En dan die ..... afwas!
maandag 22 februari 2021
Ik eet vrijwel altijd in mijn uppie. Zowel het ontbijtje, de lunch als het avondeten. Voor wie al een tijd ingeschreven staat op een datingsite is dat niets uitzonderlijks. Mijn dagelijkse routine bestaat deels uit boodschappen doen, koken, eten, een kopje koffie tot besluit en dan…
Dan word ik geconfronteerd met de gevolgen van mijn escapades in de keuken: De afwas en het afdrogen. Nu kost dat eerlijk gezegd niet zoveel tijd. Toch word ik bij tijd en wijle herinnerd aan een periode pakweg 15 jaar geleden.
Toen ik nog betaald werk deed was de invulling van de huiselijke besognes weer wat anders. Ik verliet het kantoor om vier uur, na een half uur fietsen dook ik de supermarkt in. Dan kwam het boodschappen vergaren. Gewapend met een volle tas arriveerde ik thuis, mijn eega veerde op, ik dook de keuken in om wat culinaire strapatsen te ondernemen. Dat lukte mij doorgaans wonderwel, ik had er ook lol in. Vrij kort nadat ik getrouwd was heb ik namelijk gefaseerd de rol van keukenprins op mij genomen, mijn partner had er minder handigheid in.
Op één dag in de week schaarde mijn schoonzusje zich ook bij ons aan de dis. Dan besteedde ik wat meer aandacht aan het menu. Iedereen stelde mijn kookkunst op prijs. Na het eten gingen mijn partner en haar zus dan bridgen. Bij de scheiding deed mijn toen kersverse ex-partner een opmerkelijke ontboezeming: Ik zal je lekkere eten wel missen. Ik vond toen al en nu nog steeds koken leuk. Maar ik had en heb een hekel aan de afwas. Mijn eega was daar meer bedreven in… Wij hadden namelijk geen afwasmachine!
Gek genoeg hebben we al die jaren nooit de rolverdeling veranderd, hoewel mijn partner tijdens de langste periode van onze relatie overdag geen verplichtingen als betaald werk had. Maar zo ging het toch ook prima? Misschien denken lezers van dit alles dat ik dat wél had moeten stimuleren. Dat is evenwel achteraf praten. Jaren nadat zij en ik uiteen waren gegaan hoorde ik via mijn zoon, dat zij nooit meer echt in de keuken heeft gestaan en alleen af en toe wat in de magnetron opgewarmd heeft. Terwijl ik weet, dat in haar nabije omgeving en in haar vriendenkring ware keukenprinsessen aanwezig zijn, die haar best met raad en daad terzijde hadden kunnen staan.
Het is vrij zeker, dat veel singles hier vroeger gezellig samen in de keuken stonden bij het koken en ook bij de afwas. Natuurlijk hangt die invulling van een paar dingen af: Tot hoe laat moet een van beiden of moeten beide partners buitenshuis werken, vind je het leuk om iets in de keuken te doen, en verdraag je iemand naast je in de keuken? Overigens zijn er in een huishouden nog meer taken dan boodschappen doen, koken en afwassen, in elke woning moeten toilet en badkamer schoon zijn. Dat is al helemaal iets waar niet iedereen voor in de startblokken staat om het te doen…
Ik geloof dat er in elke relatie dingen zijn die gedaan moeten worden maar niet leuk zijn, buiten wat ik hierboven al noemde. Een moeilijk gesprek op de school van de kinderen, een onenigheid in de familiesfeer oplossen, financiële obstakels opruimen. Die handelingen kun je misschien vergelijken met de afwas, het toetje wat er ook bij hoort.
