Kasplantjes

Al een paar dagen vrij mistig, maar het duinbos waar ik direct op uitkijk heb, is nog kaal, dus de vogels kunnen hun voortplantings- en nesteldrift niet verbergen; hebben ze ook helemaal geen behoefte aan.
Mijn aandacht wordt vooral getrokken door twee duiven die verschrikkelijk omslachtig en ingewikkeld om elkaar heen hippen en wippen. Ik word er ongeduldig van en maak onwillekeurig ook een vergelijking met (online) dating, dus besluit mij te verdiepen in het paringsritueel van de duif.
Sekseverschillen zijn bijna niet zichtbaar, het vrouwtje is meestal iets kleiner en slanker dan het mannetje.
Die vergelijking laat ik onbeslist.
De eenvoudigste manier om het geslacht te bepalen is door het gedrag te observeren.
Dat klopt als een bus
Tijdens de balts, en zelfs na het vormen van een koppel, neemt het mannetje een typische houding aan: hij zwelt zijn hals op, tilt de iriserende veren iets op, beweegt ritmisch op en neer, draait om zijn as en maakt een kenmerkend geluid.
Sorry mannen, dit klopt ook wel, zij het niet letterlijk
Wanneer het koppel gevormd is, wrijven ze hun wangen tegen elkaar en vertonen ze heel teder gedrag. Ze zijn monogaam, hun band duurt een leven lang en eindigt pas bij de dood van een van de twee. Alleen dan besluit de overlevende om wel of niet een nieuwe partner te zoeken.
Dit aspect bevindt zich helaas buiten het blikveld van deze site, maar ik zie toch met enige regelmaat duiven terugkeren op dit nest.
Tijdens de paring houden de duiven elkaar vast bij de snavel en buigen ze hun nek herhaaldelijk naar links en rechts, totdat het vrouwtje door de knieën zakt om door het mannetje bevrucht te worden.
Ik kan alleen uit eigen ervaring spreken. Doorgaans verloopt het dan iets anders.

Het is inmiddels donker. Ik doe de gordijnen maar toe, net als mijn snaveltje.

Afgelopen week dacht ik na over een onderwerp om een blog te schrijven. Ik kan natuurlijk schrijven over de disasters, of de leuke momenten welke ik heb meegemaakt tijdens mijn datingperiode. Ik kan het hebben over liefde, maar ook haat in relaties. Over het wel, of niet geloven in horoscopen, over het laten lezen van koffiedik betreffende de liefdesverwachtingen in de toekomst. En nog zoveel meer onderwerpen. Echter, de gedachten aan al die onrust in de wereld laten mij niet los. Zeker in deze periode moet ik weer denken aan wat mijn ouders en grootouders vertelden over de tweede Wereldoorlog. Hoe ze, na gevlucht te zijn, weer terugkeerden bij hun beschadigde woning. De winkelpui was er uitgeblazen en er hingen twee overleden Canadese soldaten over de toonbank. Soldaten die misschien ook een partner hadden, die ouders en familie hadden. Zoveel verdriet en pijn wat oorlog veroorzaakt.

Kan ik dichtbij je zijn

De maan wordt versluierd door stof en rook,
sirenes loeien door stille straten,
waar is nog te schuilen
nu de aarde trilt door bommen.

Ik wil alleen maar dichtbij je zijn.

Tussen huizen met kapotte daken
is de oorlog rood en zwart.
Scheuren in muren waar stenen los van raken,
waarachter eerder werd gelachen.

Ik wil alleen maar dichtbij je zijn.

Maar je bent er niet,
ergens, ergens ver weg beland,,
strijdend aan verre grenzen
voor je cultuur en je vaderland.

Ka ik dichtbij je zijn.

Kan ik nog geloven in wat raketten beloven,
dat door deze waarheid
de wereld op vrede wordt voorbereid,
en dat verschroeide aarde weer groen wordt,
nu we op deze wijze tot hoop op vrede worden verleid.

Dus zeg me: kan ik dichtbij je zijn,
als raketten beloven, dat ik je hand weer kan vasthouden
je hart weer kan voelen kloppen
en ik het verlangen naar vrede kan behouden.

Laat tussen onze adem een kleine vrede heersen.
Ik wil alleen maar dichtbij je zijn.

