terug

Het verleden is het verleden en dan kunt u kiezen (of niet)

dinsdag 20 april 2021

Zo ongeveer elke mailwisseling om elkaar nader te leren kennen, begint al snel met het verleden. We willen de ander leren kennen, maar meestal willen we zelf gekend en begrepen worden in de last van ons verleden. Een last die we allemaal meedragen, maar door iedereen anders ervaren wordt. We luisteren en horen, ieder op zijn eigen manier, naar het pijnlijk ophalen en weer wegsterven van herinneringen; herinneringen die ons zowel belasten als verrijken maar herinneringen te allen tijde beklijven; ze blijven aan ons vastplakken.

De vraag, mijn vraag is dan: Zijn we zo geworden dankzij of ondanks wat er gebeurd? Hebben we de keuze gemaakt te willen worden wie we eigenlijk zijn, nu op onze oude dag in datingland ook nog eens. Want, wat we meegemaakt hebben, heeft ons gevormd. Hebben we, echter, ons zelf gevormd of zijn we gevormd. De eeuwige niet te beantwoorden vraag over nature, nurture en ‘vrije wil’.

Heeft het ontbreken van liefde en warmte, aandacht, betrokkenheid, veiligheid een eeuwig gevoel van gemis bezorgd of juist inspiratie gegeven. Het gemis het gevoel van mishandeling of verwaarlozing van onze kinderziel. Maar wat doen we ermee? Blaming the other, blaming the parents? U zult uw ouders nooit helemaal begrijpen en u kunt uw ouders nooit meer veranderen. We kunnen ze eren zoveel als we dat willen (eert uw ouders met mate??) en ook loslaten in waar we er niet verder mee komen. Uw ouderbeeld kan u harmonie bijbrengen maar ook de dynamiek om de ouders los te laten en uw eigen (goede) vader of moeder te worden. Eert uw ouders met mate, heb ze lief en laat ze los.

Parents (and partners) are patterns
Patterns are made to be broken, we must not repeat them endlessly

Het verleden blijft haar vragen sturen; antwoorden zijn er niet. Die moet u zelf vinden.

geplaatst door DenDonck - 1551 keer gelezen