Vriendschap of relatie ?
donderdag 13 december 2018
Je hoort vaak van mensen dat hun uiteindelijke nieuwe partner niet iemand van een datingsite is geworden, maar een oude vriend(in) van vroeger. Ik probeer me dat voor te stellen. Ja, natuurlijk, je kent elkaars kennissenkring, familie, je komt vaak uit hetzelfde mllieu. Daar is veel voor te zeggen. Maar wanneer sloeg de vonk dan over? Of was de jeugdige passie weg en was het gewoon fijn om een vertrouwd iemand om je heen te hebben? Zo ken ik een aantrekkelijke man van mijn eigen leeftijd, die jarenlang de vriend was van een oudere vriendin van mij. Hun liefdeskaarsje was uitgegaan en mijn vriendschap met haar was ook overgeraakt. Hij en ik hebben het altijd goed met elkaar kunnen vinden, dus bleven wij met verjaardags- en kerstkaarten contact met elkaar houden. Na verloop van tijd kreeg hij een nieuwe vriendin, maar we bleven toch contact houden.
Toen hij na enkele jaren opnieuw vrijgezel werd, stelde ik voor om in de zomer af en toe samen te gaan fietsen of met erg warm weer een dagje strand te pakken. Ik woon in een mooie omgeving en heb hem die in etappes helemaal laten zien. Daardoor leerden we elkaar steeds beter kennen, omdat we nu vaker in elkaars gezelschap waren. Toch waren we allebei bang dat onze vriendschap kapot zou gaan als het meer zou worden en het niet goed zou gaan. Dus draaiden we wel om elkaar heen, maar we durfden de stap naar een relatie niet te maken. Hij was intussen lid geworden van een datingsite en hij wist dat ik lid was van 50Plus. We konden allebei de speld in de hooiberg maar niet vinden en kwamen tot de conclusie dat wij samen meer interesses gemeen hadden dan "onze" dates. We begonnen elkaar ook steeds leuker te vinden en meer te waarderen. Dus gingen we voorzichtig onderzoeken of er misschien meer in zat. Hij kwam nu, zonder ergens buitenshuis af te spreken, ook gewoon bij mij thuis.
Na enige tijd begon het bij mij te knagen dat ik niet alleen altijd het initiatief moest nemen voor alle uitjes die we ondernamen, maar ook dat ik nooit eens bij hem thuis werd uitgenodigd, want hij was altijd mij bij te gast. Oke, hij nam weleens een fles wijn, gebakjes, of een klein kado voor me mee, maar hij zat bij mij van's morgens koffietijd tot laat in de avond en ik verschafte de lunch, de aangeklede borrel en het avondeten. Hij ging pas weg als ik hem een hint gaf, dat ik het erg gezellig had gevonden, maar dat het echt tijd werd om eens huiswaarts te gaan. Langzamerhand besefte ik dat zijn ex-vriendinnen hier waarschijnlijk ook tegenaan waren gelopen, maar dat ze dat een hele tijd hadden geaccepteerd, omdat hij zo gezellig was. Waar liepen jouw relaties eigenlijk stuk op? vroeg ik."Tja, mijn makke is, dat ik een beperkte houdbaarheidsdatum heb" zei hij, en even later zei hij ook "ik hou er misschien teveel van om bij iedereen te komen aanzitten". Ik heb hem toen maar even wakker geschud. "Moet je eens goed luisteren vriend, zei ik, ik ben niet het meisje van het entertainment, die de taak heeft om jou te vermaken. Verder ben ik graag gastvrij, maar ik ben geen goedkoop aanschuifadres. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat we met weegschaaltjes aan de gang gaan, maar dit is behoorlijk eenrichtingsverkeer, vind je zelf ook niet"? Het was even akelig stil. Toen gaf hij schoorvoetend toe, dat hij meestal oudere vriendinnen had gehad, omdat die voor hem zorgden en ook de gezamenlijke uitstapjes bedachten. Dat ik, die even oud was als hij, dat ook voor hem deed, vond hij geweldig! Maar hij zag nu toch wel in dat ik er anders over dacht en dat dit gedrag van hem niet bij mij in de smaak viel. Misschien is het beter voor de vriendschap als we, zoals we eerst deden, gewoon weer buitenshuis gaan afspreken, zei ik voorzichtig. Na dit gesprek deed ik expres geen poging om iets af te spreken, want ik wilde eens kijken wat hij ging doen. Zoals hij gewend was, wachtte hij af. Hij wist niets te verzinnen, deed daar ook geen moeite voor, dus er gebeurde niks. Wat was ik blij dat het nog geen relatie was geworden, het heeft onze vriendschapsband gered.
