De zoektocht naar de kerstkalkoen in hotel Santa Claus
woensdag 5 december 2018
De zoektocht naar de kerstkalkoen in hotel Santa Claus….
Het is overbekend dat het aantal nieuwe inschrijvingen op een datingsite niet in alle jaargetijden gelijkmatig is. De tijd kort voor de zomervakantie springt er uit; wie zich in mei inschrijft hoopt dit jaar niet alleen op reis te gaan of genoegen te nemen met een singlevakantie. Overigens is er niets op tegen om zonder reisgenoot op stap te gaan. Zet maar eens de voor – en nadelen van als single op vakantie gaan op een rijtje…
Enkele dagen na de Kerst en Oud- en Nieuw is er weer een piek in de inschrijvingen. Deze potentiële daters hebben de feestdagen in hun uppie doorgebracht of in een groep, waar ze weinig aansluiting bij vonden. Niemand was er bij, waarmee ze een leuk contact hadden. Dan lijkt hen de datingsite de ultieme oplossing om uit hun alleen-zijn te stappen.
Er is nog een periode, waarin velen, vooral mannen hun heil in internetdating zoeken. De maand voor de kerstdagen beseffen zij, dat ze ook dit jaar geen adres hebben waar ze de feestdagen gaan meemaken. Aanschuiven bij familie is geen optie, die hebben allemaal hun eigen afspraken. Een korte kersttrip? Oh nee, weer in zo’n bus van een reisorganisatie de kerstmarkten afstruinen en dan het verplichte diner-dansant op Eerste Kerstdag? Dat hebben ze al eerder beleefd, soms al vaker dan eens. Dan maar inschrijven op een site.
De vraag rijst dan op, welke motieven er spelen om juist dan actief te worden als dater. Zoeken zij serieus naar een nieuwe partner, of enkel naar een adresje om tussen 24 december en 1 januari hun benen te kunnen uitsteken onder een welvoorziene kersttafel die ze als het ware op een presenteerblaadje aangeboden krijgen. Met andere woorden. Het is hun zoektocht naar de goedgebraden kerstkalkoen in hotel Santa Claus, een wel heel voordelig geprijsde locatie. Kosten: een flesje wijn, misschien een kerststukje bij de bloemist en een net gestoomd pak. Vooraf een lekker soepje, garnalencocktail, haricots verts met een mooie champignonsaus, krokant gebakken aardappeltjes, een mooie ijstaart toe… En dan de afwas? De lady zorgt daar toch voor! De volgende ochtend wakker worden in hetzelfde hotel aan een welvoorziene ontbijtdis, na een heerlijke en gezellige nacht…
Misschien is dit allemaal wat gechargeerd weergegeven, maar laten we er niet omheen draaien. Dieren kennen een bronsttijd, en tijd waarin ze heel actief zijn in het banderen van een soortgenoot van de andere sekse. Mensen hebben vaker in het jaar zo’n periode, de tijd vlak voor kerst springt er bij ouderen een beetje uit. De jongere generatie is misschien wat meer bronstig in de lente en de zomer.
Ik denk dat het bij een date in deze periode goed is met elkaar te praten, duidelijk te krijgen, waarom je nieuwe beoogde partner je juist nu wil ontmoeten. Waarom zou je het kerstdiner thuis organiseren? Okay, een kerstmaaltijd buiten de deur kan aardig in de papieren lopen, en je moet altijd reserveren. Maar toch…Een van beiden is niet de kok- ober van het privé hotel.
Ik wens jullie allen fijne feestdagen, en als je toch bij iemand gaat aanschuiven, voel je niet bezwaard door wat ik hier neerschreef. Maar is wees alsjeblieft eerlijk naar elkaar toe!
geplaatst door Aktivo1 - 3768 keer gelezen
Vorige berichten
Verjaardagen, je kunt er niet omheen
Elk jaar word ik een paar keer bepaald bij een verjaardag in de familiekring. Twee keer heel kort na elkaar, mijn zoon en een dag eerder ikzelf. Het is dan weer puzzelen wanneer we dat vieren. De rest van mijn familie verjaart op geheel andere tijden in het jaar, zoonlief en ik zijn veroordeeld tot de maand januari.
Verjaardagen werden vroeger doorgaans gevierd op de geboortedag. Nu in veel relaties tweeverdieners zijn zullen zij hun verjaardag vaker in het weekend vieren, voorop gesteld dat zij niet op zaterdag of zondag hoeven te werken. Mijn verjaardag viel dit jaar op zondag en de verjaardag van mijn zoon op maandag. De “viering” van de laatstgenoemde dag schuift dan een kleine week op.
Ik liep in voorgaande jaren tegen een dilemma aan. Wie nodig ik wanneer uit?
Het leek vroeger altijd eenvoudig iedereen op dezelfde dag en tijd bij mij thuis welkom te heten. Achteraf bleek dit nu mijn kleinkinderen wat ouder zijn en mijn zoon een hond heeft, die hij vorig jaar ook meenam niet zo’n slimme optie te zijn. Vorig jaar hoorde ik na de verjaardag van een van mijn kennissen, dat ze “not amused” was, door de combinatie van mijn jongste kleinkind, die ernstige gedragsproblemen heeft en de hond met de overige visite.
Ook tussen de kennissen onderling is het helaas niet altijd koek en ei…
Om herhaling van deze situatie uit te sluiten had ik nu twee “shifts” afgesproken, eerst komen mijn kennissen / vrienden en daarna mijn familie. Dat is ook met het oog op de beschikbare ruimte een goede oplossing.
