terug

Verbinden, verbonden…verbinding on hold?

zondag 11 april 2021

Verbinden, verbonden…verbinding on hold?

Vandaag heb ik vanuit mijn tenen genoten van een ultiem moment van verbonden zijn.
Ik heb met wat familieleden de 105e verjaardag mogen vieren van mijn oudtante, die in volle gezondheid is..
Alle aanwezigen hebben gekozen om dit zo te doen, omdat het voor ons het meest kostbaarste is in het leven en wij ervoor kiezen om ons zo met elkaar te willen verbinden.

Op het moment dat je dit leest heb je je ook met mij verbonden dwz met mijn schrijven.
We verbinden ons dagelijks op allerlei manieren. We staan er vaak niet
eens bij stil hoe bijzonder het contactmoment van zo-even is geweest.
Als we dat vaker zouden doen zou de glans van een ontmoeting onze dag
extra zonnig kleuren.
Kijk maar eens om je heen. Hoe verbinden de mensen om je heen zich?
Doen ze dat überhaupt wel of rennen ze aan elkaar voorbij?
Hoe verbind jij je? Vluchtig? Intens?

Soms lijkt het wel (als ik zeg dat ik een mens van verbinding ben) of er een vies woord uit mijn mond is gekomen.
Hoe je er ook naar wilt kijken/wat het ook bij je oproept aan evt weerstand:
het is een feit! We zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden of je dat wilt of niet.
En zo wordt je gevormd door alle ontmoetingen/verbindingen in je leven vanaf je geboorte.

In deze (digitale) tijd van individualisering lijkt het dat jezelf (face-to-face) verbinden met de ander een mission impossible is.
Ja, het is lastiger om dat verbonden gevoel te ervaren met een scherm ertussen.
Echter zelfs met dat scherm ertussen kun je je verbinden.
Jezelf verbinden met de ander is niets meer dan de interactie met die ander aangaan op welk gebied dan ook. Via welke weg dan ook.
Je met elkaar verbinden is geven en nemen. Zien en gezien worden.

Zelf verbind ik mezelf het liefst met de ander in het face-to-face contact.
Ik wil graag de ander zien, zijn/haar lichaamstaal ervaren en (bij een intieme relatie) soms ook kunnen proeven.
Ik kan daar intens van genieten. Het genereert een heerlijke energie bij mij.
Zelfs als een ontmoeting/verbinding niet zo succesvol verloopt leer ik ervan: voor mezelf, van die ander ( en als ik ervoor open ga staan erken ik dan ook de eigenheid van de ander).

Mensen trekken zich op één of andere manier terug als ze (menselijke) warmte moeten ontberen.
Op dit moment bespeur ik een enorme gelatenheid om me heen. Verveling, afvlakking, matheid enz
De “normale” verbinding, die je de hele dag buitenshuis legt als je je in vrijheid kan bewegen, ontbreekt.
Ook op het gebied van nieuwe relaties aangaan is dit duidelijk merkbaar.
Mensen hebben zich teruggetrokken, zijn op de rem gaan staan…

Ik vraag me af: “ In hoeverre zijn daters op dit moment bereid om de face-to-face verbindingen aan te gaan? “
Uiteraard aangepast (in onderling overleg) en binnen de geldende afgesproken regels.
Tenslotte is het doel van leven om te Lèven en niet om te overleven. Toch?

Wij

Wij…
zonder ik…
zonder jou...
Waar zijn we dan?
Zonder…
de blik in je ogen,
uitreikende hand,
de zon in je glimlach,
niets tegen bestand.

Wij…maken de wereld.
Wij…doen er hiertoe.
Wij…kan niet zonder...
bijzonder
zijn wij
als Goddelijk wonder…
ja, Wij…
©

geplaatst door Hope - 1909 keer gelezen