Ontspoorde tijden
dinsdag 9 maart 2021
´In these distracted times´, zoals de de oude Shakespeare ooit schreef, kan zelfs één bord met eten bergen energie geven. Mentale energie bedoel ik. Het eten was bereid door mijn Leidse dochter, omdat ik een week op haar oude kater had gepast. Wat, alweer in ´these distracted times´, een proeve van verinnerlijkte discipline was geweest. Ik moest die kat immers uiterlijk dertien minuten voor negenen verlaten en op weg gaan naar mijn eigen huis - juist rond de tijd dat hij berustte in mijn aanwezigheid en aanhalig begon te worden. Tussen kwart voor negen en negen uur ´s avonds heeft trouwens iedereen op straat haast: Waarschijnlijk is vrijheid niets anders dan vrede hebben met de regels die je zijn opgelegd.
Het eten op dat bord was verrukkelijk. De man die het recept heeft bedacht, is naast kok skateboarder en ultrasporter. En veganist, schrijver van het boek ´Dirty Vegan´, waar ik niet in uitgelezen en vooral niet op uitgekeken raak: Zwart cover, witte krijtletters, foto van een gespierde man met de armen rustig rond zijn zwarte voorschoot gevouwen. Oogcontact. Ontbloot torso, wilde tatoeages en een glimlach die ik zelfgenoegzaam zou noemen op een dating profiel, maar die ik nu schaamteloos aantrekkelijk vind. Ik hoef immers niks van hem. Hij liet mijn dochter een geurige ovenschotel met rode linzen, kokosmelk en spinazie bereiden, afgedekt met schijfjes zoete aardappel. We dronken er frisse, witte wijn bij. Veertig jaren lang ben ik een tevreden vegetariër geweest. Maar sinds ik, op dringend advies van een op orthomoleculaire basis werkende diëtiste, zo af en toe een kippenbout stoof, heb ik na een maaltijd zonder die kippenbout nog steeds honger. De getatoeëerde schrijver van ´Dirty Vegan´ snapt dat. De mens is een omnivoor, hij heeft eiwit nodig, en vet. En een bord eten waar het plezier vanaf spat!
Al met al is het een grijze dinsdagmiddag, hier achter de bolletjes-gordijnen. Ik heb ze een beetje opzij geschoven om ruimte te geven aan mijn kamerden, en aan de nieuwsgierige blikken van de Leidenaars die, Leidenaars als zij zijn, nu eenmaal graag mijn kamer in willen kijken. Keek de doorsnee Fries beschaamd naar zijn schoenpunten als hij onbedoeld oogcontact kreeg met de vrouw in de kamer, de Leidenaar doet het af met een minzaam knikje. Minzaam. Een woord om in ere te houden. Net als ´sponde´ en ´gemelijk´: Hij kreeg een gemelijke uitdrukking op zijn gelaat toen zij zijn onbehouwen gedragingen in de echtelijke sponde te berde bracht. Of: Haar ogen sloten zich tot gemelijke spleetjes toen hij haar talrijke schoenen uitstortte op de echtelijke sponde. Taalspelletjes. Ik hou van taalspelletjes. Ik had voorgesteld om de tijd tot een daadwerkelijke eetafspraak te vullen met het vinden van zoveel mogelijk woorden uit het woord ´eetafspraak.´ Maar nee, daarvoor was het niet de goede tijd...
Ik kan steeds slechter overweg met deze tijd. De regels worden steeds meer versnipperd, steeds minder logisch. Wat mij betreft is, vrij naar Shakespeare, het beleid ontspoord. Zou vrijheid dan echt niets anders zijn dan vrede hebben met de regels die je zijn opgelegd? Of is vrijheid creatief omgaan met die regels? Terrassen dicht? Dan drinken we onze coffee-to-go schouder aan schouder zittend op de kademuur. Of aan weerszijden van een bankje in het park. Geen groepswandelingen? Dan lopen toch getweeën. Met vier personen sporten in een sportaccommodatie weer toegestaan? Dan verklaar ik hierbij wandelen tot sporten, en elke straat, stoep of pad tot sportaccommodatie.
