terug

Beloofd is beloofd!

maandag 24 mei 2021

Beloven en geloven zijn twee werkwoorden, die veel op elkaar lijken. Het Engelse believe en promise die een vertaling zijn van geloven en beloven zou iemand, die niets van Engels af weet al heel gauw verkeerd vertalen, believe lijkt veel op beloven.
Er zijn evenwel sterke raakpunten tussen beide.
Als ik beloof, dat ik iets zal doen hoop ik, dat de ander, aan wie ik die belofte doe mij gelooft.

Wie kent nog het liedje van Lynn Anderson? “I never promised you a rose garden”? We geloven in de ware liefde, ook op deze leeftijd, maar wat beloven we of wat wordt ons beloofd? Een andere song had het over believe: “I’m a believer” van de Monkees.
Aan beloften, soms aan beloften voor het leven wordt vaak getornd. Oorzaak van dit is soms voortschrijdend inzicht, soms wordt een belofte herzien door onverwachte gebeurtenissen, of ook is er onwil om de belofte na te komen. Ook al wordt mij voorgehouden me aan de belofte te houden, toch kies ik voor mijn eigen weg. Of dat de juiste keuze is? Soms wel, maar vaak ook niet.

Je aan een belofte houden begint op een heel onbeduidend niveau. Iemand vraagt me om een boodschap te doen, dat vergeet ik, of ik heb er geen zin in, of achteraf ontbreekt de tijd mij om wat ik heb toegezegd te doen.
Dan komt het moment van het excuus. Het is beter bij het verzoek mij al te excuseren, achteraf komt een verontschuldiging nooit goed over. Heel vaak wordt dan een leugentje om bestwil uit de hoge hoed getoverd.

Wie van u heeft nooit naar Goede Tijden Slechte Tijden gekeken? Dat programma staat bijna stijf van de beloften, daarna de excuses die voor een groot deel bestaan uit leugentjes! Ook hier spelen geloven en beloven door elkaar. Hoe kunnen de spelers geloven, dat de gedane beloften ook nagekomen worden? En, kunnen ze de leugentjes geloven? Omdat de spelers van GTST toch min of meer een voorbeeldfunctie hebben gaan veel kijkers zich aan hen spiegelen. Als ze zelf in bepaalde situaties komen zijn ze geneigd de handelwijze van de acteurs over te nemen. Ik vind dat een verkeerde ontwikkeling.

Het aantal relaties, dat op de klippen loopt en de eindstreep niet haalt, wordt alleen maar groter. Het is een ontwikkeling, die niet te keren is.
Ik denk, dat vroeger veel stellen vaak bij elkaar bleven, hoewel het kaarsje al lang uitgedoofd was. Dat gebeurde om allerlei redenen, financiën, de maatschappelijke druk van de directe omgeving. Vroeger werd er veel vaker getrouwd, scheiden is nu mensen zonder boterbriefje samenwonen simpeler, hoewel een samenlevingscontract ook een wal opwerpt voordat er sprake is van uit elkaar gaan.

Als er niets formeel geregeld is in een relatie wordt het heel eenvoudig om er een punt achter te zetten. Maar de kater komt later, soms jaren na het uit elkaar gaan is er spijt. Diezelfde spijt kan er ook zijn over het aangaan van het verband…
Heeft de – weer Engelse – toezegging: For better and for worse, goed vertaald: “In goede en kwade dagen” nog wel zin om die te koppelen aan een trouwbelofte? Ik weet het niet…
Na een date beloof je meestal elkaar te bellen, tenzij (een van) beiden vond (-en) dat er geen tweede afspraak komt. Ook als je een leuk, positief gesprek hebt is dat nog geen opstapje naar een duurzaam contact, bij telefonisch contact kan er sprake zijn van voortschrijdend inzicht… Dat moest ik onlangs helaas weer ervaren… Dan komt er geen tweede of derde afspraak…

Hier weer het linkje van het liedje bij deze blog. Ter Leringhe ende Vermaeck…
https://www.youtube.com/watch?v=roxohOzFz3E

geplaatst door Aktivo1 - 3026 keer gelezen