Een eftal, nee een dozijn...

Knuffelen
Ik lees in vele profielen, in mijn geval van mannen, de term: ‘ik ben een ‘knuffeldier’ en ‘ik houd van knuffelen’. Ik vraag mij dan altijd af, wat er in werkelijkheid mee bedoeld wordt. Bij een knuffeldier denk ik het allereerst aan een pluchen speelgoeddier wat kinderen veiligheid en troost biedt. Of moet ik het zo begrijpen dat men slaapt met een knuffeldier? Dat kan. Er zijn volwassenen die dat gevoel van geborgenheid nodig hebben in geval van stress, of andere voorkomende (slaap)problemen. Uit het verdere profiel probeer ik dan wel te halen wat de werkelijke reden kan zijn. Helaas, dikwijls moet ik het met deze informatie doen. Ik mis dan die persoonlijke toevoeging in het verdere profiel. Ik begrijp de metafoor wel. De behoefte hebben om emoties met iemand te delen, om fysiek contact te hebben. Het kan ook duiden op een aanhankelijk, zachtaardig persoon die d.m.v. knuffels geven emotionele verbondenheid toont.

‘Ik houd van Knuffelen’. Ben je dan werkelijk die zachtaardige en beschermende persoon, die ik mij probeer voor te stellen? Of dekt dit gegeven een meer seksuele lading? Meestal kan ik het in meerdere profielen niet ontdekken. Eerlijk gezegd wordt ik ietwat terughoudend wanneer ik dit in een profiel lees. Natuurlijk kan ik meer achterhalen door contact te maken, maar de weerstand is al geboren en ik laat het hier dan bij.
Ik heb hier al vaker verteld dat ik taalcoach ben van een aantal taalvragers. Ze komen uit verschillende landen. Uit Polen, uit Turkije, uit Syrië. Afgelopen vrijdagmorgen arriveerde ik in de Bibliotheek en zag ze allen al aan tafel zitten. Dat komt zelden voor, dat iedereen op tijd aanwezig is. En dat zei ik dan ook. Waarop er vanonder de tafel een bos bloemen tevoorschijn kwam, er een speech volgde en iedereen mij verwachtingsvol aankeek. Nou, dat was de moeite waard. Ik was enorm verrast en blij dat kennelijk mijn manier van omgaan met iedereen en de wijze van lesgeven betekenisvol was voor hen. Van iedereen kreeg ik daarop een stevige knuffel om mij te bedanken. En deze knuffels zijn onbetaalbaar.

Soms zijn woorden niet te vinden en laat ik mijn gevoel spreken door iemand liefdevol vast te pakken en een knuffel te geven. Een simpel gebaar om Iemand op deze manier te kunnen troosten. Behalve aan mijn kinderen, mijn vriendin en familie zal ik niet zomaar iedereen een knuffel geven. Maar wanneer ik knuffel, zit in dat eenvoudige gebaar iets groots: verbondenheid, warmte en liefde. En er niets waardevoller dat een stevige knuffel terug te ontvangen.