Toch weer een metafoor: Is een relatie ook niet te vergelijken met alles wat om het avondeten speelt? Zou je het einde van een relatie kunnen zien als de afwas, je moet het netjes afmaken, en alles, het bestek, de borden en de pannen opruimen? Hoe je een relatie eindigt is wat mij betreft cruciaal. Als het keukengerei niet goed schoon is en op de juiste plek in de kast is beland, hoe kun je het een volgende dag terug vinden? Als jij zelf of jouw partner die je met de afwas helpt na jaren nog steeds in dat opzicht vergissingen maakt, dan roept dat irritaties op. Erger is het als na het verbreken van de relatie de “afwas” slecht wordt afgewerkt.
geplaatst door Aktivo1 - 2955 keer gelezen
Vorige berichten
Tegenpolen
Tegenpolen trekken elkaar aan wordt alom beweerd. Maar is dat wel altijd zo ? Het kan heel fijn zijn als je daar echt naar zoekt . Voorbeeld : als jij van nature onzeker bent en daar soms zenuwachtig en druk van wordt, kan een rustige partner die niet gauw in de stress schiet een rots in de branding zijn. Maar hoe zit het met dingen die heel erg belangrijk voor je zijn?
Ik kan me goed voorstellen dat een man of vrouw die helemaal opgaat in de verzorging en liefde van de eigen huisdieren, het liefst een partner vindt die daar ook affiniteit mee heeft. Hetzelfde geldt voor normen en waarden, hoe je omgaat met het milieu kan veel invloed hebben op een relatie. Maar ook binnenshuis is de manier van omgaan met elkaar belangrijk Zeker als je van liefdevolle seks,houdt, met veel intimiteit, zal je toch een monogame partner zoeken. Zo zijn er nog veel meer dingen te bedenken.
Maar om even terug te komen op die tegenpolen. Wat je eerst zo aantrekkelijk vond, kan op de lange duur ook tegen gaan staan. Als die rustige partner later zo introvert blijkt te zijn dat je het gevoel krijgt dat hij of zij in een eigen wereld leeft en jou daar eigenlijk niet zo bij nodig heeft, kan dat de relatie bergafwaarts doen gaan. Omgekeerd : de spontaniteit en gevoeligheid die je partner bij jou zo leuk vond in het begin, kan ook gaan irriteren, als de rust in huis daar teveel door verstoord wordt. Dat zijn toch dingen waar je vaak veel later pas achter komt.
Daarom vind ik het belangrijk dat je elkaar goed aanvult. Als hij handig is en graag klust, laat hem lekker zijn gang gaan. Als jij graag leest, of je favoriete serie op tv wilt zien, so be it ! Maar alles valt of staat door dingen niet te overdrijven. Het bekende gezegde ; hier vindt je wat en daar laat je wat, is volgens mij nog steeds van toepassing. Een goede communicatie is daarbij onontbeerlijk. We zijn nu eenmaal niet hetzelfde en de gulden middenweg werkt meestal toch het beste...
Een toekomst zonder zorgen
De gemiddelde leeftijd van de deelnemers aan deze site zal 70 jaar zijn, schat ik. Vanaf de kleuterschool kan ik me dingen nog goed herinneren. Daarvoor zijn het nog vage momentopnames die af en toe door mijn hoofd flitsen, maar zo’n 65 jaar aan concrete herinneringen is er wel verzameld.Herinneringen aan vreugde en verdriet, ontmoeting en afscheid, succes en falen, gezondheid en ziekte, trots en schaamte, hulp en bedrog, geluk en pech. Ieder van ons heeft hetzelfde in meer of mindere mate meegemaakt.
Soms is het bitterzoet. Wat waren er veel fijne dingen en wat is het jammer dat ze nooit meer terugkomen! Toch prijs ik me gelukkig dat het per saldo een enorme rijkdom in mijn hoofd heeft opgeleverd. Rijkdom, die niemand me meer kan afpakken.
Ik vraag me ook niet meer af of ik het beter of anders had kunnen doen. Ongetwijfeld, maar zou mijn leven dan wel zonder vallen en opstaan zijn verlopen? Natuurlijk niet. Terugkijken doe je op onze leeftijd waarschijnlijk vaker, dan een half leven geleden. Ik zelf -en dat gun ik iedereen- kan zo’n moment van bezinning steeds afsluiten met een gevoel van tevredenheid en dankbaarheid.
Maar meer nog dan dat: het geeft ook vertrouwen in de toekomst. Het leven is nog niet voorbij en waarom zou er niet nog een mooie reis in het verschiet liggen? Ongetwijfeld met hier en daar een spannende hobbel, maar veel minder dan tot nu toe. Met minder bewijsdrang, minder lawaai en minder strijd en daarentegen meer tevredenheid, rust en vrede wordt de weg een stuk eenvoudiger en vriendelijker.
