Humor, iets anders dan lachen â gieren â brullenâ¦
vrijdag 15 februari 2019
Ik begin de dag na het standaard broodje met het opstarten van de computer. Twee van de eerste sites die ik bezoek hebben alles met humor te maken. Er is een liedje, dat iedereen wel kent en dat mij inspireert: “Begin de dag met een dansje, begin de dag met een lach, want wie vrolijk kijkt in de morgen, die lacht de hele dag. Ja, die lacht de hele dag”
Nu ja, de hele dag lachen is wat teveel van het goede. Er zijn gelegenheden, waarbij onze lachspieren aan het werk gaan, en helaas worden onze wenkbrauwen van tijd tot tijd ook gefronst.
Humor kom je in alle soorten en maten tegen. Platvloerse humor, humor die naar men zegt vooral bij mannen onderling favoriet is, cynische grappen, discriminerende moppen en grappen, die je onder de kerstboom kunt vertellen. Enkele jaren geleden sprak ik regelmatig een man uit Blaricum, tot wie je maar een half woord hoefde te richten of je werd bedolven onder meer dan het hele oeuvre van Max Tailleur. Geen saaie vent, dat even terzijde..
Heerlijke humor waren de oudejaarsconferences oude stijl. Dan zat je eerst om de radio en later om de beeldbuis gekluisterd met pa en moe. Wim Kan slaagde er in om op onnavolgbare wijze actuele zaken uit de politiek aan de kaak te stellen. Tja, die jaren zeventig. Naar verluid zaten de politici gespannen te luisteren en te kijken en ze vonden het niet leuk, als ze niet aan bod kwamen. Wat jongere 50plussers zullen mij er op attenderen, dat na Wim er andere cabaretiers kwamen, die ook een leuke show hebben neergezet. Maar toch…
In een relatie is humor een factor van belang. Als je getrouwd bent, als je samenwoont en zelfs bij een latje of in een vriendschap kunnen er spanningen ontstaan. Je hebt een discussie met je partner, en nu hangt er van af of een van de twee of beiden hun gelijk willen halen. Fout, helemaal fout. Ook als je toegeeft terwijl je drommels goed weet, dat jij eigenlijk het gelijk aan jouw kant hebt, heb je je verkeerd opgesteld. Beter is het om te zoeken naar een kwinkslag, niet de ander belachelijk maken maar een leuke quote te gebruiken en dan de discussie op een gezellige manier af te ronden. Natuurlijk is dat niet eenvoudig, je moet maar net de juiste woorden vinden…
Wie op deze site actief is zal ontdekken, dat humor super belangrijk is. Op Things2Share, onze algemene chatbox kunnen we ons op allerlei manieren uitleven; we delen ervaringen, lief en leed, en we plaatsen bijzondere uitdrukkingen. Zo’n lijntje roept veelal reacties op, die ook een behoorlijk gehalte humor kunnen bevatten. Dat is een van de redenen, waarom ik graag meelees en meeschrijf.
In persoonlijke berichtjes of de een op een chat kunnen we ook een grap kwijt. Het moet dan weer niet ontaarden in de moppentrommel. Toch kan zo’n benadering heel ontwapenend zijn. Een woordspeling, waarbij je inhaakt op bijzondere zaken in een profiel kan een opening voor een verder mailcontact vormen. Aan een dame, die in haar profiel 240 cm als lengte had gezet schreef ik, dat zelfs ik nu wel erg tegen haar op moest kijken. Op sommige hobby’s kun je ook heel leuk inhaken. Alleen wel zo, dat iemand niet gevoel krijgt, dat er op zijn of haar tenen getrapt wordt. Wat is hier belangrijk? Welke grens leg je aan, tot hoever kun je gaan?
Ik heb smakelijk gelachen om een programma als Kanniewaarzijn. Heel vroeger zagen we op de televisie Farce Majeure met de meedeiner: Dat is uit het leven gegrepen. Wat prettig, dat je de hoogtepunten van deze serie tegenwoordig opnieuw via YouTube kunt zien.
