terug

Waarom

woensdag 11 augustus 2021

Mijn officiële naam spel je met een 'Y'. In het Engels is dit de letter die klinkt als 'Why?’. En dat woordje is zo toepasselijk op mij. Altijd vraag ik naar het waarom. Waarom is de lucht blauw, waarom is 1+1 2, waarom wil ik een nieuwe partner vinden, waarom praat ik eerst voordat ik denk? Waarom?

Doordat ik overal het waarom van wil weten, is loslaten heel erg moeilijk. Tel daar een toch zeker vasthoudend karakter bij op en dan krijg je bijna het onmogelijke. Ik kán niet loslaten juist omdat ik de achtergrond wil weten. Ook van mijn eigen handelen. Ik hoef toch niet echt te zeggen wat ik van iets vind? En toch doe ik dat, zonder ook maar een moment na te denken. Waarom toch elke keer weer?

Ander voorbeeld. Er wordt mij, in mijn ogen, onrecht aangedaan. Natuurlijk ga ik hierover in discussie. Waarom niet. Het onrecht raakt mij en ik vind dat ik het recht heb om naar het waarom te vragen. Maar soms kan dat niet. Het onrecht komt van iemand die ik niet ken of het gebeurt daar waar het volslagen onmogelijk is om er iets aan te doen. Hoewel ik niet vaak verlegen zit om woorden, gebeurt het mij natuurlijk ook. Uiteindelijk kunnen mensen me op het verkeerde been zetten of in mijn ogen zo onredelijk zijn dat ik gewoon dichtsla. Als ik dan thuis ben, weet ik heel goed wat ik had moeten zeggen en doen. Dan gaat het broeden nog uren door: wat als, dan had.

Waarom blijf ik er maar over malen? Dat heeft totaal geen zin, die persoon die het veroorzaakte zie ik nooit meer terug. Is het iemand die ik ken, dan spreek ik die er later op aan. Omdat ik heb geleerd dat niet elk aapje op mijn schouders hoeft te zitten, een ander mag ‘m ook wel eens dragen. En als ik er niets van zeg, weet de ander niet dat en wat me dwars zit. Mijn ongenoegen dan wel ventileren is ook een vorm van het waarom achterhalen.

Waarom wil ik een nieuwe partner vinden? Immers, ik heb de liefde gekend, gekoesterd en ervan genoten. Ik werd bemind, (h)erkend en geaccepteerd. En toch vraag ik me nog steeds af waarom ik dan toch blijf zoeken, wat is dit masochisme in me? Want eigenlijk vind ik het dat wel. Elke keer stel ik me weer open voor iemand die me een eerste bericht stuurt. Geïnteresseerd zijn (nooit gespeeld overigens, ik ben echt nieuwsgierig naar anderen) en vervolgens hoor ik niets meer. Net als ik denk, goh we zitten op een gelijk spoor, laat de ander het afweten. Waarom? Geen idee. En dan komen de grote vragen. Ik blijf erover denken en me ergeren al levert dat niks op. Zolang ik het waarom van deze non-actie niet weet, knaagt het aan me. Waarom zet iemand me aan de kant zonder opgaaf van redenen? Ik vind dat zo respectloos.

Een andere optie is dat ik, onbedoeld, iets heb gezegd wat totaal verkeerd is gevallen. Wat ik met een knipoog schrijf, wordt als serieus opgevat. Mijn hemel, wat een lange tenen zijn er dan ineens. Inmiddels leer ik natuurlijk wel hoe ik het zeker niet moet doen. Want iets gekscherend zeggen over een voetbalclub is uit den boze, je slechte eigenschappen uitvergroten tot onmogelijke proporties worden als feiten opgevat. Dat je daarvoor en daarna menselijke vragen hebt gesteld en jezelf hebt laten zien, is niet van belang. Waarom is er geen humor? Waarom worden zaken als aanvallen beschouwd? Ik verbaas me nog steeds over deze bijzondere kant van mensen. Is platte tekst zo moeilijk te vertalen naar redelijkheid?

Toch vraag ik me na de zoveelste onbehouwen actie van een ander af waarom ik mezelf hieraan bloot blijf stellen. Ik ben ongeduldig, maar weet ook dat vriendschap en liefde moet groeien. Dat gaat niet van de ene op de andere dag. Ik stel mezelf open, ontvankelijk en redelijk kwetsbaar. Van de ander denk ik dat hij dat ook doet. Is dat naïef? Dom? Heb ik oogkleppen op? Ik weet het niet. De vraag blijft wel waarom ik dit blijf doen, keer op keer. Ach, het zal wel komen omdat ik weer een liefde in mijn leven wil hebben waarbij het waarom geen rol meer speelt.

geplaatst door RosaReis - 1680 keer gelezen