terug

Veranderingen in herinneringen

zaterdag 25 september 2021

Verloren hofje

Ik heb onlangs de stad Deventer bezocht. De plaats waar ik heb gewoond en in de omgeving ervan ben geboren. De plaats waar nog steeds mijn eerste vriendje, verloofde, woont. Ergens ben ik benieuwd hoe het met hem gaat. Hoe hij er nu uit ziet. Die eerste verliefdheid vergeet je nooit meer. Die intens diepe gevoelens. De eerste zoen, die je lijf doet beven en je hart beroerd. Herinneringen zitten vastgeroest in dat plekje in je hersenen. Maar het leven veranderd en ook een stad veranderd. De straten rond het centrum zijn nog hetzelfde, maar gebouwen zijn verdwenen en nieuwe gebouwen, o.a. in de vorm van parkeergarages voor teruggekomen. Ik zocht naar een hofje, het Meyershofje. In de jaren 60 woonde er een tante van mij. Via een poortje betrad je de binnenruimte. Wanneer ik als klein meisje bij haar op bezoek kwam, vond ik het altijd een bijzondere sfeer hebben. In het midden de tuin en enkele bomen. Recht voor mij uit en aan weerszijden stonden de kleine huisjes. Ik waande mij in een andere omgeving. Buiten het poortje het stadsleven en binnen haast een serene rust. Het hofje vond ik niet terug. Er stonden in de plaats daarvan nu kantoorgebouwen. Het poortje was verplaatst naar een ander deel in de stad, in elk geval bewaard gebleven. Ook herinneringen veranderen door de jaren heen. Herinnering op herinnering maken dat de herinnering steeds iets veranderd. Toch wil ik niet geloven, dat die eerste zoen in mijn herinnering veranderd zou zijn. Die intense emotie blijft mij altijd bij. Gevoelens die ik ervaarde als verliefd jong meisje verwoord in een gedicht:

Puur
Zo verliefd, zo jong, zo pril.
Op het gras in het zwembad
opgewonden maar o zo stil.
Liggend zij aan zij,
ik dacht hij en hij dacht mij.
Zo mooi, zo puur, zo rein.
Een beleven van intimiteit
die later nooit meer zo zou zijn.

Natuurlijk ben ik later opnieuw verliefd geworden. En ook weet ik dat ik nu weer verliefd zou kunnen zijn. Maar het zal een andere beleving zijn. De intensiteit is in de loop van het leven door het leven veranderd. Alle heftigheid van iedere eerste keer zal ik nooit meer zo ervaren.

In gedachten weet ik nog precies de route welke ik reed naar mijn werk. Toen ik er onlangs reed, was de route grotendeels veranderd. Tijdens het oriënteren probeerde ik mij de beelden uit mijn herinnering te plaatsen in de nu voor mij nieuwe omgeving. Ik voelde mij een vreemde eend in de bijt. Ook al heb ik nu nieuwe herinneringen gemaakt, de herinneringen van eens zijn door deze nieuwe beelden niet vervaagd.
Ik koester de herinneringen van eens… ook al zouden ze enigszins veranderd zijn. Maar… de herinnering aan die eerste zoen… die is onveranderd.

Liefs,
Monique

geplaatst door monique3 - 2736 keer gelezen