Eye-opener
donderdag 16 januari 2020
Afgelopen weekend had ik een verlate Nieuwjaarsborrel, georganiseerd door een goede kennis in een daartoe afgehuurde openbare gelegenheid. Deze spontane man doet dit ieder jaar en ik verheug me er altijd op, want er komen elk jaar interessante mensen en oude bekenden die ik nog meegemaakt heb bij een activiteitenclub voor alleenstaanden, waar ik 3 jaar lid van ben geweest.
Vorig jaar heb ik een lang gesprek gehad met een vrouw die haar plekje had gevonden in een woongemeenschap. Daar heeft ze veel moeite voor moeten doen en ook een proeftijd van 2 maanden voor overgehad, De hele groep moest haar geschikt vinden en toestemming geven, want de animo voor de vrijgekomen plek was groot en er waren veel gegadigden. Dit jaar raakte ik in gesprek met een pittige blonde dame van mijn eigen leeftijd, die net terug was van een reis van 3 weken naar Cuba. Ze had die reis in haar eentje gemaakt en wat het nog avontuurlijker maakte, niet als lid van een reisgezelschap, maar alleen. Ze had alles wat ze wilde zien zelf uitgezocht en met het openbaar vervoer bezocht. Nou ben ik zelf niet zo'n durfal. Ik zou nooit alleen zo'n grote reis maken en al helemaal niet als je geen groep hebt om op terug te vallen. Is dat niet gevaarlijk, vroeg ik ? Ze lachte, nou je moet wel goed weten waar het wel en niet kan. In sommige Afrikaanse landen is het een stuk onveiliger. Daar ben ik weleens door dronken mannen lastig gevallen. Maar ik ben gelukkig nooit beroofd of verkracht, zei ze monter.
Na enige tijd vertelde ze mij over haar grote liefde, die een paar jaar terug overleden was. Ze had jarenlang een "geheime" relatie met hem gehad, want hij was getrouwd. Meteen begonnen de alarmbellen te rinkelen. Geen oordeel vellen, mening geven of conclusies trekken, gewoon luisteren en evt 1 of 2 vragen ter verduidelijking stellen, dacht ik. Ze had hem ontmoet op haar werk en ze waren hoteldebotel verliefd op elkaar geworden. Hij had een gezin met nog kleine kinderen en een goede baan, dus zij moest plechtig beloven dat hun relatie nooit zou uitkomen en daar heb ik me altijd aan gehouden, zei ze, want zijn wettige vrouw is het nooit te weten gekomen. Hij had veel bewegingsvrijheid doordat hij voor zijn werk veel vergaderingen had en vaak op reis moest. Dus zij was niet alleen zijn minnares, ze heeft ook veel met hem gereisd, mooie plekken gezien en diverse leuke uitstapjes met hem gemaakt.
Zij was niet de (af)wachtende vrouw, want hij wilde vaker bij haar langs komen dan dat zij hem toestond. Ik keek haar aan, hoefde echter niets te vragen. Ze zei "hij hield ook veel van zijn vrouw en had met haar een volwaardig huwelijk. Als hij polyamoureus mocht zijn, mocht zij het toch ook?". Dus af en toe weigerde ze hem om langs te komen omdat zij een vrijer op bezoek had, of omdat ze met een andere man op vakantie ging. "Ik heb niks voor hem gelaten, me nooit eenzaam gevoeld en ben dus ook niet in een gat gevallen na zijn dood, omdat ik altijd genoeg lovers, vrienden en vriendinnen heb gehad" grijnsde ze. Ik keek haar onthutst aan.
Ze barstte in lachen uit, streek plagend over mijn wang en zei "meisje, meisje, je kan een spannender en gevulder leven hebben als je wat minder streng bent voor jezelf, geniet gewoon van wat er allemaal op je pad komt . Zo, en nu ga ik een biertje aan de bar halen" zei ze. Vervolgens liet ze mij in grote verwarring achter en liep weg ...
geplaatst door sixty - 3655 keer gelezen
Vorige berichten
Misschien mag ik ook weer even leunen
Mijn hele leven heb ik geleerd om op eigen benen te staan. Als ondernemer moest dat ook wel. Er waren altijd beslissingen te nemen, problemen op te lossen en plannen die anders liepen dan verwacht. Dan rechtte ik mijn rug, bedacht een nieuwe route en ging weer verder.
