terug

Alles verandert

zaterdag 26 oktober 2019

´Alles verandert, opnieuw beginnen kun je met de laatste ademtocht....´ schreef de somber-visionaire Bertold Brecht ooit. Twee coupletten, dezelfde regels in een andere volgorde - waardoor het eerste couplet verdrietig-berustend klinkt en het tweede hoopvol. Ik heb dit gedicht zo vaak voorgelezen dat het een draaiorgelboek is geworden in mijn hersenpan. Zet mij voor een volle zaal en het boek ontvouwt zich. Maar zet mij voor een geliefde en het boek vergaat tot pulp.

Alles is veranderd. De tafel waaraan ik zit, de kamer waarin mijn tafel staat, het huis waarin de kamer mijn woonkamer is, de straat waaraan mijn huis staat, de stad waarin mijn straat past. En ik? Ik eet een bord pompoensoep met een klodder dikke yoghurt erop en spetter yoghurt op mijn jurk. Dat is dus niet veranderd. Als ik terugkom uit de keuken (waar ik de jurk heb schoongepoetst) blijkt het opengeslagen boek naast m´n bord eveneens nat te zijn. Ook dat is niet veranderd: het kind dat ik was had haar moeder nog niet beloofd die witte sokken écht schoon te houden, vandaag, of ze dropen al van modder en grachtenwater.
Het boek naast m´n bord is ´Zo sprak Zarathoestra´ van Friedrich Nietzsche - en de natte bladzijde dwingt mij om het boek open te houden waar het open ligt. ´Zoete lier! Zoete lier!´ lees ik: ´Ik houd van je klank, je dronken padden-klank! - Van hoe lang geleden, van hoe ver komt je klank, van ver, van de vijvers der liefde!
O oude klok, o zoete lier! Elke pijn heeft zich in je hart gegrift, vaderpijn, vaderenpijn, voorvaderenpijn, je woorden zijn rijp geworden, -
- rijp als een gouden herfst en namiddag, als mijn kluizenaarshart - nu spreek je: de wereld zelf is rijp geworden, de druif wordt bruin,
- nu wil ze sterven, sterven van geluk. O hogere mensen, ruikt u het niet? Er borrelt heimelijk een geur op,
- een geur en een aroma van de eeuwigheid, een rozenzalige bruine- goud- wijn-geur van het oude geluk,
- van het dronken middernachts-sterf-geluk, dat zingt: ¨De wereld is diep, en dieper dan de dag ooit dacht!¨´

Dit is niet de bladzijde waarnaar ik op zoek was in ´Zo sprak Zarathoestra.´. Wat ik wilde herlezen was het Nachtwandelaars-lied en het ´Wee mij! Waar is de tijd gebleven?´ Teksten die ik ooit heb gekozen om op muziek te zetten voor een thema-uitvoering van mijn geliefde theaterkoor; om te zingen met mijn toen geliefde zing-vriendin. Alles verandert. Op een dag zal ik slechts op zoek zijn naar wat ik niet meer kan veranderen maar wat desondanks wel blijkt te veranderen: het verleden.
En ik besef maar al te goed dat ik nog steeds tevergeefs op zoek ben naar een gevoel van trots, tevredenheid desnoods, over wat ik toen heb geschreven en gezongen.

´Alles verandert, opnieuw beginnen kun je met de laatste ademtocht. Maar wat gebeurd is, is gebeurd. En het water dat je bij de de wijn deed, kun je er niet meer uitgieten.
Wat gebeurd is, is gebeurd. Het water dat je bij de wijn deed, kun je er niet meer uitgieten, maar alles verandert. Opnieuw beginnen kun je met de laatste ademtocht.´

Helemaal uit m´n hoofd! Hier is immers in geen velden of wegen een geliefde te bekennen...

geplaatst door RodeJas - 4667 keer gelezen