terug

Praatjes vullen geen gaatjes of toch wel?

donderdag 2 april 2020

Wie nog geen volledig kunstgebit heeft bezoekt minimaal twee keer per jaar de tandarts voor de periodieke controle. Helaas blijft het niet bij dat halfjaarlijkse bezoek, vaak moet er nog wat gerepareerd worden aan de tanden en kiezen. Een gaatje resulteert in boren en vullen, want met een praatje lukt het niet. Dat is anders bij allerlei therapeuten, die cliënten met psychische problemen in de spreekkamer ontvangen. Daar wordt door gesprekken eerst gezocht naar dat wat er mis is, de therapeut stelt een diagnose en dan komt de therapie.

Bij een psycholoog is er sprake van een noodzakelijk, diepgaand verbaal contact met een patiënt. Ik zie en hoor om mij heen, dat velen ook niet beroepshalve behoefte hebben aan zo’n contact. Nu, in een situatie dat dat mondelinge contact niet altijd vis-a-vis kan plaatsvinden gebruiken velen waaronder ikzelf ook de telefoon om dit te realiseren.
Hoewel niet iedereen er voor uit durft te komen snakken de meesten naar persoonlijke communicatie, en het liefst met oogcontact, ook al is dat nu tijdens de coronacrisis niet verstandig, tenzij het nodig is voor het werk. Het daten staat nu dus stil…

Spreken is zilver, zwijgen is goud. Dat spreekwoord komt niet of nauwelijks meer voor in het woordenboek. Als ik op straat zie hoeveel mensen al lopend (of helaas ook nog fietsend) met hun smartphone of mobiel bezig zijn verbaas ik me over de inhoud van hun conversaties. Naast mij woont een jonge onderwijzeres, omdat ze rookt en dat niet in huis wil doen hoor ik regelmatig haar gesprekken die ze op de patio voert tijden het opsteken van een sigaret. Ik probeer me er omwille van de privacy van af te sluiten, maar dat gaat moeilijk. Zeker als ze ook rokend bezoek heeft wordt er buiten heel wat af geleuterd. Dat vindt ook nu plaats zonder de afstand van 1,5 meter in acht te nemen.. Van dit alles kan en wil ik niets zeggen, een ieder is vrij om zich te uiten, en ik wil de goede verstandhouding ook niet verknallen. … Ik weet niet, of tongen ook voor orgaandonatie in aanmerking komen, maar deze tongen zullen te zijner tijd al lang versleten zijn, als ze hun lichaam ter beschikking stellen…

Wie een date heeft gehad weet, dat het gesprek daarin centraal staat. Natuurlijk is de eerste aanblik belangrijk, word ik blij verrast als ik de ander zie?
Daarna volgt de uitwisseling in de conversatie. Er wordt afgetast, van weerskanten worden er vragen gesteld en beantwoord. Tenminste, zo zou het moeten zijn. Uit wat ik van anderen hoor en wat ik zelf heb meegemaakt, gaat het niet altijd zo. Een van beiden voert het hoogste woord, en de ander kan er geen speld tussen krijgen. Dan wordt het een monoloog. Verder worden allerlei stokpaardjes ten tonele gevoerd. Er is een groot verschil tussen de achtergrond van elk van beide gesprekspartners. Als bij een van beiden of beiden de relatie geëindigd is door overlijden komt dit aspect (veelal te) nadrukkelijk aan bod. De valkuil bij gescheiden mensen, die op date gaan is dat men zich negatief uitlaat over de ex(en).

Ik beloof bij een date, dat ik nooit over mijn ex-partner zal praten tenzij daar expliciet naar gevraagd wordt. Aan de andere kant hoop ik ook geen misère van de ander te horen. Ik weet, het is bijna onmogelijk uit te sluiten, dat dit aan bod komt. Toch, wanneer het daten weer mogelijk is hoop ik me aan deze belofte te houden.

geplaatst door Aktivo1 - 3084 keer gelezen