terug

Geduld - alles heeft zijn tijd

dinsdag 27 augustus 2019

Geduld is een schone zaak. Om die eigenschap te verwerven moet ik veel oefenen. Soms ben ik heel ongedurig. Een spelletje patience – er staat een appje hiervan op het bureaublad van internet – helpt me daarbij, ook het oplossen van de dagelijkse Sudoku (vier sterren) op de computer en in mijn ochtendkrant trainen me niet alleen in een stukje denksport, maar ook in het geduldig blijven. Ook als iets niet of niet meteen lukt.

Ik kan een heleboel dingen niet dwingen of naar mijn hand zetten. Soms denk ik iets gedaan te krijgen in een door mij bepaalde tijd. Ik vergeet dan dat dat alleen kan als ik bij die realisatie niet van anderen afhankelijk ben. Als ik iets samen met een ander op poten zet moet ik dat in overleg doen. Het tempo, waarin ik graag iets af wil ronden is niet altijd (vrijwel nooit) het tempo van de ander. Ook is mijn wijze van uitvoering niet alles zaligmakend.

Dat alles betekent soms, dat ik de nodige teleurstellingen moet incasseren, als ik iemand wat vraag en daar niet binnen een paar dagen de door mij gewenste reactie op krijg.
Daarnaast merk ik, hoe moeilijk het is in de ontwikkeling van een contact niet te persoonlijk te worden, als een ander daar nog niet aan toe is. Onlangs werd mijn oprechte belangstelling voor iemand verkeerd opgepakt. Toen ik in een mailtje vroeg, wat zij de komende week ging doen, kreeg ik heel duidelijk repliek, dat ik daar niet naar moest informeren. Ze was licht geraakt doordat ik teveel belangstelling toonde.

Ook bij de manier, waarop ik bouw aan een contact moet ik dus kennelijk mijn inbreng doseren. Niet iemand overvallen met wat mij bezighoudt, ook al is dat goed bedoeld. Dus weer: Geduld oefenen. Maar daar zitten ook grenzen aan!
Een paar maanden geleden verwees ik naar het lied: If I only had time.

Iedereen op deze site heeft naar de mens gesproken minder jaren voor zich dan er achter hem of haar liggen. Dat klinkt cru, maar toch is het zo. Voor beleven van een relatie in deze leeftijdsfase resteert mij dus na de opbouw ook minder tijd dan vroeger. Tenzij ik dat voor lief neem, en accepteer, dat ik net als heel vroeger de ontwikkeling van vriendschap tot relatie alle tijd moet gunnen, op het gevaar af, dat het contact op den duur niet zo gaat zoals zij en ik dat dachten. Want dan begint alles weer van voren af aan…
Dan denk ik aan de titel van het bekende lied van The Four Tops: It’s the same old song..

Het gaat er dus om, hoe om te gaan met de kansen die er zijn. Niet als een olifant, die zijn record op de 100 meter wil verbeteren door de porseleinkast lopen, maar ook niet als een slak op geitenwollen sokken door de huiskamer sluipen. De gulden middenweg bewandelen. Kan ik dat / kunnen jullie dat? Heeft het iets met zelfbeheersing te maken? Of moet ik steeds door schade en schande wijs worden?

Alles heeft zijn tijd, er is een tijd voor daten en een tijd om het daten te laten voor wat het is. En een tijd om geduld te oefenen of zoals men dat ook zegt: op de handen te zitten. Of om toch maar even een spelletje patience te spelen?

geplaatst door Aktivo1 - 4614 keer gelezen