De sierkers aan de overkant van de straat staat te bloeien alsof het zijn laatste jaar is. Heel veel kleine kersjes maken lijkt zijn bedoeling te zijn. Maar in dit straatje leven geen mezen; er zijn dus ook geen insecten. Of andersom. Hoe dan ook, de kans op heel veel kleine kersjes is nihil. Misschien heb ik een ´distracted globe´, een ontspoord hoofd, zoals de oude Shakespeare zijn verwarde personages graag gaf. Als ik die scène (uit Hamlet) wil nalezen, springen er steeds schoen reclames in beeld. Dat is immers wat ik werkelijk zoek. Nieuwe schoenen.
geplaatst door RodeJas - 2703 keer gelezen
Vorige berichten
Verjaardagen, je kunt er niet omheen
Elk jaar word ik een paar keer bepaald bij een verjaardag in de familiekring. Twee keer heel kort na elkaar, mijn zoon en een dag eerder ikzelf. Het is dan weer puzzelen wanneer we dat vieren. De rest van mijn familie verjaart op geheel andere tijden in het jaar, zoonlief en ik zijn veroordeeld tot de maand januari.
Verjaardagen werden vroeger doorgaans gevierd op de geboortedag. Nu in veel relaties tweeverdieners zijn zullen zij hun verjaardag vaker in het weekend vieren, voorop gesteld dat zij niet op zaterdag of zondag hoeven te werken. Mijn verjaardag viel dit jaar op zondag en de verjaardag van mijn zoon op maandag. De “viering” van de laatstgenoemde dag schuift dan een kleine week op.
Ik liep in voorgaande jaren tegen een dilemma aan. Wie nodig ik wanneer uit?
Het leek vroeger altijd eenvoudig iedereen op dezelfde dag en tijd bij mij thuis welkom te heten. Achteraf bleek dit nu mijn kleinkinderen wat ouder zijn en mijn zoon een hond heeft, die hij vorig jaar ook meenam niet zo’n slimme optie te zijn. Vorig jaar hoorde ik na de verjaardag van een van mijn kennissen, dat ze “not amused” was, door de combinatie van mijn jongste kleinkind, die ernstige gedragsproblemen heeft en de hond met de overige visite.
Ook tussen de kennissen onderling is het helaas niet altijd koek en ei…
Om herhaling van deze situatie uit te sluiten had ik nu twee “shifts” afgesproken, eerst komen mijn kennissen / vrienden en daarna mijn familie. Dat is ook met het oog op de beschikbare ruimte een goede oplossing.
Dat ik weer een andere leeftijd moet noemen als iemand mij vraagt: “Hoe oud ben je” is soms confronterend, zeker als het iemand is die verder niets van mij weet. Standaard reageer ik dan met “Hoe oud denk je?” Dat lijkt tactisch, maar het is niet uitgesloten, dat de reactie niet gespeend is van een complimentje.
Wat er op tafel komt is een ander punt van aandacht. Een deel van de visite heeft heel specifieke wensen wat betreft een natje en droogje. Omdat van een eenpersoons huishouden nooit geëist mag worden, dat de bewoner standaard een assortiment van een lunchroom heeft heb ik dat wensenlijstje gelukkig vorig jaar goed uitgewerkt en zorgvuldig bewaard.
Het is fijn als een van mijn gasten aanbiedt wat te helpen bij het bedienen en opruimen. Door wie dat doet merk je meteen, hoe zorgzaam iemand is.
Ik hang thuis geen slinger of andere versiersels op. De hopelijk gezellige sfeer komt wel door de gesprekken. Die zijn weer geheel anders als familie of als vrienden / kennissen op bezoek zijn.
Zelf ontkom ik niet aan het evalueren van het voorbije jaar en een vooruitblik op het nieuwe levensjaar. In 2026 heb ik behalve een of twee keer een vakantiereisje maken niets bijzonders op de agenda staan. Maar ik ben terughoudend bij het boeken van het reisje, wie weet komt er iemand op mijn pad met wie ik samen op reis ga. Je weet maar nooit.
