terug

Het samenzijn koesteren

zaterdag 6 juli 2019

Ik ben lang geleden gescheiden, met 2 kleine kinderen van 4 en 5 jaar oud. Was daardoor lang alleenstaand ouder voor ze en kostwinster. Ik deed daarnaast mijn huishouden, de administratie, onderhield mijn tuin etc. Was niet altijd makkelijk, maar het ging me goed af.

Meerdere langdurige relaties gehad. Die kwamen alleen in mijn vrije weekend. (1x14d), voor de gezelligheid, goede gesprekken, als liefdespartners en om samen uitjes te ondernemen. Maar bij ziek en zeer? Met raad en daad terzijde staan bij een carriereswitch? Meehelpen bij verjaardagen? Dat bleef je eigen pakkie an. Zij hadden immers zelf een huis, hun eigen kinderen, een full-time baan. Daarnaast cursussen, hobbies en ze wilden natuurlijk ook wel een keer sporten in hun schaarse vrije tijd. Kortom, je werd nooit een echt setje. Je woonde immers niet samen, deelde daardoor veel dingen dus niet met elkaar. Het gekke is, dat het nooit voor mij een probleem is geweest. Ik was zelf druk in de weer om alle ballen in de lucht te houden en deed ook niet zoveel voor hun.

Nu ik een stuk ouder ben, met pensioen, minder taken heb en meer vrije tijd, begint me dat af en toe toch wel op te breken. Ik merk dat ik me soms alleen voel en dat ik verlang naar een partner, die door de week ook weleens bij me zou kunnen zijn. Het valt niet mee om dat te vinden : veel heren hebben de doordeweekse dagen (bijna) helemaal ingevuld met oppasen op de kleinkinderen, vrijwilligerswerk, hobbies, klussen. Ook grote afstand overbruggen wordt een heikel punt. Ik heb de puf niet meer om keer op keer zo lang te moeten reizen om elkaar te zien. Wat me nog het meest daarvan tegenvalt is, dat je niet spontaan bij elkaar langs gaat voor een bak koffie of om samen even een ommetje te lopen, op een niet tevoren geplande dag. Het is niet dat ik me niet vermaak, heb genoeg te doen, bel even op om te kletsen of ik ga een eind fietsen. O ja, ik doe ook wekelijks 1 x een uur yoga en op een andere dag tai-chi.

Toch ben ik minder gastvrij geworden en merk ik dat ik niet meer zo opensta voor vrijblijvend contact, want een relatie vind ik zoiets amper. Ik blijf met een leeg gevoel achter, het voelt als oppervlakkig, iets tijdelijks en dat wil ik niet meer. Het kost veel tijd en energie om iemand door en door te leren kennen, dan moet het wel de moeite waard zijn. Een partner vinden waar ik me voor openstel, werkt bij mij alleen door het opbouwen van vertrouwen. Dat lukt pas als ik iemand veelvuldig in persoonlijk contact meemaak, ook in het dagelijkse leven. Daarvoor is het dus nodig voor mij om hem vaak te zien...

geplaatst door sixty - 5002 keer gelezen