terug

Een memorabele middag

vrijdag 13 november 2026

In september heb ik op tv de documentaire over het leven van de Japanse kunstenares Yayoi Kusama gezien. Ze was kort daarvoor op hoge leeftijd overleden. Het is indrukwekkend wat ze allemaal gemaakt heeft. De tentoonstelling over Yayoi Kusama in het Stedelijk museum in Amsterdam was net begonnen. Ik belde meteen mijn museummaat dat ik die expositie graag wou zien. Ja, we moeten reserveren en er is een fikse bijbetaling, maar als jij me er brengt, betaal ik de toeslag, zei ik.

We konden ternauwernood nog een reservering krijgen op zondag 8 november om 12.45 uur en we moesten ook meteen de toeslag overmaken i.v.m de verwachte drukte bij de expositie. later werd pas bekend dat de demonstratie "De rode lijn voorbij" over Gaza ook op 8 november zou plaats vinden op het Museumplein. We twijfelden dan ook of het museum wel open zou zijn, want de ingang van het Stedelijk Museum is op het Museumplein. 1 dag ervoor stuurden ze ons een mailtje dat we WEL moesten komen, maar strikt aan het tijdslot moesten houden. Onze fietsen ingeladen in zijn bestelbus, want het parkeren van de auto zou weleens een probleem kunnen worden. We waren dus extra vroeg in Amsterdam en raakten onze auto nog net kwijt. Recht voor ons zagen we al diverse bestuurders rijden in rode kledij, die ook naarstig naar een parkeerplaats zochten.

Fietsend in de van Baerlestraat, kwamen we met onze "gewone" fietsen al snel tussen deze in het rood geklede wandelaars en fietsers terecht die net als wij bijtijds op pad waren gegaan. Maar de mensen op elektrische fietsen konden ook nog maar stapvoets rijden, dus dat ging prima en de sfeer was uitstekend. Aangekomen bij het museum zagen we dat de voorpui tot bijna het plein was afgeschermd met hekken. Ze hadden met zwarte linten een pad gemaakt naar de deur van het museum. We moesten buiten aan het begin van het looppad onze reservering al laten zien en eenmaal binnen opnieuw, zodat de betogers buiten zouden blijven. De expositie was fantastisch. We namen ruim de tijd om alles op de benedenverdieping goed te bekijken. Vervolgens via de roltrap naar de 1e verdieping, waar de echte grote installaties te zien waren. Die leken nog een stuk groter omdat er spiegels geplaatst waren.

Ook was er een raam, beplakt met stippen (Kusma's handelsmerk) waardoor je uitzicht had over het Museumplein. Het was inmiddels rond 13.30 uur en het hele plein was afgeladen vol met demonstranten die naar toespraken stonden te luisteren. Toen we even na 14.00 uur weer terug waren in de hal, begonnen de betogers net aan hun wandeling richting Vondelpark, dan via de Overtoom er omheen, Amstelveense weg en weer terug naar het plein. Binnen zijn we op een bankje dicht bij het raam gaan zitten, met goed zicht op de grote stoet wandelende mensen, allemaal in het rood gekleed. Ze liepen met vlaggen, borden met teksten en daartussendoor liepen verkopers op stelten die wat uitdeelden of verkochten aan de mensen. Het was verbazingwekkend hoe snel het plein leeg was.

Die wandeling duurt nog wel even, zei mijn maatje, we kunnen nog wel de rest van het museum gaan bekijken. Dat hadden we beter niet kunnen doen. Toen we weer buiten waren bij onze fietsen aan de zijkant van het museum, zagen we de menigte met hun vlaggen en protestborden alweer aankomen. Maar de sfeer bij deze demonstratie was nog steeds uitstekend. We hobbelden nu met de mensen mee die ook richting huis liepen en niet meer terug gingen naar het Museumplein. De enige die gevaarlijk bezig was, was een tiener met een Big Shopper-tas aan zijn stuur. Hij was lege blikjes aan het verzamelen die op de grond lagen en kneep te pas en te onpas in zijn remmen om ze op te rapen. Eenmaal weer bij de auto haalde ik opgelucht adem. Pfff zei ik, we hebben het overleefd. Thuis zag ik op het journaal dat er 200.000 mensen aan de demonstratie hadden meegedaan. Zowel de expositie als de gemoedelijke sfeer, die ik fietsend tussen de demonstranten meemaakte, had ik voor geen goud willen missen...

geplaatst door sixty - 10 keer gelezen