Ik ben altijd nieuwsgierig gebleven. Naar andere mensen, onbekende plaatsen en alles wat het leven nog te bieden had. Soms bracht die nieuwsgierigheid mij iets moois, soms een flinke tegenvaller. Maar ook daar kwam ik weer uit. Zelfstandig zijn wordt op den duur bijna een tweede natuur.
Bijna zeven jaar geleden verloor ik mijn lieve, mooie echtgenote. Gelukkig bleven de mooie herinneringen: een vertrouwde blik, een hand op mijn arm en het stille gevoel dat er iemand was bij wie ik gewoon mezelf kon zijn.
Zoals iedereen heb ook ik dus de momenten van succes, pech, geluk en verdriet gekend. Toch ben ik gelukkig en tevreden. Nieuwsgierig en dankbaar voor wat het leven nog iedere dag brengt. In de psychologie wordt wel gezegd dat geven net zo fijn is als ontvangen. Wat mij betreft klopt dat en het is toch geweldig als je ook daadwerkelijk iets kan en mag betekenen voor een ander?
Maar soms, zou ik mijn zelfstandigheid best even naast me neer willen leggen. Dan verlang ik naar iemand die vraagt of ik het niet koud heb. Die een kop koffie voor me neerzet zonder dat ik erom hoef te vragen. Iemand die zegt: “Ga jij maar zitten, ik zorg vandaag een beetje voor jou.”
Niet omdat ik het zelf niet kan. Juist omdat ik het altijd zelf heb gekund. Misschien is dat wel het kleine geheim van sterke mensen: achter al dat aanpakken, doorzetten en oplossen zit soms gewoon iemand die graag even vertroeteld wil worden.
Machiel van der Schoot
Zijn specifieke kenmerken van een dier of vrouw zichtbaar?
Soms wel. Runderen, schapen en geiten dragen allemaal oormerken, als registratie van wie deze dieren zijn. De herkenning van een afzonderlijke koe gaat via een transponderband. Dat zorgt ervoor dat de boer de koe herkent bij de melkrobot. Katten en honden worden gechipt. Dat zie je niet aan de buitenkant, omdat de chip onder de huid wordt ingebracht. Behalve chippen kan (moet) de eigenaar het dier ook inschrijven bij een databank. Dat scheelt veel zoekgeraakte katten, die anders in een asiel terecht komen. Dat gebeurt vooral in de zomer wanneer katten ontsnappen doordat een buitendeur of raam openstaat om het huis te luchten.
Bij kleine kinderen op een druk strand heb ik weleens een polsbandje gezien bij een kind met hun voornaam en het telefoonnummer van de ouders erop vermeld. Dat is bedoeld voor als het kindje in een onbewaakt ogenblik zoek raakt. Bij volwassen vrouwen in India zijn er uiterlijke kenmerken die iets vertellen over haarzelf. Veel vrouwen hebben een stip op hun voorhoofd net boven de ogen. Het is een 3e oog, ter bescherming. Het geeft de mannen aan dat de dame getrouwd is
In het verleden droegen sommige vrouwen in Nederland zwarte kleding als teken van rouw wanneer hun man overleden was. Dat kon 3 tot 6 maanden zijn, maar ook 1 jaar. Mijn oma heeft na de dood van mijn opa haar hele leven in zwarte kleding gelopen, zij wilde geen andere man meer. Dit gebruik is verdwenen toen veel mensen zwarte kleding als modekleur gingen dragen. Ook bij Gothic jongeren raakte zwart erg in, maar behalve zwarte kleding, maken ze ook hun ogen en lippen zwart met uitbundige make-up. Hun haren worden ook in een diep zwarte kleur geverfd.
Traditionele Afro-Surinaamse vrouwen dragen een kunstig gevouwen hoofddoek, in combinatie met een koto, een traditioneel kledingstuk van Creoolse vrouwen. De hoofddoek heet Angisa,(soms Anisa). De vouwwijze van de hoofddoek drukt een boodschap uit. Het kan hun stemming aangeven, maar kan ook een sociale boodschap aan mannen geven dat ze single zijn. De koto is een lange wijde jurk tot aan de voeten, vaak gerimpeld door elastiek onder de borsten, ter hoogte van de taille. Er bestaan koto's voor verschillende gelegenheden : werkkoto, rouwkoto en trouwkoto. Maar er zijn ook uitbundige, kleurige koto's voor feestelijke gelegenheden.