Liefs,
Monique

"Als ondernemer heb ik mijn leven lang projecten gemanaged. Nu ben ik met pensioen en heb ik een nieuw project: vrije tijd. En zoals altijd vraagt dat om een doelmatige én doelgerichte aanpak.”

“De harde realiteit van dit project? Voor het eerst in ruim 40 jaar is mijn agenda leeg. Ik noem dat een suboptimaal gebruik van beschikbare resources. En dat steekt. Daarom is de efficiënte invulling ervan een strategische prioriteit, die ik voor het gemak heb opgedeeld in deelprojecten.”

“Deelproject 1: een partner vinden. Maar de respons is tot nu toe nul. Met ook nog eens een reeks nullen achter de komma. Terwijl mijn profiel toch echt een zorgvuldig samengestelde feitelijke opsomming van assets en gerealiseerde targets is.”

“Drie bedrijven succesvol verkocht, een portfolio waar je niet omheen kunt. Ik ben een A-merk. Betrouwbaar, met een bewezen vermogen om waarde te creëren. In theorie zou mijn inbox moeten uitpuilen van de enthousiaste berichtjes, maar de instroom is nihil. Ik snap er niets van.”

“Mijn voorlopige aanname is dat de doelgroep mijn propositie niet begrijpt. Als ik door potentiële kandidaten scroll, zie ik een patroon: foto's met honden, wandelingen op het strand en vage teksten als ‘ik geniet van de kleine dingen’. Ik geniet niet van kleine dingen. Ik geniet van dingen die iets doen. Een project dat goed loopt. Een proces zonder bottlenecks. Dát is genieten.”

“Ik zoek een partner. Geen ‘vrouwtje’ of ‘vriendinnetje’. Een partner. We beginnen samen aan een project voor de rest van ons leven. En het doel is simpel: maximaal welzijn met minimale frictie. Ik zoek synergie. Iemand die complementair is aan mijn skills. Ik breng de planning, het geld en de uitvoerende vaardigheden mee. Wat brengt zij dan in? Dat is de kernvraag. Wat is haar unieke waarde? Niets mis met zo’n directe vraag.”

“Ik analyseer de data; de profielen van die vrouwen. Het is één en al 'gevoel'. Ze schrijven over 'onderbuikgevoel', 'een vonk voelen', 'samen de zonsondergang ervaren', ‘dezelfde diepe beleving’… Dat zijn geen KPI's. Dat zijn geen succesfactoren. Dat zijn irrelevante variabelen. Het zijn vage, niet-meetbare wensen die elke businesscase ondermijnen.”

“Ze vragen om een emotioneel product zonder specificaties, terwijl ik een waterdicht plan met gegarandeerd rendement aanbied. De conclusie is onvermijdelijk: de vraag en het aanbod sluiten niet op elkaar aan. Mijn doelgroep zoekt een lot uit de loterij. Ik bied een 100 procent veilige staatsobligatie aan.”

“Evengoed ga ik mijn profiel niet aanpassen. Het klopt gewoon, woord voor woord. Je gaat het chassis van een Porsche toch ook niet verlagen omdat de drempels in een Vinex-wijk te hoog zijn? Dan is de infrastructuur het probleem, niet de auto. Als de markt het niet snapt, ligt het probleem bij de markt. Niet bij het product.”

“Een collega-pensionado vroeg me laatst: ‘Heb jij een vaste openingszin op die datingsites waar jij jouw risico’s spreidt?’ Die heb ik zeker! Tot nu toe heb ik die nog niet gebruikt, maar wel alvast geoptimaliseerd voor het gewenste resultaat.”

“Ik sla de nutteloze praatjes over en kom direct ter zake: ‘Geachte mevrouw; na analyse van uw profiel concludeer ik dat er op papier voldoende overlap is voor een potentieel partnership. De logische volgende stap is een korte, oriënterende belafspraak. Wanneer heeft u een timeslot van 15 minuten beschikbaar?’ Beter kan het echt niet.”

Deze Single Story is fictief. Het verhaal is 'opgetekend' in Grand Café 'De Nieuwe Kans', dat alleen op digitaal papier bestaat. Dat het allemaal verdacht veel op de werkelijkheid lijkt, is puur toeval. Maar misschien ook niet...