Ontroerd
dinsdag 10 maart 2020
Velen van ons zullen het wel herkennen. Ontroerd worden door een film, een boek. Geraakt worden door een lieve opmerking van een kleinkind, of een onverwacht compliment. Soms komen dan vanzelf die tranen. Ik hoef er tenminste niet veel voor te doen. Als mij iets diep van binnen beroerd, dan gaat dat vanzelf. Tranen van geluk bij een opmerking van mijn kleindochter bij een gesprekje aan de telefoon: “Ik heb je zo gemist, Oma’. Tranen van vreugde door het trotse gevoel tijdens de uitreiking van het diploma van mijn kleinzoon. Soms komen de tranen onverwachts door een voorval, wat mij herinnerd aan een situatie met mijn lief, zomaar, niet te voorzien, het overvalt mij. Tranen van verdriet, om het gemis.
Tranen
Ik ken ze… mijn tranen.
Zacht kringelen ze over mijn wangen
en proef de zoetheid door vreugde
als ze op mijn lippen belanden.
ik ken ze… mijn tranen.
Heldere druppels versieren mijn gezicht
in het ervaren van geluk, kleurrijk verlicht.
Ik ken ze… mijn tranen.
Ze verlaten mijn ogen in een onstuitbare stroom
veranderen in ijsschotsen en teisteren mijn huid
in het verdriet om het gemis, houd ik ze niet in toom.
Mijn tranen… ik zou ze in een flesje willen opvangen
als tastbaar bewijs van vergoten tranen
in een maatbeker van liefde
die troost geeft in de pijn naar het terugverlangen.
Liefs,
Monique
geplaatst door monique3 - 4288 keer gelezen
Vorige berichten
Daten in de digitale wereld
In de eerste decennia van mijn leven stonden computers nog in de kinderschoenen. Bij mijn eerste werkgever in 1968 waren zij op de afdeling documen
Ik was zijn muze
Een muze is geen willekeurig persoon die toevallig model staat voor een schilder. Ben je de muze van een schilder, dan slaat er bij de kunstenaar e
Man Cave
Je kan toch ook gezellig naast mij zitten terwijl jij met je Excel dingest? Nee. Mijn brein kan één ding tegelijkertijd. Of ik aanbid je glorieuz