terug

What made you cry, will one day make you smile…

donderdag 13 mei 2021

What made you cry, will one day make you smile…

… en dat kan andersom ook gelden.

“Hoe is het nu met jou?” vraagt mijn maatje, zijn blik gericht op mijn gedenkhoekje.

Elk plekje in mijn huis is met zorg ingericht. Zoals het goed voelt voor mij.
Waar ik vnl blij van word als ik er naar kijk.
Soms past het niet meer in mijn gevoel, in de fase waarin ik ben beland.
Dan ga ik aan de slag en pas ik het e.e.a. aan, net zolang totdat het weer past in mijn
gevoel van dat moment.
Ik denk dat velen van jullie dit mogelijk zullen herkennen.

Er zijn weinig mensen die zich wagen aan het gericht vragen over bepaalde dingen/foto’s, die uitgestald staan. Omdat?
Omdat het duidelijk zichtbaar is dat mn de foto’s in mijn gedenkhoekje mensen vertegenwoordigen, die er niet meer zijn in dit aardse bestaan.
Eerlijk gezegd zal ik dat ook niet gauw dat bij een ander doen.
Echter, als ik iemand al redelijk heb leren kennen en er al een goede band is ontstaan
durf ik dat wel.
Zeker als ik weet dat de ander de behoefte heeft aan een gesprek over zijn/haar dierbare(n).

Ik heb vele (soorten) verliezen al geleden en daardoor ook vele soorten van verdriet gekend.
“ Zoveel soorten van verdriet
ik noem ze niet.
Maar één, het afstand doen en scheiden.
En niet het snijden doet zo'n pijn,
maar het afgesneden zijn “.
M.Vasalis
En echt: vaak kon ik me in de 1e fasen van verdriet niet bedenken hoe ik dat ooit een vorm zou kunnen geven/zou kunnen ombuigen naar een vorm van geluk.
The harder I tried, the less I succeeded.
Des temeer kon ik de vreugde ervaren als ik mezelf bevond in de fase van die smile aan herinneringen, aan alle mooie momenten (zelfs minder mooie) die ik had beleefd met die persoon.

Hoe dankbaar kan ik dan ook zijn met dat handjevol mensen, die het durven aangaan om met me te gaan zitten in dat (af en toe opvlammende) donkere dal van emoties.
In de wetenschap (en soms ook uit hun eigen ervaring) dat er een ommekeer gaat komen.
Hoe dan ook...

Op deze site zijn er velen, die een verlies hebben geleden van een dierbare(n).
Zij herkennen dan vaak ook de verhalen van die ander, die na het verlies zich probeert
te herpakken.
Niet om te vergeten, maar in de hoop/met de wens het leven verder te willen leven.
Je bent toch niet voor niets op een site als deze beland, toch?
Vlgs mij ben je dan weer (in welke vorm dan ook) op zoek naar die smile…
Die éne smile, die je wezen weer in vuur en vlam zet.
Mèt de herinneringen die er mogen zijn en blijven, maar met de smile naar de toekomst
in mildheid en ontvankelijkheid.

Van binnen…

Soms valt het even niet mee.
Is er verdriet, voelt het heel wee
van binnen…

Soms schijnt de zon, uitbundig fel.
Net als de pijn, it burns like hell
van binnen…

Soms mag je even goed uithuilen
en bij je medemens gaan schuilen.
Je laten zien zoals het is
van binnen…

Bedenk dat soms ook overgaat
als jij de ander het toelaat
nabij te komen in je hart
naar binnen…
©

geplaatst door Hope - 1487 keer gelezen