terug

Zo vrij zijn als een vogeltje

maandag 26 oktober 2020

Ik hou van vogels! Niet in een kooitje, mijn ouders hadden een paar keer een kanariepietje, de arme beestjes zaten alleen of met z’n tweetjes in een beperkte ruimte, maar een echt succes werd het nooit. Na verloop van tijd lieten ze het loodje. Ik zal een gebraden kippetje niet afslaan, maar een eter van veel gevogelte ben ik niet.

Vogels in de vrijheid, in de natuur, daar word ik blij van. Waar anderen in een touringcar of de trein alleen aandacht hebben voor elkaar of voor hun meegebrachte etenswaar kijk ik door het raam naar buiten; ik word helemaal blij als ik een bijzondere vogel zie. Zoals niet lang geleden, toen ik voor het eerst een rode wouw zag die vlak langs de bus scheerde op jacht naar een prooi. Die maakte mijn dag goed!

De vogelwereld is heel goed vergelijkbaar met de mensenmaatschappij. De verschillen die ik zie tussen vogelpaartjes van allerlei soorten zie ik ook bij allerlei groepen in de samenleving. De jongen van sommige vogelsoorten worden heel lang verzorgd totdat ze volwassen zijn en zelf hun kostje kunnen opscharrelen, er zijn ook jonge vogels, zogenaamde nestvlieders, die al kort nadat ze uit het ei zijn gekomen de wijde wereld in gaan. Hoe divers vogels hun voedsel opzoeken is weer een ander punt.

In de manier, waarop vogels aan hun partner komen zie ook raakpunten met onze zoek naar een relatie. Overigens is maar een klein deel van de vogels monogaam, denk bijvoorbeeld aan kraaien en roofvogels.
Er zijn vogels (mannetjes), die om een wijfje voor zich te winnen een paringsdans opvoeren of een gevecht aangaan met een ander mannetje. Wie het beste danst of wie de strijd wint is in trek bij de dames. Het schijnt genetisch bepaald te zijn, dat deze mannetjes voor sterker nageslacht kunnen zorgen.

Vrijheid, vrij zijn als een vogel kent evenwel grenzen. Vaak las ik in een profiel dat iemand een relatie zoekt met vrijheid in gebondenheid. Die omschrijving wordt nogal verschillend geïnterpreteerd. Het lijkt er een beetje op, dat iemand wel de lusten maar niet de lasten wil. Ik kies niet voor zo’n optie; een monogame latrelatie vind ik al heel wat. Als ik evenwel sommige blogs, profielen en berichtjes op T2S lees lijkt het er op, dat voor een ONS en een relatie FWB een behoorlijke markt is. Is dit een ontwikkeling in de tijd of is het iets van alle tijden?

Volgens mij waren er pakweg 50 jaar geleden meer vaste relaties in de vorm van het huwelijk, dan in de 21e eeuw. De statistieken geven mij daarin gelijk. Er waren ook minder scheidingen. Wie samenwoont zonder boterbriefje of zonder samenlevingsovereenkomst is misschien wat gemakkelijker geneigd om een punt achter de relatie te zetten, omdat de gevolgen voor de financiën dan minder ingrijpend zijn. Toch is er nog altijd emotionele pijn, napijn die heel wat jaren duurt, niet alleen na een “gewone” echtscheiding.

Bij vogels is het monogaam zijn vaak per soort bepaald. Zwanen, flamingo’s en kauwen zijn monogaam, maar de meeste zangvogels niet. Koolmezen schijnen de meeste vreemdgangers te zijn, 10 % van de mannetjes die jongen eten geeft, is niet de vader van de kleintjes. Toch zijn vogels in het algemeen monogamer dan andere dieren. In onze westerse cultuur is monogamie bij mensen weer wel overheersend, behoudens in landen waar door een bepaalde religie het openlijk wordt getolereerd, dat een man meer dan een vrouw heeft. Andersom (polyandrie) komt veel minder vaak voor. 

Vrijheid in verbondenheid lijkt een mooi uitgangspunt, maar hoe lang houden partners dat vol? En hoe zal dat in de toekomst gaan? Ik weet het niet….

geplaatst door Aktivo1 - 3215 keer gelezen