Daten, hoe moeilijk kan het zijn...
maandag 4 oktober 2021
Ik wens je veel lees plezier!
De sleutel woorden zijn, spontaniteit, vriendelijkheid, openheid, eerlijk tegenover elkaar. Deze blog is geschreven vanuit het oogpunt, jij hebt een boeiend profiel. Hoe ga ik jou benaderen en als ik jou benadert heb wat dan? ... Kan je er wat aan hebben, misschien ... Hangt van je zelf af! niets moet, alles mag.
Ga niet zitten wijzen, wijzen naar een ander is wijzen naar je zelf!
Als ik naar links of rechts kijk, dan gaat de gedachten door me hoofd heen, is daten een vak apart of zo! Hoe moeilijk kan het zijn. Maar blijkbaar is het niet zo simpel! :) Zoveel mensen, zoveel wensen. Zou het kunnen dat zowel de man als de vrouw een andere filosofische instelling heeft in het leven? Zou je een juristen opleiding doen, dan word door de docent, bij de eerste les vertelt. Dames als je wilt weten hoe een man in elkaar zit. Lees het boek van strafrecht. Bij de tweede les, vertelt de volgende docent, Heren als u wiltweten hoe de vrouw in het leven staat lees het boek van Burgerrecht. En het komische is, dat het waar is. De vrouw is meer bezig met huiselijke zaken, kinderen, familie, goede doelen etc. De man is bezig met, alles wat niet mag, bezit, geld, veroveren etc. De man en de vrouw hebben een andere filosofische instelling over het leven. Hoewel deze filosofische instelling de laatste tijd, aardig door elkaar heen gemixt word!
Nu we weten dat zowel de man als de vrouw andere filosofische instelling hebben over het leven. Zouden er wegen zijn dit te gebruiken? Tuurlijk, maar deze fantasie laat ik aan jou over! hihi Als man moet jij je niet opdringen bij de vrouw, als vrouw moet je niet zeuren bij de man.
Je ziet een leuk profiel op de datingsite. En met de gedachte, hoe kom ik met jou in contact? Met een like, Ik denk dat je nog minder dan 5% kans hebt. O en nu? Lees de tekst die bij het profiel staat. Hier vanuit gaan we een bericht schrijven (50% kans). Dit hoeft niet heel moeilijk te zijn. Maar het is wel interessant dat je opent op persoonlijk vlak, maakt meer indruk dan schrijven over interesses, Hoewel een combinatie van beide ook zou werken. Soms, 'soms heel vaak' staan er ook sleutel woorden in, weggeschreven als interesses. Het is een beetje tussen de regels doorlezen. Hoe meer raakvlakken je kan vinden, hoe beter het is. Maak een berichtje, niet te
lang maar ook niet te kort. En vertel dat je graag in contact zou willen komen en maak een verwijzing naar je eigen profiel (wel zo makkelijk).
Heeft de andere kant gereageerd, Is de interesse gewekt? Beperk de berichten stroom! hoe meer jij schrijft hoe meer de aandacht kan verslappen of jullie zouden meerdere raakvlakken moeten hebben. Tijd voor de volgende stap. 1 op 1, audio of video. Zelf kies ik voor audio. Video vind ik op dit punt een te groote stap. Er is wel beeld
maar geen lichaamstaal. En niet vergeten velen vinden het best wel eng, uit het niets, TATA hier ben ik te zeggen, dat zou wel eens fout kunnen gaan!! En nu krijgen we een spannend moment, de telefoon maakt verbinding, Hello ... is it me you're looking for. Voel jij je gespannen, vertel het. Na de introductie, Kom je op het punt, waar gaan we het over hebben ... De interesses natuurlijk!