Doordat hij niet meer bij mij thuis komt, is het contact wel een stuk minder geworden, want buitenshuis spreken we nu niet meer af. We bellen elkaar af en toe nog wel eens op om even bij te praten. Onze vriendschap is daardoor wel op een laag pitje geraakt en heeft helaas niet meer de spontaniteit en gezelligheid die we in die mooie zomer hadden. Ik heb hiervan geleerd, dat je een goede vriendschap moet laten zoals het is en niet moet gaan onderzoeken. Als je echt verliefd op elkaar wordt, is het uiteraard een heel ander verhaal, dan wordt het vanzelf wel een relatie.
geplaatst door sixty - 4404 keer gelezen
Vorige berichten
Tegenpolen
Tegenpolen trekken elkaar aan wordt alom beweerd. Maar is dat wel altijd zo ? Het kan heel fijn zijn als je daar echt naar zoekt . Voorbeeld : als jij van nature onzeker bent en daar soms zenuwachtig en druk van wordt, kan een rustige partner die niet gauw in de stress schiet een rots in de branding zijn. Maar hoe zit het met dingen die heel erg belangrijk voor je zijn?
Ik kan me goed voorstellen dat een man of vrouw die helemaal opgaat in de verzorging en liefde van de eigen huisdieren, het liefst een partner vindt die daar ook affiniteit mee heeft. Hetzelfde geldt voor normen en waarden, hoe je omgaat met het milieu kan veel invloed hebben op een relatie. Maar ook binnenshuis is de manier van omgaan met elkaar belangrijk Zeker als je van liefdevolle seks,houdt, met veel intimiteit, zal je toch een monogame partner zoeken. Zo zijn er nog veel meer dingen te bedenken.
Maar om even terug te komen op die tegenpolen. Wat je eerst zo aantrekkelijk vond, kan op de lange duur ook tegen gaan staan. Als die rustige partner later zo introvert blijkt te zijn dat je het gevoel krijgt dat hij of zij in een eigen wereld leeft en jou daar eigenlijk niet zo bij nodig heeft, kan dat de relatie bergafwaarts doen gaan. Omgekeerd : de spontaniteit en gevoeligheid die je partner bij jou zo leuk vond in het begin, kan ook gaan irriteren, als de rust in huis daar teveel door verstoord wordt. Dat zijn toch dingen waar je vaak veel later pas achter komt.
Daarom vind ik het belangrijk dat je elkaar goed aanvult. Als hij handig is en graag klust, laat hem lekker zijn gang gaan. Als jij graag leest, of je favoriete serie op tv wilt zien, so be it ! Maar alles valt of staat door dingen niet te overdrijven. Het bekende gezegde ; hier vindt je wat en daar laat je wat, is volgens mij nog steeds van toepassing. Een goede communicatie is daarbij onontbeerlijk. We zijn nu eenmaal niet hetzelfde en de gulden middenweg werkt meestal toch het beste...
Een toekomst zonder zorgen
De gemiddelde leeftijd van de deelnemers aan deze site zal 70 jaar zijn, schat ik. Vanaf de kleuterschool kan ik me dingen nog goed herinneren. Daarvoor zijn het nog vage momentopnames die af en toe door mijn hoofd flitsen, maar zo’n 65 jaar aan concrete herinneringen is er wel verzameld.Herinneringen aan vreugde en verdriet, ontmoeting en afscheid, succes en falen, gezondheid en ziekte, trots en schaamte, hulp en bedrog, geluk en pech. Ieder van ons heeft hetzelfde in meer of mindere mate meegemaakt.
Soms is het bitterzoet. Wat waren er veel fijne dingen en wat is het jammer dat ze nooit meer terugkomen! Toch prijs ik me gelukkig dat het per saldo een enorme rijkdom in mijn hoofd heeft opgeleverd. Rijkdom, die niemand me meer kan afpakken.
Ik vraag me ook niet meer af of ik het beter of anders had kunnen doen. Ongetwijfeld, maar zou mijn leven dan wel zonder vallen en opstaan zijn verlopen? Natuurlijk niet. Terugkijken doe je op onze leeftijd waarschijnlijk vaker, dan een half leven geleden. Ik zelf -en dat gun ik iedereen- kan zo’n moment van bezinning steeds afsluiten met een gevoel van tevredenheid en dankbaarheid.