Humor mag niet beschadigend zijn, niet ten koste van anderen gaan. Nu zijn er wel veel groepen in de samenleving die als mikpunt kunnen fungeren, denk aan de blondjes, Belgen en andere nationaliteiten. Om nog maar te zwijgen over seksistisch getinte grappen. Met fijngevoelige humor, denk weer aan Wim Kan, is niets mis. Maar grof taalgebruik moet je eigenlijk vermijden… Dat geldt niet alleen voor cabaretiers, maar voor iedereen…
geplaatst door Aktivo1 - 4739 keer gelezen
Vorige berichten
Tegenpolen
Tegenpolen trekken elkaar aan wordt alom beweerd. Maar is dat wel altijd zo ? Het kan heel fijn zijn als je daar echt naar zoekt . Voorbeeld : als jij van nature onzeker bent en daar soms zenuwachtig en druk van wordt, kan een rustige partner die niet gauw in de stress schiet een rots in de branding zijn. Maar hoe zit het met dingen die heel erg belangrijk voor je zijn?
Ik kan me goed voorstellen dat een man of vrouw die helemaal opgaat in de verzorging en liefde van de eigen huisdieren, het liefst een partner vindt die daar ook affiniteit mee heeft. Hetzelfde geldt voor normen en waarden, hoe je omgaat met het milieu kan veel invloed hebben op een relatie. Maar ook binnenshuis is de manier van omgaan met elkaar belangrijk Zeker als je van liefdevolle seks,houdt, met veel intimiteit, zal je toch een monogame partner zoeken. Zo zijn er nog veel meer dingen te bedenken.
Maar om even terug te komen op die tegenpolen. Wat je eerst zo aantrekkelijk vond, kan op de lange duur ook tegen gaan staan. Als die rustige partner later zo introvert blijkt te zijn dat je het gevoel krijgt dat hij of zij in een eigen wereld leeft en jou daar eigenlijk niet zo bij nodig heeft, kan dat de relatie bergafwaarts doen gaan. Omgekeerd : de spontaniteit en gevoeligheid die je partner bij jou zo leuk vond in het begin, kan ook gaan irriteren, als de rust in huis daar teveel door verstoord wordt. Dat zijn toch dingen waar je vaak veel later pas achter komt.
Daarom vind ik het belangrijk dat je elkaar goed aanvult. Als hij handig is en graag klust, laat hem lekker zijn gang gaan. Als jij graag leest, of je favoriete serie op tv wilt zien, so be it ! Maar alles valt of staat door dingen niet te overdrijven. Het bekende gezegde ; hier vindt je wat en daar laat je wat, is volgens mij nog steeds van toepassing. Een goede communicatie is daarbij onontbeerlijk. We zijn nu eenmaal niet hetzelfde en de gulden middenweg werkt meestal toch het beste...
Een toekomst zonder zorgen
De gemiddelde leeftijd van de deelnemers aan deze site zal 70 jaar zijn, schat ik. Vanaf de kleuterschool kan ik me dingen nog goed herinneren. Daarvoor zijn het nog vage momentopnames die af en toe door mijn hoofd flitsen, maar zo’n 65 jaar aan concrete herinneringen is er wel verzameld.Herinneringen aan vreugde en verdriet, ontmoeting en afscheid, succes en falen, gezondheid en ziekte, trots en schaamte, hulp en bedrog, geluk en pech. Ieder van ons heeft hetzelfde in meer of mindere mate meegemaakt.
Soms is het bitterzoet. Wat waren er veel fijne dingen en wat is het jammer dat ze nooit meer terugkomen! Toch prijs ik me gelukkig dat het per saldo een enorme rijkdom in mijn hoofd heeft opgeleverd. Rijkdom, die niemand me meer kan afpakken.
Ik vraag me ook niet meer af of ik het beter of anders had kunnen doen. Ongetwijfeld, maar zou mijn leven dan wel zonder vallen en opstaan zijn verlopen? Natuurlijk niet. Terugkijken doe je op onze leeftijd waarschijnlijk vaker, dan een half leven geleden. Ik zelf -en dat gun ik iedereen- kan zo’n moment van bezinning steeds afsluiten met een gevoel van tevredenheid en dankbaarheid.
Maar meer nog dan dat: het geeft ook vertrouwen in de toekomst. Het leven is nog niet voorbij en waarom zou er niet nog een mooie reis in het verschiet liggen? Ongetwijfeld met hier en daar een spannende hobbel, maar veel minder dan tot nu toe. Met minder bewijsdrang, minder lawaai en minder strijd en daarentegen meer tevredenheid, rust en vrede wordt de weg een stuk eenvoudiger en vriendelijker.