Maar hou er rekening mee, dat gesprekken kunnen uitwaaieren in allerlei richtingen :) Hou het simpel! De enigste wat belangrijk is, dat er communicatie lijn aanwezig is van beide kanten en een paar oren. je Je tast elkaar af, dat het gesprek soepel verloopt. En heren wat vertelde ik ook al weer hierboven over het boek van Burgerrecht. Volg de dame, Zij zal het gesprek leiden en voordat je het weet ben je ÈÈn uur verder! Maar, hou rekening mee dat niet elke vrouw een babbelbox is!) Maar voor beide kanten, hou het gesprek luchtig... GEEN moeilijke vragen!! Dat soort vragen komen (als het contact tussen jullie goed gaat) veel later aan de orde! En heer of dame als je zo'n vraag krijgt, je bent niets verplicht. Het is al spannend genoeg!
Voor dat de audio conversatie verbroken word is het belangrijk om elkaar af te tasten over het gesprek. En het hebben over het vervolg ... de eerste afspraak. Spannend!! En Heren. Zorg JIJ voor de ontmoetingsplaats, zorg dan voor een ontmoetingsplaats waar de Dame zich veilig voelt! De eerste keer is super, super belangrijk!! En overleg!
(Zelf Heb ik nu een aantal keer in het Maximapark in Utrecht afgesproken, wandelen en picknicken.)
Als de afspraak is gemaakt, daar gaan we, de dag der waarheden, ook al zou dit je eerste of je duizendste afspraak zijn het is altijd weer spannend. Ben je gespannen, geef het gewoon aan! Poets je schoenen, strijk je kleding glad, plaats een dikke glimlach op je mond, hier gaat het om! De eerste indruk, Spontaniteit bij het zien van elkander,
Hoe voel jij je in het bij zijn van de ander, hoe beweegt die genen zich, is er communicatie, luistert de ander, interactie met de omgeving. Er zijn zoveel zaken die bij deze ontmoeting spelen, veel meer dan de audio conversatie. Wees simpel en hou het op een luchtig gesprek, Wat houd jullie bezig, werk, huis, het leven, interesses etc.
Misschien kom je afleiding onderweg tegen. Gebruik het! En dames geen directe vragen stellen! Laat alles draaien op de spontaniteit, vriendelijkheid, openheid en eerlijkheid. Verloopt de start goed, zou je zelfs meer de diepte in kunnen. En voor dat deze spannendedag verbroken word, tast elkaar na afloop af! Ben je geslaagd? Komt er een tweede afspraak of niet?
Het kan ook spannend zijn om licht lichamelijk contact te hebben. Arm in arm lopen. of elkaar licht aanraken. Ook dat is communicatie, energie tussen beide, ook dat moet vloeien! Doe het uit een spontane manier, 'vraag het' doe het niet zomaar!
Ene ... geen geneuzel, ga niet zitten zeuren, ik kan geen klik krijgen. Je kan niets in ÈÈn keer bepalen! Tenzij de afspraak tussen jullie beide echt niet werkt!!
Ga op voor de tweede afspraak, maak er een dag van voor twee, een doedag, Zodat jullie beide bezig zijn! Bezig zijn, dat er een complete andere interactie tussen jullie plaats vind. je zou kunnen gaan wandelen > stadje bezoeken, museum, midgetgolfen, kringloop winkels afrijden etc voor uurtje of 4,5,6. Misschien tussendoor een terrasje of etentje erna.
.... GO FOR IT ....
Veel dating plezier, Yoepie
ps. Zou leuk zijn als de JIJ die deze blog leest, neerzet wat voor openingen jij gebruikt.
geplaatst door Yoepie - 2127 keer gelezen
Vorige berichten
Hoe oud moet je zijn?
“Mijn leeftijdsrestrictie staat tussen de 51 en 69 jaar, want leeftijd zegt niets. Iemand van 55 kan al achter de geraniums zitten, terwijl iemand van 68 nog vol in het leven staat.”
“Die laatste vind ik veel interessanter, maar daar kan ik dan niet op reageren…”
De intro en de regel hierboven vormen samen de reactie van een 55-jarige lezeres op mijn vorige blog over de rol die afstand speelt bij het wel of niet beginnen aan een relatie.