Welke ervaringen hebben jullie met het vieren van verjaardagen? Kiezen jullie voor een mix van familie en vrienden of juist niet? Vieren jullie het op de dag zelf of liever op een dag in het weekend? Of vieren jullie het helemaal niet?
Vorm
... of inhoud? Daar moest ik aan denken bij al het geneuzel en gebeuzel over taalfouten.
Ik heb lang geleden twee jaar een relatie gehad met een niet-geletterde vrouw. Dat de relatie geen stand hield kwam niet door haar gebrekkige geletterdheid, maar door mijn gebrekkige emotionele intelligentie. Over hoe het daar nu mee is gesteld doe ik geen uitspraken. Hij is al lang niet op de proef gesteld. Op een schrijffout heb ik haar overigens nooit kunnen betrappen, want ze kon niet schrijven.
Nu ben ik de laatste om te beweren dat taal alleen vorm is. Ik zou er een hele filosofische traditie die in het westen teruggaat tot op de Grieken mee ontkennen. Taal is betekenis, taal is context. Maar wat is de betekenis van betekenis en wat is context? Van die dingen.
Dus nee, ik ga taalgebruik, wel de meest pragmatische component, niet degraderen tot vorm, maar geneuzel en gebeuzel over d/t-fouten beslist wel. Dat gaat immers over hoe wij de taal vormgeven in zijn verschillende gedaantes, de geschreven taal wel te verstaan in dit geval. In de gesproken taal hoor je dat verschil helemaal niet. En laten we nu gemiddeld veel meer spreken dan dat we schrijven. Maar dan nog, ook in de gesproken taal horen we veel 'fouten'. Wat zijn eigenlijk fouten? Maar dat terzijde.
Helaas zijn we hier in eerste instantie aangewezen op het geschreven woord; die foto's zijn helemaal niet belangrijk toch? En laat nu niet iedereen de gave van het woord gegeven zijn. Kijk er langsheen, zou mijn tip zijn. En anders wordt het zoeken naar spelt in een hooiberg. Ik denk nog vaak aan haar.
Over de irritante gewoonte om taalfouten expliciet op taalfouten te wijzen en die te verbeteren en de onzin daarvan gaat in mijn vakgebied nog wel een leuke anekdote rond trouwens. Op maandag vraagt de juf tijdens het kringgesprek aan Jantje wat hij gedaan heeft in het weekend. En Jantje zegt: ik heeft bij papa geslapen. Nee, zegt de juf, ik héb bij papa geslapen. O, zeg Jantje, ik heeft u niet gezien.
Welterusten.
Opa
Een bekend fenomeen is dat veel mannen het fijner vinden om opa te zijn dan vader,en zo ook mijn vader. Groot voordeel was dat hij al op zijn 45ste voor de eerste keer opa werd en hij speelt deze rol nu al veertig jaar met verve:) Eerst natuurlijk voor mijn dochters, en mijn nichtjes. En inmiddels is hij ook al weer geruime tijd overgrootvader gelukkig. Maar een opa, dat hebben mijn kleinkinderen niet. Met mijn kleinzoon doe ik wel wat stoere dingen zoals samen varen met de kano of schatzoeken langs de geocaches. Maar niemand die met hem timmert of hem banden leert plakken en zo. Zijn vader doet dat ook niet met hem, die heeft een eigen bedrijf en altijd druk en weg. Zijn moeder heeft ook eigen bedrijven en als er iets stuk is, regelt ze iemand die het fixt
Maar hoe leuk is het, als er rolmodellen zijn in je leven waarvan je kan leren dat je heel veel zelf ook kan maken? Deze week zag ik een film uit Tokyo waarbij je familieleden kon huren. Best wel triest om te bedenken dat ook in Japan de familie verbanden al zo verwaterd zijn dat inhuur nodig kan zijn. Deze film had ook wel een vleugje humor en verhuurde geen opa's, maar wel vaders, echtgenoten en journalisten. Maar goed, wat heb je eraan om eenmalig een opa in te huren? Je wil toch dat je kleinkinderen iemand hebben die echt van ze houdt, en niet alleen deze week maar volgend jaar ook nog. Er zit niet veel anders op, ik moet ze maar zelf leren timmeren en banden plakken dan:)