terug

Het leven is een intieme duivelse wirwar

dinsdag 18 mei 2021

Het leven is als een grote stad met een wirwar aan straatjes en wegen, met huizen, bomen en kruizen. Niemand die het stratenpatroon kent, maar we kennen de straatjes wel stuk voor stuk. In bepaalde wijken van de stad is het pikdonker in andere wijken brandt overal de neonverlichting van verleiding. Nu moeten ze nog ergens naar leiden; naar onze levensbestemming, onze zielerust. De huizen die we willen slopen hebben een stevig fundament en laten zich ook niet zomaar verplaatsen en als we bomen verwijderen, dan gaan ook de wortels dood. Wortels die ooit leven gaven aan gedachten en bezielingen. Bezielingen die ooit ergens goed voor waren; kruizen om ons te leren klimmen in het leven.

Wegen worden op een gegeven moment in vele levens (ook ooit bij mij) doodlopend; de tijd lijkt te vertragen, het licht kan zomaar uitgaan en ineens kunnen we komen te verkeren in de onderste riolen van onze ziel. Daar liggen de mesthopen en al het vuilnis wat we niet zagen, niet wilden zien en wat we ook niet opruimden. Het zijn knopen van afval geworden in onze ziel die onverbiddelijk de weg naar de toekomst versperren.

Hoge donkere wolken zweven boven mijn hoofd
mijn ogen staren blind in het niets
Tranen als harde regen vloeien
harde rouw die mij herinnert
aan wie ik zo graag had willen worden

“De aardplaten onderin mijn ziel lijken te blijven beven en passen niet meer en daardoor kon de hel zich openen. De duivel lacht en maakt het gat nog groter om gezellig samen mijn depressie te gaan doorleven”. Zoek maar een leuk plekje voor jezelf, zei hij, zodat je geen lijk wordt of zelfs opgegeten wordt. Het moet toch ooit gebeuren, lachte hij. Alles wat je weg hebt gestopt aan duister; je kunt het niet meer tegenhouden, het moet eruit. Een grote schoonmaak is nodig om het een en ander, hopen geconserveerde oude mest, op te ruimen. De shit van vandaag is de mest voor de toekomst; de duivel heeft zijn popi-wijsheden in zijn grote wijde broekzakken.

“Bij een depressie wordt het binnenste buiten, buiten schijnt de zon en binnen is het nacht en zwart en andersom ook. Ik zoek een nieuw thuis voor onze vastgelopen ziel”, dat dacht ik. Je bent meer dan welkom bij mij, dat zei de duivel.

Want,
Als er twee rusten op een bed
zal er één sterven, de ander leven
Dus mens wie ben jij?
Wie één is zal vol zijn van licht,
maar wie verdeeld is, vol van duisternissen.

De duivel zucht nog eens van mijn vrome eenheid
Als mensen mijn woorden niet meer begrijpen
alsof ik plots een andere taal spreek
dat enkel nog woorden van stilte overblijven
stiltes die mij dus radeloos maken
waar is dan mijn genot
van o zoo heerlijk menselijk rot??

Nou weet ik het ook niet meer, riep de duivel mij nog na, toen ik eindelijk weer één was in zijn intieme hel. Maar kom gerust bij mij als het straks weer gezellig donker is; in het donker is immers het licht lichter! En, zei hij, dan zal ik met mijn grote Vriend, mijn buurman in het Niets ook eens gaan overleggen wat nu te doen.

Gebaseerd op: Didymus Judas Thomas: 60 en 61

geplaatst door DenDonck - 1512 keer gelezen