terug

Momenten

woensdag 26 mei 2021

Het hele leven bestaat uit een aaneenschakelijking van momenten. Sommige staan in je geheugen gegrift, andere herinner je maar wat minder duidelijk. Al die momenten samen geven je leven inhoud, kleur en herinneringen.

Soms gebeurt er in het leven iets groots op (inter)nationaal niveau. De dood van JFK, Prinses Diana, maar ook het EK 1988, 9-11 en het uitbreken van Corona. Vaak weten mensen waar ze zijn op het moment dat het nieuws bekend wordt gemaakt. Ik weet bijvoorbeeld nog precies waar ik was en hoe de verbijstering aanvoelde toen Elvis Presley was overleden. Ik was omringd door mensen voor wie hij een enorme beroemdheid was. De verslagenheid en verbijstering kan ik nog zo voor me halen. Ik zat boven op de berg van mijn toenmalige highschool in Zuid-Amerika. Iedereen om mij heen viel stil. Heel bijzonder. De rest van de dag voelde bedrukt en onrealistisch aan. Als Nederlandse had ik overigens niet die gevoelens, ik kende zijn muziek toen helemaal niet. Later ben ik wel nummers van hem gaan waarderen.

Een ander moment dat wij vrouwen ons goed herinneren is de geboorte van ons kind/onze kinderen. In mijn geval heb ik het drie keer meegemaakt. En alle drie waren totaal verschillend qua gevoel op alle mogelijke vlakken. Maar vergeten doe ik die momenten niet.

Ook de wat minder heftige momenten kunnen een blijvende indruk achterlaten. Ik denk hierbij aan het moment dat ik voor het eerst verliefd werd, wat was ik nog jong en bleu! Hoe ik mijn grote liefde heb ontmoet; ik zie hem zo weer staan, inclusief de kleding die hij droeg. Het onrecht dat mij werd aangedaan waardoor ik hevig werd gekwetst. Waar ik was toen ik hoorde dat mijn vader was overleden. Hoe mooi de natuur in Frankrijk was waar we toevallig terecht kwamen, het was Droomvlucht in het echt. En hoe zwart het zand was toen ik vanuit diezelfde highschool op kamp ging onderaan een werkende vulkaan. Hoe de donkerharige klasgenoten in de zon hun haren kamden met de hoop dat het lichter werd.

Verder ben ik een zeef als het om herinneringen gaat. Vraag me hoe ik naar de zee moet rijden en ik kan het je niet uitleggen. Ik weet hoe ik er moet komen, sterker nog, dat doe ik zo’n beetje wekelijks, maar ik moet in de auto zitten om er daadwerkelijk te komen. Feilloos, maar zonder dat ik ook maar een straatnaam weet. Wat ik gisteren heb gegeten ben ik vandaag alweer kwijt, waar ik mijn telefoon heb neergelegd is een dagelijkse zoektocht. Ook dat zijn momenten, maar kennelijk voor mij zo onbetekenend dat ze geen plekje in mijn geheugen krijgen. Soms tot grote ergernis van mezelf.

Nu wacht ik op het moment dat ik een leuke man vind op deze site. Er zijn wat losse momentjes geweest, maar het is nog niet tot een date gekomen. Dat zal voor een groot deel aan mezelf liggen. Angst om het moment van ontmoeten aan te laten breken, het moment nog even uitstellen vanwege Corona of gewoon omdat het moment passeert. Er ontbreekt bij beiden iets, of het is het verkeerde moment voor een van de twee. Ik wacht op het moment dat het ervan gaat komen en tegelijkertijd denk ik: help wat moet ik doen als het moment daar is? Even een momentje om te bezinnen.

geplaatst door RosaReis - 1473 keer gelezen