Want hoe oud moet je eigenlijk zijn voor de liefde? En hoe oud moet die ander zijn? Op deze datingsite lijkt het antwoord simpel: dat bepaal je zelf met de schuifbalk. Met één muis- of vingerbeweging op het scherm stel je de harde grenzen in. Alsof de klik tussen twee mensen zich laat dwingen door een geboortejaar.
Eenrichtingsverkeer
De lezeres die deze reactie achterliet, liep misschien pardoes tegen de muur van de instellingen van haar potentiële partner op. Waar haar eigen schuifbalk ruim genoeg stond om die vitale man van 68 te zien, had hij de digitale deur aan zijn kant mogelijk iets strakker in het slot gegooid. Eenrichtingsverkeer door een algoritme. Het laat precies zien hoe de schuifbalk, die bedoeld is om te filteren, verandert in een boemerang. En dat roept de vraag op of ‘we’ de neiging hebben om een getal te verwarren met een karakter.
De biologische illusie
Het selecteren op een geboortejaar is een overblijfsel uit de tijd dat we dachten dat de cijfers op de verjaardagskalender onze vitaliteit bepaalden. Vroeger was je met zestig oud. Punt. Dan mocht je gaan zitten wachten op het einde.
Vandaag de dag is die grens vloeibaar. Je hebt vijftigers die mentaal al met de vut zijn en achter de geraniums zitten. Maar het omgekeerde is net zo waar: er lopen zestigers en zeventigers rond die marathons lopen, reizen, ontdekken en een agenda hebben waar een dertiger een burn-out van krijgt. En toch vertrouw je blind op die digitale restrictie.
Het filter als schild
Waarom doe je dat? Waarom richt je de focus zo scherp op de geboortedatum? Misschien is het angst. Angst voor de mismatch, of simpelweg de drang naar grip op je eigen leven. Het filter is je schild. Het beschermt je tegen de chaos van de werkelijkheid. Als je de vijver maar klein genoeg maakt, blijft het overzichtelijk.
Maar met het uitsluiten van het risico, sluit je ook de verrassing buiten. De lezeres van 55 die niet kan reageren op de man van 68 is het slachtoffer van een digitaal systeem dat geen nuance kent. Want op datingsites is de leeftijdgrens vaak een onverbiddelijke uitsmijter: wie één dag over de grens is, komt de club niet in. Hoe goed je van binnen ook danst.
Achter de geraniums
De vraag 'Hoe oud moet je zijn' gaat naar mijn idee helemaal niet over cijfers, maar over de blik in de ogen en het vuur in de ziel. Er is een wezenlijk verschil tussen biologische leeftijd en mentale leeftijd. De geraniums zijn geen bloemen; het is een gemoedstoestand. Het is het moment waarop de nieuwsgierigheid sterft. Het moment waarop iemand besluit dat alles wat de moeite waard was, al achter hem/haar ligt.
Je herkent ze direct: de mensen die alleen nog praten over hun fysieke ongemakken en waarom vroeger alles beter was. Ze hebben de deur naar de wereld op slot gedaan. Aan de andere kant staat de categorie die weigert te capituleren. De man of vrouw tegen de 70 die nog volop durft te dromen; die zich laat verrassen door een nieuw boek, een vreemde stad of een spontane ontmoeting. Die niet vraagt: 'Hoe lang heb ik nog?', maar: 'Wat gaan we vandaag doen?'
De kilometerstand
Dus, hoe oud moet je nu eigenlijk zijn? Misschien moeten we die schuifbalken gewoon met rust laten. Misschien moeten we accepteren dat de liefde zich niet laat vangen in een vooraf ingesteld bereik. Wat zegt een getal nu helemaal over de warmte van een stem, de scherpte van een grap of het vermogen om er simpelweg te zijn?
De uitdaging is simpel, al vraagt het wel wat moed: zet die restrictie aan jouw kant naar beide kanten eens vijf (of toon lef: tien) jaar ruimer dan je comfortzone nu toelaat. Kijk niet naar het bouwjaar, maar naar de kilometerstand en het onderhoud. Je zou zomaar iemand kunnen tegenkomen die nooit geraniums heeft gehad en ook niet van plan is om die in huis te halen. Want uiteindelijk gaat het er niet om hoeveel jaren er in je leven zitten, maar hoeveel leven er in je jaren zit. En dat laat zich niet filteren.