Liefs,
Monique

Mei vorig jaar had ik hem bijna, mijn fietsendrager. Voor twee fietsen natuurlijk, zei ik toen triomfantelijk tegen iedereen die het maar horen wilde.
Dat feest ging niet door. Kapotte contactdoos bij de trekhaak. Die is nu in orde, maar bij het horen van het prijsverschil tussen een drager voor twee fietsen en één fiets, vroeg ik toch om een time-out in de winkel.
Volkomen triviaal natuurlijk, als je het afzet tegen de gebeurtenissen op het wereldtoneel: Caroline van der Plas die een stapje terugdoet, ze zal zich binnenkort wel inschrijven hier, de plannen van het nieuwe kabinet, waar alle nazaten van G.B.J. Hiltermann alhier al dagen hun uiterst deskundige licht over laten schijnen, Renate die na haar Olympische medaille ten huwelijk wordt gevraagd - je moet er blijkbaar heel veel voor doen, dus dames, bind ze onder die Friese doorlopers, dan maak je nog kans - en voor nu ten slotte, de politie die in Den Haag een demonstratie tegen een asielopvang uiteendrijft, een opvang mind you in een kakwijk, waartegen gedemonstreerd werd door xenofobe neanderthalers die niets in die wijk te zoeken hebben. Ik pik er zo maar vier uit.
Maar even terug naar mijn ongelooflijk veel belangrijkere dilemma: neem ik nu een fietsendrager voor één fiets of voor twee? Elke zuivere afweging was bij voorbaat kansloos, want de vergelijking met de keuze tussen een eenpersoons- en een tweepersoonsbed drong zich natuurlijk onmiddellijk op. Zou ook de keuze voor een eenpersoonsfietsendrager immers niet neerkomen op een capitulatie voor de tweepersoonsliefde?
Met de vraag hoe groot of klein de kans was dat mij ooit nog de tweepersoonsfietsendragerliefde ten deel zou vallen, wilde ik mijn fietsenmaker niet lastigvallen. Ik denk er nog even over, zei ik. Dat tweepersoonsbed blijft.

Iemand via een berichtje of kaartje sterkte wensen bij ernstig ziek en zeer toont betrokkenheid. Dat is zeker goed bedoeld, maar wat te denken als er daarna geen belangstelling meer volgt? Het kan zijn dat de ander je de nodige rust wil gunnen in een moeilijke tijd. Misschien dat hij of zij liever afwacht tot je zelf een update over de situatie geeft? Het is ook niet denkbeeldig dat het bericht eerst verwerkt moet worden.

In een relatie kunnen ernstige gezondheidsklachten of een bijzonder verdrietige gebeurtenis zoveel invloed hebben dat het zelfs een grote ommekeer kan betekenen. Zo heb ik ooit een diep teleurgestelde vriendin moeten troosten, omdat hij de sterk veranderde situatie niet meer aan kon. Zij hadden een lange relatie, maar zij kon het niet meer opbrengen om steeds lief en aardig tegen hem te zijn. Haar stress, verwardheid en sterk verminderde mogelijkheden na haar ziekenhuisopname eisten hun tol en de relatie liep op de klippen.

Het grote leeftijdsverschil speelde daarin ook een rol, zij was 8 jaar ouder dan hij. Dat merkte hij nooit, want zij was altijd een zeer aktieve vrouw geweest. Het grote leeftijdsverschil werd nu pijnlijk duidelijk en hij koos voor zijn vrijheid. Zij belandde in een diepe depressie en heeft daarna nooit meer een relatie gehad. Maar zoals altijd, als er een deur dichtgaat, opent zich vaak een nieuwe deur. Van kennissen en buren waar zij eigenlijk niks bijzonders van verwachtte kreeg zij opeens veel steun.

Zij boden aan om boodschappen voor haar te halen, haar digitaal te ondersteunen, zoals het installeren van apps die ziekenhuizen tegenwoordig van je eisen, om hun onderzoeksresultaten en afspraken aan je mee te delen. Ook waren er buren die regelmatig naar haar gezondheid informeerden, zodat zij haar verhaal kwijt kon, haar eten brachten of een klusje voor haar deden. Zodoende kon zij na een tijdje alles weer in een beter perspectief plaatsen. Dit heeft haar ook laten inzien hoe belangrijk het is, dat je een goed netwerk om je heen hebt.

Wat betreft daten lees ik daarom veel beter tussen de regels door in een profiel. Degenen die alleen maar van me willen genieten door veel met me te knuffelen, leuke uitstapjes te ondernemen etc is uiteraard enorm fijn en daar is niks verkeerds aan. Samen genieten is dubbel genieten, toch?. Maar als er meteen achteraan vermeld wordt dat hij verder niet geclaimd wil worden, ga ik er niet op in en hem niet ontmoeten. Misschien mis ik daardoor een leuke tijd samen, jammer dan. Bij een oppervlakkige vriendschap kan dat allemaal ook wel. Maar die ene die echt van me gaat houden, zal me ook willen steunen in mindere tijden...