Dat ik weer een andere leeftijd moet noemen als iemand mij vraagt: “Hoe oud ben je” is soms confronterend, zeker als het iemand is die verder niets van mij weet. Standaard reageer ik dan met “Hoe oud denk je?” Dat lijkt tactisch, maar het is niet uitgesloten, dat de reactie niet gespeend is van een complimentje.
Wat er op tafel komt is een ander punt van aandacht. Een deel van de visite heeft heel specifieke wensen wat betreft een natje en droogje. Omdat van een eenpersoons huishouden nooit geëist mag worden, dat de bewoner standaard een assortiment van een lunchroom heeft heb ik dat wensenlijstje gelukkig vorig jaar goed uitgewerkt en zorgvuldig bewaard.
Het is fijn als een van mijn gasten aanbiedt wat te helpen bij het bedienen en opruimen. Door wie dat doet merk je meteen, hoe zorgzaam iemand is.
Ik hang thuis geen slinger of andere versiersels op. De hopelijk gezellige sfeer komt wel door de gesprekken. Die zijn weer geheel anders als familie of als vrienden / kennissen op bezoek zijn.
Zelf ontkom ik niet aan het evalueren van het voorbije jaar en een vooruitblik op het nieuwe levensjaar. In 2026 heb ik behalve een of twee keer een vakantiereisje maken niets bijzonders op de agenda staan. Maar ik ben terughoudend bij het boeken van het reisje, wie weet komt er iemand op mijn pad met wie ik samen op reis ga. Je weet maar nooit.
Welke ervaringen hebben jullie met het vieren van verjaardagen? Kiezen jullie voor een mix van familie en vrienden of juist niet? Vieren jullie het op de dag zelf of liever op een dag in het weekend? Of vieren jullie het helemaal niet?
Vorm
... of inhoud? Daar moest ik aan denken bij al het geneuzel en gebeuzel over taalfouten.
Ik heb lang geleden twee jaar een relatie gehad met een niet-geletterde vrouw. Dat de relatie geen stand hield kwam niet door haar gebrekkige geletterdheid, maar door mijn gebrekkige emotionele intelligentie. Over hoe het daar nu mee is gesteld doe ik geen uitspraken. Hij is al lang niet op de proef gesteld. Op een schrijffout heb ik haar overigens nooit kunnen betrappen, want ze kon niet schrijven.
Nu ben ik de laatste om te beweren dat taal alleen vorm is. Ik zou er een hele filosofische traditie die in het westen teruggaat tot op de Grieken mee ontkennen. Taal is betekenis, taal is context. Maar wat is de betekenis van betekenis en wat is context? Van die dingen.
Dus nee, ik ga taalgebruik, wel de meest pragmatische component, niet degraderen tot vorm, maar geneuzel en gebeuzel over d/t-fouten beslist wel. Dat gaat immers over hoe wij de taal vormgeven in zijn verschillende gedaantes, de geschreven taal wel te verstaan in dit geval. In de gesproken taal hoor je dat verschil helemaal niet. En laten we nu gemiddeld veel meer spreken dan dat we schrijven. Maar dan nog, ook in de gesproken taal horen we veel 'fouten'. Wat zijn eigenlijk fouten? Maar dat terzijde.
Helaas zijn we hier in eerste instantie aangewezen op het geschreven woord; die foto's zijn helemaal niet belangrijk toch? En laat nu niet iedereen de gave van het woord gegeven zijn. Kijk er langsheen, zou mijn tip zijn. En anders wordt het zoeken naar spelt in een hooiberg. Ik denk nog vaak aan haar.
Over de irritante gewoonte om taalfouten expliciet op taalfouten te wijzen en die te verbeteren en de onzin daarvan gaat in mijn vakgebied nog wel een leuke anekdote rond trouwens. Op maandag vraagt de juf tijdens het kringgesprek aan Jantje wat hij gedaan heeft in het weekend. En Jantje zegt: ik heeft bij papa geslapen. Nee, zegt de juf, ik héb bij papa geslapen. O, zeg Jantje, ik heeft u niet gezien.
Welterusten.
Opa
Een bekend fenomeen is dat veel mannen het fijner vinden om opa te zijn dan vader,en zo ook mijn vader. Groot voordeel was dat hij al op zijn 45ste voor de eerste keer opa werd en hij speelt deze rol nu al veertig jaar met verve:) Eerst natuurlijk voor mijn dochters, en mijn nichtjes. En inmiddels is hij ook al weer geruime tijd overgrootvader gelukkig. Maar een opa, dat hebben mijn kleinkinderen niet. Met mijn kleinzoon doe ik wel wat stoere dingen zoals samen varen met de kano of schatzoeken langs de geocaches. Maar niemand die met hem timmert of hem banden leert plakken en zo. Zijn vader doet dat ook niet met hem, die heeft een eigen bedrijf en altijd druk en weg. Zijn moeder heeft ook eigen bedrijven en als er iets stuk is, regelt ze iemand die het fixt
Maar hoe leuk is het, als er rolmodellen zijn in je leven waarvan je kan leren dat je heel veel zelf ook kan maken? Deze week zag ik een film uit Tokyo waarbij je familieleden kon huren. Best wel triest om te bedenken dat ook in Japan de familie verbanden al zo verwaterd zijn dat inhuur nodig kan zijn. Deze film had ook wel een vleugje humor en verhuurde geen opa's, maar wel vaders, echtgenoten en journalisten. Maar goed, wat heb je eraan om eenmalig een opa in te huren? Je wil toch dat je kleinkinderen iemand hebben die echt van ze houdt, en niet alleen deze week maar volgend jaar ook nog. Er zit niet veel anders op, ik moet ze maar zelf leren timmeren en banden plakken dan:)