Weer of Geen Weer
Er zijn toch maar weinig dingen zoveel besproken als het weer! In Nederland dan toch.
Toen ik in Jakarta woonde hadden we het zelden over het weer, omdat het daar vrijwel altijd hetzelfde was. Alleen in het regenseizoen mopperde je wat vaker, maar dan heb je ook een reden om te mopperen ook!
Een Nederlandse regenbui is doorgaans kinderspel vergeleken met een tropische stortbui.
Het weer heeft gewoon een grote invloed op de mens. Toen ik in Den Bosch in de kunsthandel van mijn ouders werkte, werd het impact ervan duidelijk. Een kunsthandel is natuurlijk sowieso al niet zo druk bezocht als een supermarkt of Blokker, maar met slecht weer kwam er meestal de hele dag niemand.
En als er al iemand kwam, waren ze meestal niet in een goed humeur. Drijfnat, een paraplu waar nog flink water afliep. Daar moest je als winkelier ook een oplossing voor hebben, want die lekkende regenschermen wil je niet je hele winkel door.
Als de zon scheen, kwamen er veel meer mensen, ook wel meer kijkers, en dan waren mensen veel vrolijker en meer ontspannen.
Heel vroeger had ik een enorme hekel ik had aan regen. Ik moest op de fiets naar school en in het najaar hadden we geregeld pittige buien. Ik had een regencape en dat hielp wel wat, maar de onderkant van je broekspijpen en je schoenen werden alsnog kletsnat.
Ik had echt altijd een snerthumeur als ik door regen moest fietsen. Dan kwam ik ook goed sjaggo thuis.
Ook met daten kan het weer een grote rol spelen. Als het 36C is, is in de auto kruipen om iemand te gaan ontmoeten niet uitnodigend. Oké, bijna iedereen heeft dan wel airco, maar toch.
Ik heb zelf geen airco, althans, die werkt helaas niet, en ik ga met flinke hitte liever niet in mijn zwarte autootje op pad. Dan zou ik een date verplaatsen.
Als het pijpenstelen regent, zit je ook weer. Dat kan je keuze van kleding al flink beïnvloeden. En indien je een stuk moet lopen van parking naar bestemming moet de paraplu voor de dag komen.
Je kunt ook voor een pet of capuchon of iets dergelijks gaan, maar als vrouw vind ik dat niets. Ik wil dan geen nat geregend haar, vreselijk, maar haar wat zo plat zit als wat door een capuchon vind ik ook niet prettig.
En dan heb je nog perikelen met vorst, eventuele gladheid en kou. Dat kan ook je plannen overhoop gooien om af te spreken of beperken wat je samen gaat doen.
Ik ben geen held met autorijden als het glad is. De laatste paar jaar viel me op dat er ook minder gestrooid wordt. Zeker ook iets om rekening mee te houden. Hier in dit achteraf gebied zijn nogal wat smallere ‘boerenweggetjes’ die je met gladheid beter links kunt laten liggen.
Maar er zijn ook nog andere weer-gerelateerde factoren waar je mee van doen kunt krijgen.
Zo had ik een eerste ontmoeting met iemand in juni. Het was prachtig mooi weer, lekker zonnetje. Niet te heet, echt heerlijk.
Vóór de ontmoeting moest ik nog even snel de stad in en daar merkte ik hoe ontzettend druk het was. De winkelassistente vertelde dat er iets te doen was waardoor er heel veel toeristen waren. Zeker gezien het zulk mooi weer was.
Meteen had ik helder dat de ontmoeting op de afgesproken plek niet zou gaan werken. We zouden elkaar treffen bij een restaurant vlakbij mij, maar met die drukte zou het heel lastig worden je auto ergens kwijt te kunnen.
Samen een tafeltje op het terras van het restaurant kon ook nog wel eens problematisch zijn. En een eerste ontmoeting waarbij je beiden noodgedwongen aan een andere tafel moet gaan zitten of met andere vreemde mensen een tafel moet delen, schiet natuurlijk ook niet op.
