terug

Een beetje jokken, kan dat geen kwaad?

donderdag 20 februari 2020

In mijn dagblad was ditmaal een pagina gewijd aan solliciteren. Bij het lezen hiervan dacht ik terug aan die keren, dat ik zelf gesolliciteerd had naar een baan. Die periode ligt nu al lang achter me, 50 jaar geleden solliciteerde ik naar een baan waar ik de rest van mijn werkzame leven in zou blijven functioneren. Toegegeven, tussentijds heb ik nog een paar keer ergens een hengeltje uitgegooid, maar dat heeft niet geresulteerd in een wisseling van loopbaan. En achteraf beschouwd heb ik er goed aan gedaan niet te verkassen. Andere bedrijven hadden lang niet zo’n goed sociaal klimaat…

Wat is liegen?
Een leugen is een bewering waarvan de spreker (of schrijver) weet dat die in strijd is met de waarheid. Er bestaan gradaties in de mate van opzet en in de mate waarin de bewering afwijkt van de waarheid. Bij afwezigheid van opzet spreken we van fantasie of een vergissing; bij geringe afwijking van de waarheid spreken we van een halve waarheid, overdrijving, of juist bagatellisering. Soms is een leugen bedoeld als grap, of wordt dit achteraf als excuus aangevoerd. Uit onderzoek blijkt, dat 1 % van de bevolking altijd de waarheid spreekt, 94 % zijn gewone mensen die liegen binnen de grenzen van wat betamelijk is, en 5 % zijn pathologische leugenaars, narcisten of psychopaten. (bron: Wikipedia).

In een eerdere blog heb ook daten vergeleken met solliciteren. Eén dilemma kom ik in beide situaties tegen. Waar is dat, wat verteld wordt een bewuste onwaarheid, waar een leugentje om bestwil en in welke mate kan ik me beter voordoen?
Wie in verleden een scheve schaats heeft gereden zal er wel voor uitkijken dat zelf in een sollicitatiegesprek te berde te brengen. Helaas komt zoiets vaak snel uit, als er in het curriculum vitae periodes zitten, die niet door bepaalde referenties gestaafd worden.

Hoe vaak heb ik al niet gehoord, dat pas na enkele ontmoetingen de harde breekpunten op tafel kwamen. Sterker nog, een goede kennis van mij kwam er pas op de dag van de ondertrouw bij het stadhuis achter, dat haar partner gelogen had over zijn leeftijd. Zo erg heb ik dat niet meegemaakt, wel dat mijn date moest toegeven, dat haar leeftijd niet conform het profiel was.

Veel kwalijker is het in mijn ogen, als de beoogde partner in wezen nog gebonden is. Op een site, waar iedereen geacht wordt open te staan voor een nieuwe relatie kan het niet zo zijn, dat wie ingeschreven staat er een maatje erbij zoekt. Daarvoor zijn tegenwoordig andere mogelijkheden via internet. Er wordt zelfs reclame voor gemaakt op de tv! In andere groepen van de samenleving rees hier weerstand tegen, zozeer zelfs dat er in 2013 door de SGP en de ChristenUnie vragen over zijn gesteld in de Tweede Kamer. De regering vond, dat dit tot het privédomein van de burgers behoort en dat de regering hier geen bemoeienis mee heeft.
Ik geef toe, dat het in dat geval niet zozeer om liegen gaat, maar om een andere relatievorm.
Maar is dat moreel acceptabel? En welke addertjes zitten er onder het gras als iemand in zo’n “constructie” stapt?

Voordat ik word weggezet als moraalridder wil ik wijzen op de percentages die Wikipedia noemt. Ik vraag me af, in hoeverre die percentages betrouwbaar zijn… Ik denk dat het voor iemand, die “op date” gaat heel belangrijk is, wat er overeenkomt van de gegevens die in het profiel staan met de werkelijkheid. Of moet ook ik dat met een korreltje of een flinke eetlepel zout nemen??

geplaatst door Aktivo1 - 4081 keer gelezen