terug

De ontembare vrouw

donderdag 21 oktober 2021

De ontembare vrouw

Toen ik dit boek “ De ontembare vrouw, Clarissa Pinkola Estés “ ooit kreeg van mijn aangetrouwde neef keek ik hem vragend aan.
Zag/ervoer hij mij als ontembare vrouw?
Mijn nicht zei direct snel daarbij: “ Het was niet mijn idee. Hij is zelf op zoek gegaan
naar een cadeau voor jou en kwam met dit boek thuis. Ik ben onschuldig “
“ Ik vond dit boek echt een boek voor jou. Veel plezier ermee “. zei mijn aangetrouwde neef
met een big smile en een knipoog. Nu was mijn nieuwsgierigheid pas echt opgewekt.
Een snelle blik op de achterkant van het boek met informatie over de inhoud deed me
direct begrijpen waarom hij me dit boek had gegeven:
Dit boek verhaalt over de belemmeringen overboord durven zetten van jezelf om te mogen worden/mogen zijn als de vrouw zou zijn bedoeld. Dichter bij jezelf komen….
Het thema van mijn leven op dat moment.

De verhalen van Clarissa Pinkola Estés laten zien waar onze hartstocht verstopt
zit als we het even kwijt zijn, laten je vurig zijn, krachtig, motiveert ons om tevoorschijn te komen en geeft je handvatten om door heel je leven heen te gebruiken.
Dat is de ontembare vrouw, die de instinctieve natuur van vrouwen representeert.
Deze 'wilde' vrouw is de oervrouw: ze verandert niet, ongeacht de cultuur, het tijdperk of
de politiek. Ze is wat ze is en ze is volmaakt (citaat).

In m.n. deze regenachtige, koudere periode van het jaar is het heerlijk om in huis te zitten lezen. Verwarming aan, kaarsen aan. Naar wens en gelegenheid wat te drinken erbij en wat lekkers te snoepen of een lekkere zelfgemaakte kom soep erbij. Heerlijk!
Gewoon de wereld om je heen laten zijn voor wat het is en mezelf verliezen in mooie verhalen.
Maar…zijn het wel verhalen? Bedachte hersenspinsels van een schrijver/schrijfster?
Of laat een schrijver/schrijfster ons slechts zien wat er in ons allen leeft?
Ms weliswaar niet exact zoals het geschreven verhaal, maar toch…

Ben ik een ontembare vrouw? In de zin, dat ik me niet laat temmen?
Eerlijk gezegd weet ik daar niet het antwoord op.
Wat ik wel weet is dat er een inborst in mij zit waar ik te allen tijde voor op zal komen.
Dat heeft te maken met dignity (waardigheid) en het gevoel van eigenheid.
Wil daar niet overheen walsen, want dan zal ik opstaan (gekreukeld en al desnoods) en
opeisen wat van mij is en jij niet bezit.
En als dat onder ontembaar valt… so be it!.

Ik vraag me af: Hoe ontembaar is de hedendaagse vrouw uit mnl. / vrl perspectief?

Ik ga mezelf iig nu weer verliezen in dit dikke boek, waaruit ik vele verhalen nog niet
had gelezen destijds.
Mooie herfstdagen gewenst voor allen.

geplaatst door Hope - 1977 keer gelezen