Hij was al onderweg, dus ik heb hem snel geAppt en mijn adres gegeven. Dat doe ik nooit, maar ja, op dat moment bleef er niet veel anders over.
Als je in een toeristisch gebied woont, kan het weer zo indirect ook een grote rol spelen!
En dan is er nog wind. Als het heel heet is, ben je blij met een briesje. Maar wat als je geregeld van doen hebt met harde wind of heftige stormen?
Daar had ik nooit zo over nagedacht tot ik hier in dit dorp kwam wonen. Toch wel het ergste in die zin van het eiland.
Langs de gehele westkust heb je veel meer met wind en storm van doen dan verderop in het binnenland.
Ook dat kan weer een invloed hebben op daten. Zo was ik ooit in Flevoland bij de man waarmee ik al een tijdje aan het daten was.
Ik moest die avond naar huis, wat een rit inhield langs de gehele westkust. Maar het stormde en er werd zelfs gewaarschuwd niet de weg op te gaan als het niet perse hoefde.
Het was zo heftig dat ik moest blijven slapen. Nou waren wij al wat langer samen, maar dan nog.
Maar als je zoiets meemaakt met een nieuw iemand kan dat toch voor ongemakkelijke situaties zorgen.
We klagen er wel eens over dat mensen niet zo moeten klagen over het weer, maar al met al speelt het toch gewoon een grote rol!
Eindig ik ermee ons allemaal een mooie zomer te wensen met heerlijke temperaturen en veel zon!
Op naar beter
Licht! De muur tegenover mij is wit, met hoge, donkere ramen. Een vrouwenstem noemt mijn naam, en nog een keer. Een slang blaast warme lucht mijn bed in, mijn heup is een bal van vuur. Mijn voet ligt naar buiten, dat mag niet! Dat mag helemaal niet! Ik heb alles al kapot gemaakt, ik krijg geen adem meer, dit is een droom, dit moet wel een droom zijn. De vrouw tilt mijn been op en vraagt of ik het kan ontspannen. Nee, te veel pijn. Er is nog een vrouw; ze praten zacht met elkaar en één van de twee geeft me een prik in mijn buik. Het vuur in mijn heup dooft, de pijn trekt weg. Ik droom niet. Vanaf nu ben ik een wandelaar met een heupprothese. Ik krijg een rood waterijsje. De chirurg komt even langs; hij is blij en tevreden. En als hij dat is, ben ik het ook!
Al met al breng ik veel te veel tijd door in mijn inmiddels veelbesproken eenpersoonsbed. Lange nachten, middagslaapjes. Dat moet anders. Voortaan doe ik mijn middagdutjes op de bank.
Mijn rode stoel is het middelpunt van mijn tijdelijke universum. Zittend op die stoel leg ik mijn been omhoog, deed ik de eerste oefeningen, at ik de door mijn dochters gekookte maaltijden en keek ik tv. ‘Good omens’ met de ene dochter, ‘Bodkin’ met de andere. Ze zijn weer terug naar hun eigen huis, mijn schatten van dochters! En hierbij bedank ik ook mijn zusje hoog in de hemelen: Zij heeft me min of meer gedwongen om mijn verrijdbare en verstelbare tekentafel mee te verhuizen. Hij stond bijna acht jaar lang in de schuur, en nu is hij mijn àlles tafel. Zo af en toe bedienen liefdevolle handen de stofzuiger rond mijn universum, anders zou het een muizenparadijs worden.
Tijdens de nacontrole liet de chirurg me een röntgenfoto zien van zijn werk, de ‘nieuwe heup’. Wat ik zag was een futuristisch ogende constructie à la Picasso. Hij leek op een heup zoals een moderne vibrator op een penis lijkt. Helemaal niet dus.
Gistermiddag heeft de fysiotherapeut me geleerd hoe ik in mijn eentje, op krukken, door de zware voordeur van mijn flat naar buiten kan lopen. Op naar beter!