leeft, dat elke spier in je lijf heeft gewerkt.”
“Mijn profiel is beeldend. Foto van mij op een bergtop in de Alpen; bezweet maar voldaan. Foto van mij tijdens de Dam-tot-Dam-loop. Foto van mijn weekmenu; allemaal clean, biologisch, macro-perfect. En daarbij zoek ik een ‘actieve partner’. Dat is niet zomaar een wens, dat is een absolute voorwaarde voor overleving. MIJN overleving.”
“Ik heb één keer een date gehad. Met een man die in theorie een serieuze kandidaat was. Hij zag er in elk geval fit uit op zijn foto’s. Ik durfde voorzichtig al te hopen op een fysiek gezonde zielsverwant. We hadden afgesproken voor een wandeling. Na een halfuur, toen we nog maar iets meer dan drie kilometer hadden gelopen, stelde hij voor om op een bankje te gaan zitten. ‘Even bijkomen,’ zei hij.”
“Bijkomen? Ik was net rustig warmgedraaid om een paar uur lekker door te stappen. Ik voelde meteen mijn energielevel crashen. Alsof je een F1-bolide vraagt om permanent in de tweede versnelling te rijden en tussendoor onnodige pitstops te maken. Ik heb de date ter plekke beëindigd. ‘Onze basissnelheid ligt te ver uit elkaar,’ zei ik. Wat had ik anders moeten zeggen… Dat is toch gewoon eerlijk?”
“Ze zeggen dat ik te veeleisend ben. Dat is echt klinkklare nonsens. Ik vraag alleen om een gedeelde levensstandaard. Hoe kan ik samen zijn met iemand die zijn lichaam als een afvalbak behandelt? Iemand die ‘ontspant’ door op de bank te liggen? Dat doe je met actieve rust, zoals een hersteltraining. De bank is waar ambitie sterft in eenzaamheid.”
“Ik hoor mijn vriendinnen weleens praten over ‘samen oud worden’. Ik wil helemaal niet oud worden. Ik wil mijn hele leven lang fit blijven. Ik wil op mijn tachtigste nog een marathon kunnen lopen. Met een man die naast me loopt, niet eentje die bij de finish op me wacht met een rolstoel.”
“Een kennis vroeg me laatst: ‘Heb je een vaste openingszin op die datingsites van jou? Iets om het ijs te breken?’ Zeker. Ik hou het simpel en efficiënt. ‘Leuk profiel. Wat was je hartslag in rust vanochtend?’”
Deze Single Story is fictief. Het verhaal is 'opgetekend' in Grand Café 'De Nieuwe Kans', dat alleen op digitaal papier bestaat. Dat het allemaal verdacht veel op de werkelijkheid lijkt, is puur toeval. Maar misschien ook niet...
Maartse buien
De winter voorlopig weer voorbij, dat is goed nieuws, maar daarmee is het nog geen zomer. Het is de tijd van ‘regen en wind, daarvan is maart een vrind’. En mijn stemming gaat zo’n beetje op en neer met het weer. Een mooie dag nodigt uit om plannen te maken voor méér van zulke dagen. Heerlijk, het hele jaar nog voor de boeg! placht een optimistische vriendin rond deze tijd te zeggen. De klokjes en krokussen hebben hun best alweer gedaan en de narcissen zijn op hun beurt weer uit de grond gespoten. Elk jaar opnieuw een bijzondere ervaring, je let even niet op en hocuspocus simslalabim daar staat een veld vol bloemen. En er is genoeg te klussen als het weer wat warmer wordt. Schilderwerk vooral. Houtrot die moet worden bestreden. Fietsen die weer een beurt moeten krijgen, en zo meer. Maar ook de tijd voor fijne wandelingen in het ontluikende lentegroen. Ik krijg er weer zin in. “O wat is het leven fijn als de zon schijnt”: André van Duin had daar in 1983 nog een daverende hit mee. Die wist wel waar mensen vrolijk van worden, heel eenvoudig: de warmte van zonnestralen. En licht.
Maar op een kille dag als vandaag wil de inspiratie niet zo van de grond komen. Gek eigenlijk, dat je van mooi weer, een lichte dag met wat zonneschijn, ineens overal zin in krijgt, opruimen, plannen maken. Ook van allerlei zaken op je to-do-lijst waar je eigenlijk helemaal geen mooi weer voor nodig hebt. Die je dus juist beter had kunnen doen toen het buiten nog winter was, zoals bijvoorbeeld die reparaties aan de tent. Dat je daarmee alvast voorpret hebt voor het volgende buitenseizoen en met voorbereidingen bezig bent. Ik denk dat het voor sommige mensen ook zo werkt. Voor anderen is de winterstop ook echt een pas op de plaats, goed voor boeken en musea. Het voorjaar, ramen open, frisse lucht, grote schoonmaak, een nieuw begin, dat is natuurlijk ook beeldspraak voor mijzelf, hoe ik me voel, waar ik energie van krijg. Daar is ook niks mis mee. En ook in het voorjaar moeten er boeken gelezen en stukjes geschreven worden, dusdaar is deze dag dan weer goed voor.
Alles op z’n tijd. Eén zwaluw maakt de lente niet, ook zo’n fijne boerenwijsheid, daar heb je nog eens wat aan. Nog even geduld wil dat zeggen. Dan kunnen we weer met elkaar afspreken voor gezellige wandelingen, bediend worden op een zonnig terras of creatief picknicken in het gras. Tot dan!