terug

Kasplantjes

woensdag 22 april 2020

In mijn stad bevindt zich een gemeentelijke kweektuin. Een terrein, oorspronkelijk bedoeld om gewassen te telen en ze later uit te zetten in de plantsoenen. Het is tegenwoordig een wandelgebied, nu beperkt open i.v.m. coronamaatregelen. Midden in de kweektuin is een oude ruïne en een plantenkas. In die afgesloten ruimte worden ook plantjes tot wasdom gebracht, een deel is zelfs een tropische kas.

Door het temperatuurverschil in de kas houden veel bezoekers het daar maar korte tijd uit. Ik denk, dat ook het opgesloten zijn in een betrekkelijk kleine ruimte voor velen onprettig is. Gelukkig is iedereen vrij om als hij/zij genoeg heeft van het bezoek naar buiten te lopen.
We ervaren de afgelopen periode aan den lijve, dat die vrijheid niet als vanzelfsprekend is. Van veel mensen, oudere familieleden of bekenden is de wereld heel klein geworden. Hoe goed bedoeld ook de pogingen zijn om dit leed op een virtuele manier te verzachten, toch komt dit alles als beklemmend over.

De regering heeft ons op het hart gedrukt niet nodeloos naar buiten te gaan. Aan thuiszitten kleven bezwaren. Er is daar al het een en ander over onderzocht. Wie niet de deur uitgaat loopt het gevaar alleen met zichzelf bezig te zijn. Ook als je wel voor een boodschap regelmatig op pad kunt en mag gaan is er een wezenlijk verschil met pakweg twee maanden geleden. Wie de mogelijkheid heeft om wél buiten te zijn klaagt – terecht- over de beperkingen, maar als we ons verplaatsen in de echte kasplantjes, die nu voor hun leven vechten op de IC’s? Dan mogen wij nog van geluk spreken…

Ik denk dat dit ook te maken heeft met ieders acceptatiegrenzen. Wie vroeger gewend was dat hij/zij alles, wat hij/zij wilde doen dat probleemloos kon realiseren zal anders aankijken tegen de maatregelen dan iemand, die voorheen een leven leidde met weinig lichtpuntjes. Het verschil in leven voor en na 15 maart 2020 is mogelijk voor de eerste categorie gevoelsmatig groter. Wat moeilijker is het in te denken, welke groep zich gemakkelijker kan verplaatsen in de situatie van diegenen, die nu aan de beademing liggen? Als ik dat in aanmerking neem, kan ik enkel concluderen, dat het eveneens moeilijk is om te relativeren, als je voorheen zonder beperkingen kon leven.
Niet alleen voor acceptatie maar ook voor irritatie blijkt iedereen een andere grens te hebben. Hoe zou het komen, dat je zo weinig leest over irritaties in sommige kloosters, waar monniken toch zo weinig vrijheid hebben?

Voor veel mensen is nu bewegingsvrijheid kleiner geworden. In het Engels: It’s a small, small world. De vergelijking van de coronapatiënten op de intensive care met kasplantjes gaat natuurlijk niet echt op; onder kasplantjes begrijpen we in het algemeen mensen, die niet weerbaar zijn, en tere personen, die heel ziek zijn. Maar ook onder die laatste groep zijn mensen die het slecht maken en zelfs in coma verkeren.

Als ik aan mijn eigen wereld, die wat veranderd is denk maak ik meteen een linkje naar vakanties. Normaliter had ik al lang iets geboekt. Ook al ben ik gelukkig nog steeds geen kasplantje stel ik me nu desalniettemin terughoudend op als ik blader in de reisgidsen… En daten op 1,5 meter… Zal ik maar positief blijven? In mijn blog ‘” ‘t komt goed” heb ik dat al aangegeven. Ach, mijn aanpassingen vallen op de keper beschouwd wel mee.
Ik hoop op een mooie zomer, waarin niemand van ons een kasplantje hoeft te worden en/of te zijn!

geplaatst door Aktivo1 - 3128 keer gelezen