terug

Gooi het er maar uit

donderdag 27 augustus 2020

Het is mij opgevallen dat de laatste weken meer mensen van alles naar elkaar roepen in de tuin of op straat. Is dat het gevolg van de langdurige hittegolf of van Corona-moeheid? Tijdens de warme weken heb ik meer buiten geleefd dan binnen, dan zie en hoor ik natuurlijk ook meer. Maar toch?

Het lijkt er af en toe op dat, waar velen vroeger slechts even de schouders over ophaalden, opeens niet meer geaccepteerd wordt. De mensen lijken sneller geirriteerd te zijn, of de lontjes zijn korter geworden, ik weet het niet. Veel Nederlanders zijn deze zomer niet met vakantie geweest, sport- en (hobby)clubs starten pas in september. Evenementen mogen nog steeds niet en ook de festivals en grote concerten zijn voorlopig nog afgelast. Niet zo gek dat er een stuk verveling heeft toegeslagen. Dat betekent helaas ook dat sommige mensen wat narrig geworden zijn en ook een beetje ontevreden.

Een groep jongeren die midden op het fietspad de doorgang blokkeert en waarvan er een of twee een middelvinger naar me opsteekt, als ik de moed hebt om een waarschuwend fietsbelletje te geven, Ze zijn absoluut niet van plan om ook maar een beetje opzij te gaan. Gaan soms zelfs schelden als ik netjes vraag of ik er even langs mag. Maar wat me het meest is opgevallen zijn de echtelijke twisten van mijn oude buren, die ik in de achtertuin duidelijk kon horen tijdens deze warme periode, door de stemverheffing die ermee gepaard ging.

Het echtpaar, dat al sinds mensenheugenis met elkaar getrouwd is, snauwde elkaar in de tuin regelmatig hardop af. Termen als "hoepel op" en "zeurpiet" waren duidelijk hoorbaar. Het gekke is, dat ze een kwartier later gewoon weer verder gingen met hun gesprek op normale conversatietoon. Is dat dan het geheim om het zo lang met elkaar uit te kunnen houden? Even de boel eruit gooien en dan doorgaan met je bezigheden of daarna gewoon een gesprek met elkaar voeren, alsof er niks gebeurd is? Je kan de ander toch niet meer veranderen, die luistert hoogst waarschijnlijk niet eens meer naar je, maar je bent wel je frustratie kwijt. Zo kom je wel een eind. Of het nou zo leuk is om als kat en hond steeds met elkaar te kibbelen, bewijfel ik. Kost veel nodeloze energie.

Ergens hoop ik nog steeds die vrolijke Frans te ontmoeten, met wie ik op mijn oude dag gezellig aan tafel of samen in de tuin kan zitten, er af en toe lekker op uit kan trekken en heerlijk mee kan lachen. En mocht er toch een klein meningsverschil de kop opsteken? Dan lossen we dat het liefst op met wat humor en een vette knipoog naar elkaar. Energie van elkaar krijgen en een waardevolle toevoeging voor elkaars leven zijn, dat is pas fijn en zou ik nog graag willen meemaken.

geplaatst door sixty - 2846 keer gelezen