terug

Alleen is ook maar alleen

zaterdag 14 maart 2020

Er stond 2 weken geleden een oproep in de zondagskrant van onze regio : samen iets doen is leuker dan alleen. Buurtcentrum ... organiseert daarom een bijeenkomst op zondag 01 maart om 14.00 uur. Houdt U bijvoorbeeld van wandelen, fietsen, naar de film of naar het museum gaan, maar doet U dat nu niet, omdat U het niet leuk vindt in uw eentje? Kom dan langs. Het gaat niet om relaties, maar om vriendschap. Aanmelden hoeft niet, deelname 1 euro.

Het was die zondag regenachtig weer, dus de opkomst was niet zo groot, maar ik ben er toch heengegaan. Bij binnenkomst zag ik een aantal lange tafels staan met lege stoelen er omheen. Midden op iedere tafel stond een gele kaart, waarop met zwarte viltstift de aktiviteit stond vermeld waar je belangstelling voor zou kunnen hebben. Zo was er een tafel elektrisch fietsen. Jammer, ik heb een gewone fiets en daar houd ik die fietsers niet mee bij, dus dat viel af. Aan de tafel wandelen zag ik alleen maar oude mensen zitten. Toch ging ik even met ze praten. Het ging om hele korte afstanden, dus dat viel ook af. Volgende tafel bowlen : mwah, niet echt mijn ding, had ik al een hekel aan bij bedrijfsfeestjes, dus die tafel sloeg ik over. De tafel klaverjassen had ook niet zo mijn voorkeur. Bleef over de tafel culturele aktiviteiten. Yes, aan deze tafel ging ik graag zitten.

Een tijd lang gebeurde er niets, ik bleef de enige aan die tafel. Op een gegeven moment kwam mijn museumvriend binnen en hij liep zoekend langs de tafels. Expres deed ik de kraag van mijn jas omhoog, stond op en hield me op de achtergrond in de buurt van de bar, waar ik nog wel zicht had op de tafel culturele aktiviteiten. En ja hoor, hij koos hetzelfde uit als ik en ging zitten bij culturele aktiviteiten. Hij voelde zich niet erg op zijn gemak, dus pakte hij een foldertje van de tafel en ging zitten lezen. Ook bij hem schoof er niemand aan. Waarschijnlijk was deze aktiviteit teveel een 1 op 1-gebeuren en daarom afhankelijk van een persoonlijke klik. Toen hij na enige tijd aanstalten maakte om op te stappen, liep ik naar hem toe en tikte hem op zijn schouder.

Zo, maatje, we zijn kennelijk de enigen deze middag die gekozen hebben voor cultuur en wij hebben al een "museummatch" grijnsde ik. Hij barste in lachen uit. Tja, laten we dan maar samen een kop koffie gaan halen bij de bar en 'onze match' gaan vieren, grapte hij. En dat deden we ...

geplaatst door sixty - 3196 keer gelezen