terug

Zo stil...Nieuwjaarsmorgen

vrijdag 1 januari 2021

Op mijn smartphone heb ik een app gedownload van Eric Scherder, hoogleraar neuropsychologie. Velen zullen hem wel herkennen van uitzendingen over weetjes van de hersenen op de televisie. De app heet “Ommetje”. Het is geen stappenteller, maar het is wel mogelijk bij thuiskomst de gelopen route te zien, tevens de afgelegde afstand. Het zou Eric Scherder niet zijn, om diverse weetjes na afloop van de wandeling toe te voegen. Nu maak ik regelmatig een ommetje. Het liefst loop ik langs de Vliet, een zijriviertje naar de Oude Maas. Er is een schelpenpad aangelegd en er staan langs de route enkele bankjes. Wanneer je regelmatig dezelfde route loopt, gebeurt het dikwijls dat je dezelfde mensen tegenkomt. Vanmorgen, Nieuwjaars ochtend, zag ik al uit de verte dat het bankje bezet was. En ik wist ook wie. Regelmatig komen wij elkaar tegemoet tijdens een wandeling. Hij met zijn hond. Het is van de toevallige ontmoetingen, dat ik hem ken. Nou ja, eigenlijk ken ik hem niet, weet niet eens zijn naam. Wel van de hond. ‘Billy’. Zo af en toe maken wij een praatje en ga ik naast hem zitten op het bankje. Hij heeft last van etalagebenen en moet zo af en toe rusten, zo vertelde hij mee eens. Ik ga naast hem zitten en wij wensen elkaar alle goeds toe voor het Nieuwe Jaar. En ja, het zal niemand die dit op deze Nieuwjaarsdag leest verbazen, denk ik zo, dat we het over de jaarwisseling hadden. En… het verbod op het afsteken van vuurwerk. We konden er niet over uit, dat er zoveel vuurwerk nog werd afgestoken. Vooral de bijna ‘bommen’ te noemen, waarvan de ruiten rinkelden. We vervolgden onze weg. Hij met “Billy” de andere kant op. Ik ben afgelopen nacht tot twee uur wakker gebleven. Telefoontjes en whatsAppjes van kinderen, kleinkinderen beantwoord. De digitale communicatie geven mij toch het gevoel mij niet alleen te voelen.

Onverwachte ontmoetingen zoals deze vind ik waardevol. Contact maken met mensen, praten over onderwerpen maken mijn dag goed. En tijdens wandelingen kom ik dikwijls mensen tegen. Niet iedereen houdt van een praatje, maar toch heb ik soms bijzondere gesprekken, bijzondere momenten. Eigenlijk is het net zoals bij het daten. Ik ontmoet iemand, geheel blanco. Iemand ontdekken, interesses hebben in elkaar, leidt soms tot fijne ontmoetingen. Ontmoetingen waar vriendschap uit kan ontstaan. Zo zie ik het daten. Het gaat natuurlijk lang niet altijd zoals ik het zou wensen. Net als bij het wandelen ook niet iedereen van een praatje houdt. Mijn intentie is om een fijne ontmoeting te hebben wanneer er een afspraak om te daten wordt gemaakt. Niet gelijk aan een relatie te denken. Elkaar leren kennen heeft tijd nodig. Vroeger ging ik ook niet gelijk de bedstede in, of werden er plannen gemaakt om maar op korte termijn samen te gaan wonen. “Verkering” had je, soms wel drie jaar lang.

Maar goed, we staan weer aan het begin van een Nieuw Jaar. Wat het ons zal gaan brengen…? Als individu kan ik er maar het beste van maken, zeker in deze sterk veranderende tijd. Een tijd waarin er zorgen zijn om het verloop van de pandemie, maar ook het klimaat.

Zo stil
Een bankje om te rusten.
In de winterzon,
misschien dat verliefde paartjes elkaar kusten
toen het zomers in de schaduw kon.

Het bankje heeft haar geheimen bewaard,.
Warme billen, kindervoetjes, opgetrokken benen.
Verdriet, emoties, geluk en liefde vergaard.
Gesprekken die op de golven van de wind verdwenen.

Vaststaand, op steeds dezelfde plek.
Storm, zon, wind en regen doorstaan.
Jaar in jaar uit nodigt dit bankje uit
om gedachten te laten gaan.

Ik nam op het bankje plaats vandaag,
het jaar tweeduizendentwintig overdenkend.
Wat overheerst is het virus dat ons nog steeds belaagd
Ik put hoop uit de natuur. Een nieuw begin is wenkend.

Ik wens eenieder een voorspoedig Nieuw Jaar toe

Liefs,

Monique

geplaatst door monique3 - 2836 keer gelezen