terug

Verdriet

woensdag 21 oktober 2020

Daten is spannend, leuk, verwarrend, hoopvol, verdrietig, soms angstig, teleurstellend, verlangend en kan ook mooi zijn. Mijn blog begint met de emoties, die ik ervaar. In de afgelopen jaren dat ik hier aanwezig ben heb ik ze allemaal doorgemaakt. Hoe vaak ik iedere keer na een teleurstellende ontmoeting de knuppel in het hoenderhok wilde gooien is al helemaal niet meer op één hand te tellen. Iedere keer dat ik actie onderneem begint het met hoop. Hopen op een antwoord in spannende afwachting. Want uiteindelijk ben ik gevallen voor die ene, die ik op het eerste gezicht aantrekkelijk vind. Met daarbij diverse gedachten over hem, welke mij aanspreken. Vaak krijg ik geen antwoord op een bericht, soms een lieve, soms ook een nette afwijzing. Oké, dan is het gewoon doorgaan en opnieuw beginnen. Ergens heb ik nog steeds onveranderd het gevoel, dat ik het maar raar vind om op deze manier de liefde van mijn toekomst te vinden. Kil en afstandelijk vind ik het. Of ik de keus uit een artikel maak. Het is net zoals wanneer ik online kleding aan het winkelen ben. Ik word verliefd op een elegante jurk, die zou ik graag willen hebben en zie in gedachten al voor mij hoe hij mij zal staan. Mijn contouren omhuld worden en mijn hals goed laat uitkomen. Maar dat zal ik nog eerst moeten ondervinden. Zal hij mij wel passen en inderdaad zo uitkomen zoals mijn gedachten dat beeld gevormd hebben. Het is een beetje vreemd misschien een mens met kleding kopen te vergelijken, maar bij beiden moet het wel passen.

Ik heb vreemde en nare situaties meegemaakt bij ontmoetingen. Bij hoog tot laag opgeleiden. Dus opleiding zegt niets over het feit hoe mensen kunnen handelen. Een aantal keren leuke, inhoudelijke en onthullende mailwisselingen gevoerd. En dan opeens… is het stil. Verwachtingen geschept, verlangens opgeroepen. En opeens schijnt dat allemaal bij die ander niets meer waard te zijn. Begrijpt men niet dat men hierdoor iemand verdriet doet? Ik lees bij reacties onder blogs, of op th2sh dikwijls dat een datingsite een afgietsel is van de maatschappij is. Met andere woorden: “Het is net de echte wereld”. Nu verandert de echte wereld ook in snel tempo. Steeds minder beleefd en het respect voor de ander verdwenen. De digitale communicatie zal daar een belangrijk onderdeel van uitmaken. Men roept op Twitter, Facebook en WhatsApp van alles zonder erbij na te denken wat men bewerkstelligt.

‘Verdriet’ heb ik als aanhef boven mijn blog gezet. De reden is omdat ik mijzelf zie als iemand die zich aanbiedt als een artikel op de digitale markt. Het klinkt misschien banaal. Ik toon mijzelf openbaar. Ik laat mijzelf zien met foto en tekst. Laat mijn gevoelens spreken. Vertel wat over mijzelf in berichten, of mails en bij ontmoetingen. Iedere keer weer. En dan gaat het na al die inspanningen niet door. Elke keer is dat in zekere zin verdrietig. Al de verwachtingen weer overboord. Het is voor mij geen kommer en kwel. Zo erg is het nu ook weer niet. Het innerlijk wordt wel beroerd, iedere keer weer.

Komende nacht kruist een meteorenzwerm de baan van de aarde. Bij een vallende ster kun je een wens doen. Goede wensen kunnen we zeker in deze tijd van Corona gebruiken. Wensen dat het einde van de tunnel snel in zicht komt. Het eerste wat dan bij mij opkomt is om hoop en verlangen uit te spreken. Of je er waarde aan hecht is een ander verhaal. Maar het geeft de wens kracht door het te uiten er je gedachten over te laten gaan. Hoop is het leven van de toekomst en ik verlang naar betere omgangsvormen in het algemeen. De wereld is ziek, in letterlijke en figuurlijke zin. En het lijkt wel of de aanwezigheid van deze pandemie als aanleiding wordt gebruikt om tegen alles te schoppen wat men niet aanstaat.
Het is misschien een wat ongebruikelijke blog geworden, maar het zijn mijn gevoelens die ik ervaar i.v.m. het daten en de snel veranderende maatschappij waarin wij nu leven. Het is mijn belevenis en een ieder zal het vast anders ervaren.

Liefs,
Monique

geplaatst door monique3 - 5306 keer gelezen