Het is nog niet voorbij, in tegendeel.
Machiel van der Schoot
Buitenland
Mijn leraar Frans, lang geleden op de middelbare school, vertelde eens een verhaaltje over een gebeurtenis ergens in Frankrijk. Hij was bij een viskraam gekomen en had wel trek in een rolmops. Dat is een zure haring om een augurkje heen gerold, met een paar cocktailprikkers erdoorheen. Maar hij wist niet hoe je dat noemde in het Frans, dus hij begon het te omschrijven: hareng, rouler, cornichon, bâtonnet… De visboer begreep het : Ah! Un rollmops! Dat vond ik erg grappig. Daarbij kwam ook het ontzag van dorpsjongens voor iemand die over Frankrijk kon vertellen. Onze wereld was klein, zelf was ik toen nog nooit in het buitenland geweest. Afgezien dan van het schoolreisje naar Trier, dat zo rond die tijd moet hebben plaatsgevonden – nadat de traditionele Rome-reis ons, wegens de economische malaise van die jaren, door de neus was geboord.
Buitenlandse reizen waren in onze familie meestal beperkt tot de bedevaartsreis naar Lourdes. Wie zich die pelgimage kon permitteren kon rekenen op een verhoogde status, want blijkbaar werd er goed geboerd. Vol trots kwamen ze dan ook terug met flesjes gewijd Lourdeswater voor iedereen. Een eeuwenoude lokroep waar buitenland synoniem was van bedevaart. Iets anders had je er niet te zoeken. En die traditie is nog steeds levend, er is een neef die tot op de dag van vandaag Lourdes-reizen organiseert.
Mijn ouders hoorden niet bij de uitverkorenen, zij zagen Lourdes alleen op de stereofoto’s uit de souvenirshop. Maar gelukkig hadden wij in Roermond, de stad die tegenwoordig vooral bekend is van de Designer Outlet, onze eigen Maria-bedevaart. Dat is de Kapel-in-’t-Zand, ook met een legende en bijpassend mirakel, iets met een beeldje in een put. Water uit die put is dus ook gewijd en werkzaam tegen kwalen en ongelukkige toestanden. Minder heilig natuurlijk dan het water uit Lourdes, dus we hoefden er niet mee aan te komen bij familie. Maar als die familie bij ons op visite kwam, dan namen ze vaak toch wel een flesje mee… voor de zekerheid.
De Kapel-in-’t-Zand (de naam is bedrieglijk, het is een forse neogotische kerk van de 19e eeuw) heeft ook, net als Lourdes en andere bedevaartsoorden, wanden vol devotietegeltjes. Daarop uiten mensen hun dankbaarheid jegens Maria, wegens verleende gunsten, of ze vragen Maria om voor hen te bidden in moeilijke tijden, of om genezing van een ziekte. Om een link te leggen, bidden om een lieve man/vrouw te vinden, of dankbaarheid voor een geslaagde verbintenis hoort ook tot de mogelijkheden.
Daarvoor is het nu dan wel te laat, dacht ik, want elke centimeter is bedekt. Maar op de site (laatst bijgewerkt 2024) lees ik tot mijn verbazing, dat er ruimte voor nieuwe tegeltjes is gecreëerd. Tegen een bijdrage van honderd euro per tegel kunnen we voor iedere wens de hulp van Maria inroepen. Overigens mag bidden natuurlijk altijd, dus mocht de de lezer(es) na een bezoek aan de Designer Outlet nog een paar uurtjes te besteden hebben, dan is een bezoekje aan de Kapel in ‘t Zand zeker aan te bevelen. Het is een wonderlijke plek, echt.
Wat Lourdes betreft, ik ben daar vele jaren later nog wel eens langs gekomen, meermaals zelfs, op de route naar de Pyreneeën. Ik kan persoonlijk geen deel uitmaken van die wereld en ik werp een cynische blik werp op de bedevaartsindustrie met gewijd water plastic jerrycans als dieptepunt. Maar tegelijk heeft het ook iets ontzagwekkends, die mensenmassa die daar uit de hele wereld samenkomt, verenigd in een gezamenlijk verhaal. Dat is wonderbaarlijk.