Knuffelen...
vrijdag 22 mei 2020
Knuffelen
Ik vraag mij af of, toen ik op de basisschool zat en toen ik later puber was, ook het knuffelen zo gemist heb. Ik kan mij dat gevoel niet herinneren, hoe ik ook mijn best doe. Nu leefden wij 50 tot 60 jaar geleden in een totaal andere tijd. In het algemeen werden veelal ouders met U aangesproken en was er de afstand doordat ouders opvoeders waren en kinderen zich hadden te voegen aan wat hen werd opgedragen en zich te gedragen naar de houding die van hen werd verwacht. Geen discussie, of weerwoord mogelijk. Ook dat is nu veranderd. Democratie in het gezin, met huiselijke regels.
Nadat ikzelf kinderen had gekregen heb ik volop met hen geknuffeld en dat doe ik, doen wij, nu nog steeds. Mijn ouders moeten dat toen toch ook bij mij gedaan hebben, denk ik dan, maar dan is het op een gegeven moment gestopt. Binnen mijn gezin knuffelde ik dan wel volop, maar bij vrienden, vriendinnen, of familie dat ging mij toch niet zo gemakkelijk af. Een ander aanraken, dat was not done. Vond het altijd maar overdreven gedrag wanneer ik het bij anderen zag. Ik heb het dus moeten leren, om dat ik er niet mee was opgegroeid, niet mee was vertrouwd.
Wat is er mooier, dat ik nu door iemand aan te raken, door een arm om iemand heen te slaan, mijn gevoelens, mijn meeleven kan laten blijken. Woorden zijn dan dikwijls overbodig. Bovendien kom je nader tot elkaar door het lijfelijke contact, worden gevoelens delen makkelijker en is er veel eerder onderling begrip, wordt de afstand kleiner.
Wat ik vroeger volgens mij niet gemist zal hebben, mis ik mensen aanraken in deze corona-periode des te meer. Mijn jarige kleindochter niet in mijn armen kunnen nemen om haar te feliciteren, is niet alleen raar, het klopt gewoon niet met mijn gevoel om te benadrukken, haar te laten blijken, hoeveel ik om haar geef. Afwegend tegen ouders niet mogen bezoeken in verpleeghuizen, of geen afscheid kunnen nemen van een zieke partner, of ouder op de IC, is een ontbrekende knuffel bij een verjaardag van een kleinkind natuurlijk maar een peuleschil.
Die afstand houden: ik haat het zo langzamerhand.
Liefs,
Monique
geplaatst door monique3 - 4201 keer gelezen
Vorige berichten
Het leven van een single
Heb ik het dan eindelijk geaccepteerd? Omarm ik mijn leven als alleenstaande? Die tweede vraag is wel een brug te ver… Alhoewel er beslist v
Met een beetje hulp van vrienden kom je een eind
Iedereen heeft wel iets waar hij of zij handig in is of waar hij of zij geen kaas gegeten heeft. Ouderen hebben vaak de extra handicap, dat zij bep
Een handreiking... Is leeftijd een getal?
Een handreiking
Is leeftijd alleen maar een getal?
Een oudere mevrouw stapte uit de trein. Voor haar stapte de jongeman uit waarmee ze in de