terug

Ziende blind

vrijdag 27 augustus 2021

Ziende blind…

“ Oh my God! Neee!!! “
In a split of a second realiseer ik me dat wat ik ook doe of roep het al te laat is.
Voor me zie ik een blinde jongeman keihard tegen een lantaarnpaal lopen.
Zijn (bevriende) begeleiders liggen in een deuk.
Als ik zo snel mogelijk als kan ik bij ze ben zeg ik: “ Dit is echt niet grappig hoor. Jullie deden het express “
Het “slachtoffer” begint tot mijn verbijstering zelf ook keihard te lachen.
“ Maak je geen zorgen. Dat flikken ze me wel vaker. Ik ben er al gewend. Ik zet ze het nog wel een keer betaald “ zegt hij tegen me en haakt vervolgens weer bij ze in om verder te gaan wandelen..
Dit was één van de eerste keren, dat ik buiten meeliep in de wereld van blinden en slechtzienden en ik kan nog mijn hart voelen die overuren maakte op dat moment.

Ik loop met 2 superblije, hyperactieve pubermeiden aan mijn armen.
Keiharde muziek komt ons tegemoet rollen over het terrein waar we lopen op weg
naar het podium.
Ik vertel ze al lopend wat ik waarneem aan activiteiten en mensen om heen.
Zij stellen honderduit allerlei vragen, vooral over de optredende musici.
“ Hoe zit zijn haar dit keer? Wat heeft hij aan? Een strakke, leren broek zoals altijd?
En wie zijn er nog meer bij? Hoe ziet het podium eruit?
Zouden we hem ms een hand mogen schudden? Dan was ik die hand voorlopig niet meer “.
Ik ken deze meisjes al een tijd en geniet van hun opgewondenheid.
Ik word er zelf ook heel blij van én ook wel moe!
Niet van hen, maar van het de hele dag benoemen van wat er binnen mijn gezichtsveld komt.
Je kunt me na zo’n dag opvegen! En toch doe ik het gewoon weer, want iedere keer weer realiseer ik me hoe gezegend ik ben met ziende ogen en ik geniet gewoon van hun genieten.

Zomaar 2 herinneringen, die naar boven komen nu bij mij bij het schrijven van dit blog.
Zeker in mijn begeleiding van mijn blinde/slechtziende medemens realiseer ik me elke keer weer hoe gezegend ik ben met ogen, die het (nog) goed doen (zelfs nog geen leesbril nodig
😊)
Ook al heeft deze groep mensen binnen de ziende samenleving hun beperkingen, voor mij hebben ze vooral mogelijkheden. Het hangt van de persoon af (en omgevingsfactoren) hoe hij/zij deze inzet heb ik kunnen ondervinden in contact met hen.

Ik merk nog steeds dat ik mezelf oprecht afvraag: “ Wie is hier nu degene, die beperkt zicht heeft? Ziende blind is? “
Wie is er nu eigenlijk beperkt?
Wat betekent het om in deze samenleving te leven met een “beperking” ?
Onze medemens, die sommige vaardigheden anders beheerst? Sommige handelingen
soms minder goed kan uitvoeren door een lichamelijke/geestelijke beperking?

Het hier bespreken van het onderwerp “beperkingen” voelt ms ongemakkelijk voor velen
en toch wil ik het onder de aandacht brengen.
Omdat?
Omdat ik de mannen ben tegengekomen hier, die aangepast door het leven gaan.
Ik persoonlijk een leuke tijd met ze heb doorgemaakt en de verbinding niet door wat dan ook in de weg werd gestaan. Ik heb mogen leren van ze én erachter kunnen komen wat het voor mezelf kan betekenen om op latere leeftijd onvoorwaardelijk te kiezen voor een partner met alles erop en eraan.
Ik heb geleerd dat (visueel) zicht hebben op al het omringende slechts een voorzichtig begin is naar in-zicht en wijsheid….

Ik heb vooral zicht mogen krijgen op wat het voor hen betekent om zich hier te presenteren.
Het zijn mooie mannen… stuk voor stuk...

geplaatst door Hope - 1665 keer gelezen