Maar meer nog dan dat: het geeft ook vertrouwen in de toekomst. Het leven is nog niet voorbij en waarom zou er niet nog een mooie reis in het verschiet liggen? Ongetwijfeld met hier en daar een spannende hobbel, maar veel minder dan tot nu toe. Met minder bewijsdrang, minder lawaai en minder strijd en daarentegen meer tevredenheid, rust en vrede wordt de weg een stuk eenvoudiger en vriendelijker.
Het is nog niet voorbij, in tegendeel.
Machiel van der Schoot
Buitenland
Mijn leraar Frans, lang geleden op de middelbare school, vertelde eens een verhaaltje over een gebeurtenis ergens in Frankrijk. Hij was bij een viskraam gekomen en had wel trek in een rolmops. Dat is een zure haring om een augurkje heen gerold, met een paar cocktailprikkers erdoorheen. Maar hij wist niet hoe je dat noemde in het Frans, dus hij begon het te omschrijven: hareng, rouler, cornichon, bâtonnet… De visboer begreep het : Ah! Un rollmops! Dat vond ik erg grappig. Daarbij kwam ook het ontzag van dorpsjongens voor iemand die over Frankrijk kon vertellen. Onze wereld was klein, zelf was ik toen nog nooit in het buitenland geweest. Afgezien dan van het schoolreisje naar Trier, dat zo rond die tijd moet hebben plaatsgevonden – nadat de traditionele Rome-reis ons, wegens de economische malaise van die jaren, door de neus was geboord.
Buitenlandse reizen waren in onze familie meestal beperkt tot de bedevaartsreis naar Lourdes. Wie zich die pelgimage kon permitteren kon rekenen op een verhoogde status, want blijkbaar werd er goed geboerd. Vol trots kwamen ze dan ook terug met flesjes gewijd Lourdeswater voor iedereen. Een eeuwenoude lokroep waar buitenland synoniem was van bedevaart. Iets anders had je er niet te zoeken. En die traditie is nog steeds levend, er is een neef die tot op de dag van vandaag Lourdes-reizen organiseert.
Mijn ouders hoorden niet bij de uitverkorenen, zij zagen Lourdes alleen op de stereofoto’s uit de souvenirshop. Maar gelukkig hadden wij in Roermond, de stad die tegenwoordig vooral bekend is van de Designer Outlet, onze eigen Maria-bedevaart. Dat is de Kapel-in-’t-Zand, ook met een legende en bijpassend mirakel, iets met een beeldje in een put. Water uit die put is dus ook gewijd en werkzaam tegen kwalen en ongelukkige toestanden. Minder heilig natuurlijk dan het water uit Lourdes, dus we hoefden er niet mee aan te komen bij familie. Maar als die familie bij ons op visite kwam, dan namen ze vaak toch wel een flesje mee… voor de zekerheid.
De Kapel-in-’t-Zand (de naam is bedrieglijk, het is een forse neogotische kerk van de 19e eeuw) heeft ook, net als Lourdes en andere bedevaartsoorden, wanden vol devotietegeltjes. Daarop uiten mensen hun dankbaarheid jegens Maria, wegens verleende gunsten, of ze vragen Maria om voor hen te bidden in moeilijke tijden, of om genezing van een ziekte. Om een link te leggen, bidden om een lieve man/vrouw te vinden, of dankbaarheid voor een geslaagde verbintenis hoort ook tot de mogelijkheden.
Daarvoor is het nu dan wel te laat, dacht ik, want elke centimeter is bedekt. Maar op de site (laatst bijgewerkt 2024) lees ik tot mijn verbazing, dat er ruimte voor nieuwe tegeltjes is gecreëerd. Tegen een bijdrage van honderd euro per tegel kunnen we voor iedere wens de hulp van Maria inroepen. Overigens mag bidden natuurlijk altijd, dus mocht de de lezer(es) na een bezoek aan de Designer Outlet nog een paar uurtjes te besteden hebben, dan is een bezoekje aan de Kapel in ‘t Zand zeker aan te bevelen. Het is een wonderlijke plek, echt.
Wat Lourdes betreft, ik ben daar vele jaren later nog wel eens langs gekomen, meermaals zelfs, op de route naar de Pyreneeën. Ik kan persoonlijk geen deel uitmaken van die wereld en ik werp een cynische blik werp op de bedevaartsindustrie met gewijd water plastic jerrycans als dieptepunt. Maar tegelijk heeft het ook iets ontzagwekkends, die mensenmassa die daar uit de hele wereld samenkomt, verenigd in een gezamenlijk verhaal. Dat is wonderbaarlijk.