terug

Hoopvol verlangen... 'Als ik jou vind'

maandag 28 oktober 2019

Ik heb een bericht gestuurd. Verwachtingsvol kijk ik om de haverklap, of het al is gelezen en/of er een antwoord is. Bij voorbaat ben ik al verheugd om deze man te leren kennen. Foto en profiel spreken mij aan en voorzichtig fantaseer ik al over allerlei gevoelens. Maar helaas… ik krijg een net, in lieve bewoordingen omlijst antwoord, dat er geen match is. Opeens schiet mij een strofe van het lied “Opzij, opzij…” van Herman van Veen door mijn hoofd: ‘rennen, vliegen, vallen, opstaan en weer doorgaan’. Vooral dat laatste; vallen, opstaan en weer doorgaan werd mij ingegeven vermoed ik, door de teleurstelling die er iedere keer weer is. Wat is dan toch die teleurstelling? We kennen elkaar niet, hebben elkaar nog nooit ontmoet, zijn elkaar nooit ergens tegen gekomen. Er is geen gemis van wat dan ook. Het is vooral de teleurstelling om de poging die weer niet gelukt is. Bovendien heb ik het initiatief genomen, heb er moeite voor gedaan, heb mij uit al die profielen verheft, mij laten opvallen. De eerste stap gezet, het is niet zomaar iets! Al heel lang en elke keer denk ik: ‘ik ben er klaar mee’, het levert toch niets op. En toch, na dat vallen, sta ik weer op en ga door in een nieuwe poging met hoopvol verlangen.

Als ik jou vind,
in alles wat ik verlangen mocht
vind je mij dan ook,
in alles wat je zocht?

Als je mij vindt,
In alles wat je verlangen mocht
vind ik jou dan ook
in alles wat ik zocht?

Als ik niets vind
In jouw ogen,
ben ik dan blind
om de rest van jouw te vinden?

Als jij niets vindt
In mijn ogen,
sluit je ze dan
om de rest van mij te vinden?

Elkaar vinden,
begint als zintuigen
in het elkaar vinden
en met woorden die verbinden.

Ik wil je vinden
in het vinden van jou.
Wil jij mij dan ook vinden
In het vinden van mij?

Liefs, Monique

geplaatst door monique3 - 4360 keer gelezen