Ontspoorde tijden
dinsdag 9 maart 2021
´In these distracted times´, zoals de de oude Shakespeare ooit schreef, kan zelfs één bord met eten bergen energie geven. Mentale energie bedoel ik. Het eten was bereid door mijn Leidse dochter, omdat ik een week op haar oude kater had gepast. Wat, alweer in ´these distracted times´, een proeve van verinnerlijkte discipline was geweest. Ik moest die kat immers uiterlijk dertien minuten voor negenen verlaten en op weg gaan naar mijn eigen huis - juist rond de tijd dat hij berustte in mijn aanwezigheid en aanhalig begon te worden. Tussen kwart voor negen en negen uur ´s avonds heeft trouwens iedereen op straat haast: Waarschijnlijk is vrijheid niets anders dan vrede hebben met de regels die je zijn opgelegd.
Het eten op dat bord was verrukkelijk. De man die het recept heeft bedacht, is naast kok skateboarder en ultrasporter. En veganist, schrijver van het boek ´Dirty Vegan´, waar ik niet in uitgelezen en vooral niet op uitgekeken raak: Zwart cover, witte krijtletters, foto van een gespierde man met de armen rustig rond zijn zwarte voorschoot gevouwen. Oogcontact. Ontbloot torso, wilde tatoeages en een glimlach die ik zelfgenoegzaam zou noemen op een dating profiel, maar die ik nu schaamteloos aantrekkelijk vind. Ik hoef immers niks van hem. Hij liet mijn dochter een geurige ovenschotel met rode linzen, kokosmelk en spinazie bereiden, afgedekt met schijfjes zoete aardappel. We dronken er frisse, witte wijn bij. Veertig jaren lang ben ik een tevreden vegetariër geweest. Maar sinds ik, op dringend advies van een op orthomoleculaire basis werkende diëtiste, zo af en toe een kippenbout stoof, heb ik na een maaltijd zonder die kippenbout nog steeds honger. De getatoeëerde schrijver van ´Dirty Vegan´ snapt dat. De mens is een omnivoor, hij heeft eiwit nodig, en vet. En een bord eten waar het plezier vanaf spat!
Al met al is het een grijze dinsdagmiddag, hier achter de bolletjes-gordijnen. Ik heb ze een beetje opzij geschoven om ruimte te geven aan mijn kamerden, en aan de nieuwsgierige blikken van de Leidenaars die, Leidenaars als zij zijn, nu eenmaal graag mijn kamer in willen kijken. Keek de doorsnee Fries beschaamd naar zijn schoenpunten als hij onbedoeld oogcontact kreeg met de vrouw in de kamer, de Leidenaar doet het af met een minzaam knikje. Minzaam. Een woord om in ere te houden. Net als ´sponde´ en ´gemelijk´: Hij kreeg een gemelijke uitdrukking op zijn gelaat toen zij zijn onbehouwen gedragingen in de echtelijke sponde te berde bracht. Of: Haar ogen sloten zich tot gemelijke spleetjes toen hij haar talrijke schoenen uitstortte op de echtelijke sponde. Taalspelletjes. Ik hou van taalspelletjes. Ik had voorgesteld om de tijd tot een daadwerkelijke eetafspraak te vullen met het vinden van zoveel mogelijk woorden uit het woord ´eetafspraak.´ Maar nee, daarvoor was het niet de goede tijd...
Ik kan steeds slechter overweg met deze tijd. De regels worden steeds meer versnipperd, steeds minder logisch. Wat mij betreft is, vrij naar Shakespeare, het beleid ontspoord. Zou vrijheid dan echt niets anders zijn dan vrede hebben met de regels die je zijn opgelegd? Of is vrijheid creatief omgaan met die regels? Terrassen dicht? Dan drinken we onze coffee-to-go schouder aan schouder zittend op de kademuur. Of aan weerszijden van een bankje in het park. Geen groepswandelingen? Dan lopen toch getweeën. Met vier personen sporten in een sportaccommodatie weer toegestaan? Dan verklaar ik hierbij wandelen tot sporten, en elke straat, stoep of pad tot sportaccommodatie.
De sierkers aan de overkant van de straat staat te bloeien alsof het zijn laatste jaar is. Heel veel kleine kersjes maken lijkt zijn bedoeling te zijn. Maar in dit straatje leven geen mezen; er zijn dus ook geen insecten. Of andersom. Hoe dan ook, de kans op heel veel kleine kersjes is nihil. Misschien heb ik een ´distracted globe´, een ontspoord hoofd, zoals de oude Shakespeare zijn verwarde personages graag gaf. Als ik die scène (uit Hamlet) wil nalezen, springen er steeds schoen reclames in beeld. Dat is immers wat ik werkelijk zoek. Nieuwe schoenen.
geplaatst door RodeJas - 2921 keer gelezen
Vorige berichten
Als je voor een dag een man zou mgen zijn
Iedere maandagmiddag ontmoet ik in het dorpshuis een groepje alleeenstaande dames. Onder leiding van een activiteiten begeleidster gaan dan we iets
Overwegingen van een vrouw met een stok
De man boog zich naar mij over en zei zachtjes iets in mijn oor. Hij was nog jong, prettig groot - en hij stond achter de kassa van mijn favoriete
Vrouwenmagneet
Sjoerd is een vrouwenmagneet. Hij kan het niet helpen. Iets in zijn verschijning laat vrouwen smelten. Ze willen bij hem zijn, hem aanraken en knuf