terug

Jammer

woensdag 5 mei 2021

Er zijn veel dingen jammer. De man die aan het jammen is met een band is een jammer; een kind dat zijn speen kwijt is jammert erom. Jammer dat je vergeten bent de kliko buiten te zetten, jammer dat het stormt terwijl je wilde picknicken.

Als mijn kinderen vergaten om hun sportkleren in de was te gooien na een wedstrijd en ze de week erna in die vieze, stinkende plunje weer op het veld moesten staan, dan was dat heel jammer. Teamgenoten lieten duidelijk blijken wat zij ervan vonden. Kwam overigens maar een keer voor; deze les werd snel geleerd.

Jammer is het ook dat tante Corona nog steeds rondwaart. In juni heb ik vakantie; vorig jaar zou het mijn eerste keer zijn om alleen naar Frankrijk af te reizen. Dat ging jammer genoeg niet door, het risico was te groot. Dit jaar gaat het jammerlijk weer niet lukken. Oh, ik ga wel weg, maar blijf in Nederland. Heel jammer want ik ben gek op Frankrijk, geniet van de manier van leven, het weer, de natuur, de taal. Of alles in mijn auto past is nog de vraag. Jammer genoeg heb ik van bepaalde prettige zaken voor in de tent afscheid moeten nemen; mijn auto is gewoon te klein. Mocht je in juni op weg naar je bestemming een kleine auto met een veel te grote dakkoffer zien, dat ben ik.

Op dit moment in mijn leven moet ik een grote beslissing nemen en het is zo verschrikkelijk jammer dat mijn partner er niet meer is. Het is altijd jammer, maar juist nu is het gemis weer even duizend keer heftiger. Want ik heb niemand thuis tegen wie ik aan kan leunen en om raad kan vragen. En raad heb ik heel hard nodig wat jammer is, want dat betekent dat mijn besluit veel omvattend is. Het gaat niet om de keuze ‘wat neem op mijn brood: kaas of pindakaas’. De keuze beïnvloed de rest van mijn werkende leven. Als ik de verkeerde keuze maak, dan gaat mijn ambitie jammerlijk de deur uit.

Natuurlijk zijn er mensen om mij heen die ik om raad kan vragen. Dat doe ik ook zeker, maar die ene man die mijn diepste wonden, mijn grootste angsten en al mijn talenten kende, die is er jammer genoeg niet meer. En juist die man, die kon de vinger op de zere plek leggen en met een objectief en gefundeerd advies komen. Zo jammer dat er geen lijntje is waarmee ik kan bellen en om zijn mening kan vragen. Aan de andere kant, dat lijntje zou ik à la minute al gebruikt hebben om het te volgen naar het einde. Want daar zou hij dan zijn. Dan was het nemen van deze beslissing niet eens meer aan de orde.

Uiteraard weet ik dat ik zelf de knoop moet doorhakken, maar een sparringpartner in deze is zo ontzettend fijn. Die me op weg helpt op dit kruispunt. En als het dan mislukt is het jammer, maar dan is er een vangnet. Nu is de impact van een eventuele verkeerde afslag veel groter. Gelukkig ben ik optimistisch ingesteld en ga ik geen uitdaging uit de weg; ook deze beslissing maak ik zoals altijd weer op mijn gevoel. Toch jammer dat ik hier nog niemand heb gevonden die me kan helpen. Welke heer wil deze jammerlijk twijfelende dame helpen?

geplaatst door RosaReis - 1703 keer gelezen