terug

Daten: soms een fata morgana

dinsdag 22 oktober 2019

Als je op een zinderend warme dag vooruitkijkt op een asfaltweg zie je honderden meters verder een plas water. Tenminste, dat lijkt maar zo! Wanneer je op de plaats van de waterplas bent aangekomen, is al het vocht verdwenen als sneeuw voor de zon. Wikipedia verklaart dit nader:
Op een warme dag met weinig of geen wind, als het asfalt van de wegen door de zon is verwarmd en er zodoende een laag warme lucht boven het asfalt ontstaat werkt het grensvlak met de koudere lucht daar weer boven als spiegel voor licht dat er onder een invalshoek van nagenoeg 90° op valt (vrijwel evenwijdig aan het oppervlak). Dit is een luchtspiegeling "naar boven", de hete luchtlaag reflecteert het licht van de heldere lucht naar boven, waardoor het lijkt of er water op de weg ligt.

Even bekend is het klassieke voorbeeld van uitgeputte reizigers in een woestijn, die in de verte een oase met palmbomen zien verschijnen. Als ze met hun laatste krachten zich snellen naar de oase is die plotsklaps verdwenen. We kijken vaak naar dingen, die niet binnen ons directe bereik liggen, die ons aangenaam lijken, maar als we dichtbij komen zijn ze of net als een fata morgana verdwenen of ze zien er heel anders uit dan wij ze ons voorgesteld hebben.
Hoe komt dat? Van al onze wensen hebben we een beeld. In een eerdere blog ben ik daar uitvoerig op ingegaan. Vaak hoor je “Plop!” en dan is dat beeld net als een zeepbel uiteen gespat.

Jagen we als daters ook niet vaak achter een fata morgana aan?
We grijpen te hoog en te ver. We focussen ons op iets dat we niet kunnen bereiken. Met gevolg dat we onze armspieren pijn doen.
Toch is dit een dilemma, ik vraag me af of ik er gelukkig van word, als ik aan de andere kant mijn wensen alsmaar naar beneden bijstel. Dan spaar ik mijn armen, het zou me weinig moeite kosten om iets als een resultaat te boeken.

Ook hier op deze site zullen ongetwijfeld mensen zijn, die alles op alles zetten om maar aan de man of vrouw te willen komen. Als ze maar onder de pannen zijn, krampachtig streven naar een contact. Zij hebben hun wensen dus ook lager gesteld dan ze eigenlijk eerst van plan waren. Maar oh wee. Na verloop van tijd ontdekken ze, dat ze op verkeerde gronden een relatie zijn aangegaan. Ze zijn ingestapt in een verhaal van huisje – boompje – beestje, met als resultaat vaak een of meer kinderen. Maar – zijn ze wel gelukkig?

Je zit al dan niet met je partner op een terras, en, grote schrik, daar zie je de vrouw of man langs lopen, waar je in stilte jarenlang stapelgek was. Haar of hem kon je toentertijd niet krijgen, want zij / hij was onbereikbaar. Nu, dertig of meer jaren later, liggen de kaarten opnieuw op tafel. Alleen zijn de rollen omgedraaid, je bent diep geworteld in jouw relatie, en je wisselt hooguit een vluchtige blik met die vlam van weleer. Zeker als je eigen partner naast je zit stel je je heel terughoudend op. Zo hoort het tenminste wel…

Thuisgekomen kun je jouw nieuwsgierigheid niet bedwingen. Je gaat op zoek op Facebook of je googelt gewoon wat op internet; hoe zou het haar of hem in al die jaren zijn vergaan?
Ook ik heb proberen te achterhalen, hoe het liep met het meisje uit de klas van de middelbare school, waar ik echt verliefd op was. Zij was destijds voor mij een brug te ver; toen speelde het klasse-verschil nog heel sterk. Haar vader had een prima functie in de rechterlijke macht, mijn papa werkte op een fabriek. Een paar jaar geleden kwam ik er achter, door zoeken op Google, dat ze getrouwd was, zelf een goede functie had en nu met haar partner in het noorden van het land was gaan wonen. Dat hoofdstuk kon ik dus afsluiten.

Ons hele leven zullen we terugblikken, leven in het hier en nu en ook vooruit proberen te kijken. Kansen uit het verleden, die we gemist hebben spelen een rol als we nadenken over wat er gaat komen. Ik kan mijn verleden in elk geval niet zomaar wegpoetsen, maar ik mag er beslist niet in blijven hangen!

geplaatst door Aktivo1 - 4121 keer gelezen