terug

Laveren op het fietspad

zondag 31 januari 2021

Mijn hele leven fiets ik het hele jaar door, dus niet alleen in het voorjaar en in de zomer en dan in de winter alleen op de fiets naar de supermarkt. Nee, ook in de herfst en winter rijd ik met mijn toerfiets regelmatig door bos- en duingebied. Sinds de lockdown is het alleen maar drukker geworden op de fietspaden in de natuurgebieden, zeker in de weekenden, aangezien er verder weinig te doen is.

De wandelpaden zijn drassig geworden door de regen en er liggen ook plassen op de onverharde paden. Grote groepen wandelaars bevolken nu het fietspad. Mensen met aangelijnde honden liepen altijd al op het fietpad, nu lopen er hele gezinnen tegelijk. Oma is mee in de scootmobiel of met een rollator, honden, wandelwagens, loslopende kleine kinderen, kortom, mijn hele helft van het fietspad neemt zo'n familie in beslag. Voorheen kon ik met een klingel van de fietsbel bereiken dat ze inklonken, zodat ik er veilig langs kon, nu zijn ze dat vaak niet meer van plan. "Achter ons blijven" wordt er soms geroepen. Het kan zelfs gevaarlijk worden om de wandelaars erop te wijzen dat dit toch echt een fietspad is, want de lontjes zijn steeds korter geworden de afgelopen maanden. Dus laveer ik er zo onopvallend mogelijk langs over de weghelft van mijn tegenliggers, Eerst goed kijken uiteraard of daar geen fietsers in aantocht zijn.

Nadat ik deze hindernis heb overwonnen, komt er een groep racefietsers recht op me af. Ze passeren me rakelings, maar ook dat gaat gelukkig goed. Een stukje verderop doemen 2 hardlopers op, die op me af komen rennen. Mijn mondkapje, dat onder mijn kin hangt, maar even voor mijn mond en neus gedaan, omdat er door het gehijg en gezweet toch wat aerosolen mijn richting uitwaaien, vrees ik. He,he, rust. Kan ik op mijn gemak rondkijken en genieten van de natuur.

Wat nu weer? Drie meiden met paarden komen mijn kant op, de zwepen steken uit, maar die weet ik handig te omzeilen. Verderop liggen hopen paardenstront op het rijwielpad, ook die kan ik ontwijken. Ondertussen is het tijd geworden voor een stop bij een houten bankje om wat te eten en te drinken. Terwijl ik rustig zit te eten, komen er een paar volwassenen op een step voorbij met een bewegend middengedeelte, en als toetje een vader met 2 kinderen in een houten bakfiets. Nou heb ik in de duinen nog de mazzel dat scooters en bromfietsen daar verboden zijn, anders was het plaatje voertuigen compleet geweest. Gelukkig heb ik nog geen e-bike, dus ben ik goed wendbaar en kan er met veilige snelheid langs

Ik weet niet of ik dit nog lang op deze manier volhoud, ik ben een van de weinigen op de smalle bospaden met nog een ouderwetse toerfiets. Toch blijf ik daar zo lang mogelijk op fietsen, want ik wil mijn benen het werk laten doen om zo lang mogelijk krachtige benen te houden ...

geplaatst door sixty - 2670 keer gelezen