Het is nog niet voorbij, in tegendeel.
Machiel van der Schoot
Buitenland
Mijn leraar Frans, lang geleden op de middelbare school, vertelde eens een verhaaltje over een gebeurtenis ergens in Frankrijk. Hij was bij een viskraam gekomen en had wel trek in een rolmops. Dat is een zure haring om een augurkje heen gerold, met een paar cocktailprikkers erdoorheen. Maar hij wist niet hoe je dat noemde in het Frans, dus hij begon het te omschrijven: hareng, rouler, cornichon, bâtonnet… De visboer begreep het : Ah! Un rollmops! Dat vond ik erg grappig. Daarbij kwam ook het ontzag van dorpsjongens voor iemand die over Frankrijk kon vertellen. Onze wereld was klein, zelf was ik toen nog nooit in het buitenland geweest. Afgezien dan van het schoolreisje naar Trier, dat zo rond die tijd moet hebben plaatsgevonden – nadat de traditionele Rome-reis ons, wegens de economische malaise van die jaren, door de neus was geboord.
Buitenlandse reizen waren in onze familie meestal beperkt tot de bedevaartsreis naar Lourdes. Wie zich die pelgimage kon permitteren kon rekenen op een verhoogde status, want blijkbaar werd er goed geboerd. Vol trots kwamen ze dan ook terug met flesjes gewijd Lourdeswater voor iedereen. Een eeuwenoude lokroep waar buitenland synoniem was van bedevaart. Iets anders had je er niet te zoeken. En die traditie is nog steeds levend, er is een neef die tot op de dag van vandaag Lourdes-reizen organiseert.
Mijn ouders hoorden niet bij de uitverkorenen, zij zagen Lourdes alleen op de stereofoto’s uit de souvenirshop. Maar gelukkig hadden wij in Roermond, de stad die tegenwoordig vooral bekend is van de Designer Outlet, onze eigen Maria-bedevaart. Dat is de Kapel-in-’t-Zand, ook met een legende en bijpassend mirakel, iets met een beeldje in een put. Water uit die put is dus ook gewijd en werkzaam tegen kwalen en ongelukkige toestanden. Minder heilig natuurlijk dan het water uit Lourdes, dus we hoefden er niet mee aan te komen bij familie. Maar als die familie bij ons op visite kwam, dan namen ze vaak toch wel een flesje mee… voor de zekerheid.
De Kapel-in-’t-Zand (de naam is bedrieglijk, het is een forse neogotische kerk van de 19e eeuw) heeft ook, net als Lourdes en andere bedevaartsoorden, wanden vol devotietegeltjes. Daarop uiten mensen hun dankbaarheid jegens Maria, wegens verleende gunsten, of ze vragen Maria om voor hen te bidden in moeilijke tijden, of om genezing van een ziekte. Om een link te leggen, bidden om een lieve man/vrouw te vinden, of dankbaarheid voor een geslaagde verbintenis hoort ook tot de mogelijkheden.
Daarvoor is het nu dan wel te laat, dacht ik, want elke centimeter is bedekt. Maar op de site (laatst bijgewerkt 2024) lees ik tot mijn verbazing, dat er ruimte voor nieuwe tegeltjes is gecreëerd. Tegen een bijdrage van honderd euro per tegel kunnen we voor iedere wens de hulp van Maria inroepen. Overigens mag bidden natuurlijk altijd, dus mocht de de lezer(es) na een bezoek aan de Designer Outlet nog een paar uurtjes te besteden hebben, dan is een bezoekje aan de Kapel in ‘t Zand zeker aan te bevelen. Het is een wonderlijke plek, echt.
Wat Lourdes betreft, ik ben daar vele jaren later nog wel eens langs gekomen, meermaals zelfs, op de route naar de Pyreneeën. Ik kan persoonlijk geen deel uitmaken van die wereld en ik werp een cynische blik werp op de bedevaartsindustrie met gewijd water plastic jerrycans als dieptepunt. Maar tegelijk heeft het ook iets ontzagwekkends, die mensenmassa die daar uit de hele wereld samenkomt, verenigd in een gezamenlijk verhaal. Dat is wonderbaarlijk.