Wij wisselen heden ten dage via een datingsite digitaal informatie uit. In het bovenste gedeelte van het profiel schrijven we : vrijgezel, gescheiden of weduwe(naar). Ook vermelden we of onze kinderen in- of uitwonend zijn. In de verdere beschrijving kunnen ook de kleinkinderen ter sprake komen, maar lang niet altijd, komt vaak later wel. Ook vertellen we iets over onszelf, want alleen foto's schiet niet zoveel op. Een telefoongesprek helpt je nog een stuk verder. Maar je mist toch de uitstraling van iemand die je persoonlijk ontmoet. De kunst daarbij is vooraf goed te selecteren wie je wilt ontmoeten. Bij teveel dates kan je date-moe worden en dat is jammer. Dan mis je misschien "net" die ene man of vrouw die echt bij je past...
Huisdieren (niet) gewenst
Redactie: dit keer heb ik wel tot 3 geteld
Lezers: de vorige blog over eenzaamheid werd in een opwelling geschreven en wellicht onnadenkend geplaatst. Het was niet de bedoeling om iemand te herinneren aan een gemis of verdriet te doen. Het me als dat zo werd gevoeld.
Bij het invullen van mijn profiel werd ik enigszins verrast door de vraag over huisdieren. Zouden kattenliefhebbers liever daten met gelijkgestemden dan met iemand met een of meerdere honden. Het leek niet eens onlogisch maar aan de andere kant ook wel iets dat erg detaillistisch overkomt. Zo zou ik nog wel meer dingen kunnen verzinnen. Inmiddels heb ik begrepen dat de vraag is opgevoerd (overigens niet verplicht in hoeft te worden gevuld) op verzoek van leden die iets minder hebben met huisdieren waardoor ze dat als extra selectiecriterium kunnen gebruiken als een profiel verder wel aanstaat. Volkomen legitiem natuurlijk, net zoals sommige vrouwen mannen met baarden of kale hoofden bij voorbaat afwijzen. Mannen willen bijvoorbeeld soms weer alleen een vrouw die blond is (geweest).
Wat kan je nu verwachten als je de woning zou binnenkomen die ik met Roos deel? Veel interesse in ieder geval, vooral de eerste keer.
Dat houdt in dat je behoorlijk wordt besnuffeld en het zelfs niet onmogelijk is dat ze je hand of arm even likt. Dat is geen pretje want het voelt alsof ze schuurpapier gebruikt van de meer ruwe soort. Er wordt gezegd dat katten extra aandacht geven aan mensen die bang voor ze zijn. Geen enkele date heeft onze woning nog betreden maar ik heb wel enkele kennissen en vrienden moeten redden, die benauwd keken als er ineens een zwarte kat op schoot sprong. Kortom het is nogal wat als je een kat thuis hebt.
Daar staat tegenover dat een kat beter alleen kan zijn dan een hond. Een dagje buiten de deur is dus geen probleem, maar gaat het langer duren dat moet er iets geregeld worden. Ook een kat is een handenbindertje. Dan zijn er nog zaken als haren die overal terechtkomen en andere kleine ergernissen voor een bezoeker.
Wat betekent dat nu in concreto voor mijn profiel en voor degenen
die daarin zijn geïnteresseerd? In de eerste plaats ben ik met name geïnteresseerd in vriendschap en heel misschien wat meer op lange termijn al kan ik me daarbij op dit moment weinig voorstellen. Samenwonen zit er derhalve niet echt in, waardoor het mogelijk probleem met een kat slechts theoretisch is. Mocht er toch iets ontstaan en de potentiële partner is allergisch voor katten dan zal ik voor Roos een thuis zoeken waar ze het zeker goed zal hebben. Mensen gaan voor (huis)dieren. Een huisdier nemen betekent ook verantwoordelijkheid nemen voor een dier en als het aan mij ligt zal Roos nooit meer in een asiel terechtkomen. Mocht iemand gewoon een hekel hebben aan huisdieren of vrezen dat deze te veel aandacht of zelfs liefde krijgen ten koste van de mogelijke partner, dan bestaat er van mijn kant eerlijk gezegd geen verdere interesse. Een huisdier is geen speelgoed of luxe artikel dat je terzijde kan leggen.
Misschien is de vermelding op het profiel toch wel een goede keuze geweest.