terug

Mijmeren over geborgenheid

zondag 5 september 2021

Geborgenheid wat is dat? We zien het niet, we krijgen het niet zomaar. Een gevoel van veiligheid; het gevoel van warmte en comfort van het thuis. Waar zijn we op ons gemak in het leven, waar of wat / of bij wie? Geborgenheid en houvast liggen dicht bij elkaar net als vertrouwdheid. Geborgenheid is een levensbenodigdheid; een gevoel van hechting ook. Het begint meestal bij de moeder, maar niet altijd en dan is er ook nog de moederplaats, de peettante. Emotionele verbondenheid met jezelf en het leven; de enige geborgen relatie die ertoe doet.

“In het kadaster van mijn geboortedorp; is het afgeladen vol, levende aandenkens worden niet meer doorgegeven aan niemand niet. Een Donks huis met Brabantse gevel, zie ik op het behang van mijn levensloop. Beelden van zoete verleden tijd gelakt met nostalgie, mooie tijden en de stemmen en klanken van niet vergeten uit de tijd geraakte mensen en van verstreken tijd. Beelden, geuren, kleuren, klanken hebben er door de jaren heen een groot familiehuis gemetseld….... en bovenal lacht daar ons tante Riek, mijn lieve peettante, met de koffiekan in haar altijd zonnige gezellige serre, weer of geen weer. Het was er altijd warm, het blijft er te allen tijde warm.

Een heldere, al was het gisteren nog, sfeeropname in mijn bewustzijn. Door de openslaande luiken klinkt het geneurie van verloren liefdes en verwanten, in de achterkamer, de mooiste kamer, tikt het klokwerk van fijne aandenkens en mooie rouw die blijft gonzen. Hoe licht is het die zwijgende gevoelens, al dat verdriet dat er eeuwig logeert, vele geluksmomenten mee te dragen. Hoe meer geborgenheid kan een mens zich wensen, hoe veilig als in een kleine dorpswereld, dat in één groot hart. De Donk is mijn vaderland, de gezellige familieherberg van tante Riek”.

Als ik in mijn leven heb gepraat over vertrouwdheid en de intimiteit van een grote hechte familie, dan was tante Riek daarin de warme moederplaats. Haar hele leven lang, 90 jaar, zowat in één straat gewoond en ik die al die tijd, zoo een heel lange tijd rondzwierf en nog zwerf. Was ik maar op den Donk gebleven; hoe was het me dan vergaan? Vanuit haar ontzielde herinnering, weet jij dan hoe het leven is? – wat tranen weggepinkt - fluistert tante Riek zachtjes mij het antwoord in.

geplaatst door DenDonck - 1511 keer gelezen