terug

Date

woensdag 3 maart 2021

Een open deur intrappen, dat is het onderwerp van deze blog. Alhoewel, voor mij is het nog steeds een hermetisch afgesloten deur, minimaal 10 centimeter dik en van gewapend beton.

Sinds mijn 15e ben ik nooit meer zonder vriend/partner geweest. Ik rolde van het ene paar armen in de andere. Wel met tussenpozen! Vreemdgaan past zo niet in mijn levensvisie. De relaties die ik had, waren ook altijd voor langere tijd.

Mijn échte datingtijd ligt al lang achter me. Toen ik nog jong was ging het eigenlijk vanzelf. Op school, via vrienden, bij het uitgaan, voldoende mannelijke personen om kennis mee te maken en een relatie mee te onderhouden. Als puber opgegroeid in Latijns-Amerika, met allerlei verschillende nationaliteiten, waren de vriendjes ook van diverse pluimages. Discriminatie is me helemaal vreemd. Natuurlijk, er zijn type mannen waar ik niet op val, maar dat heeft te maken met persoonlijke voorkeur en is niet gebaseerd op vooroordelen.

Uiteindelijk ben ik teruggekomen naar Nederland en heb ik een aantal jaren samengewoond. Ik leerde hem kennen in het studentenhuis waar ik woonde. Na een paar dates besloten we om samen verder te gaan. Deze relatie liep spaak. Om verschillende redenen die heftig waren maar niet in deze blog thuishoren. Een nieuwe vriend diende zich aan, leren kennen op het werk. Dit ging ook mis en toen was daar de liefde van mijn leven. We hebben enorm veel dates gehad. Want onder daten versta ik ook gezamenlijk wandelen, lunchen, filmpje pakken, voor elkaar koken. Eigenlijk gewoon tijd met elkaar spenderen om elkaar te leren kennen.

Nadat ik zwanger werd zijn we getrouwd. En nog steeds gingen we ‘op date’. Want er is niets zo leuk om verliefd te zijn en samen erop uit te trekken. Aandacht aan elkaar geven, ongestoord kletsen, gewoon van elkaar genieten. Het leven ging door, er kwamen nog meer kinderen en het samen erop uit gaan bleef. Zeker nadat de kinderen het huis uit waren, zaten we niet stil. De autoritten alleen al waren dates op zich. Alles werd besproken, fantasieën werden uitgesproken, plannen gemaakt. Heerlijk.

En nu moet ik weer ‘op date’. Sinds een aantal jaren ben ik alleen. Het is de langste tijd dat ik zonder partner ben. Dat voelt ook goed, want mijn echtgenoot verdient het dat ik om hem rouw. Ik vraag me wel af hoe het tegenwoordig gaat met daten. Ik heb werkelijk geen idee. Afgezien van Corona, dat daten enorm in de weg zit, vraag ik me af wat ik me moet voorstellen. Is het nog als pak ‘m beet 35 jaar geleden? Is een drankje, hapje, filmpje nog aan de orde? Is er een tijdslimiet qua dateduur? Wat is de verwachting? Nou ben ik van het uitspreken van verwachtingen, mag dat al bij een eerste date? En wat verwacht ik zelf van een date? Hoe gaat het als de date op niks afstevent? Vragen, vragen, vragen. Er zijn al een paar heren die me op een date hebben gevraagd, maar ik had er geen vertrouwen in of ik had zelf geen interesse in de persoon. Dus blijf ik nog lekker even in het ongewisse, met of zonder Corona en zie date vooralsnog gewoon als wat het ook is; een datum.

geplaatst door RosaReis - 1955 keer gelezen