terug

Mag ik u nog wat coffee extra dark roasted schenken

zaterdag 30 oktober 2021

In de nauwe straten van mijn ziel fluisteren de straatkeien van mijn herinneringen als het geluid van zingende stilte, van de duisternis, het licht van mensen die er waren, van vele uit de tijd geraakte verhalen. Het geluid van de stilte dat voelt als herinneringen die langzaam verstommen. Hunkeringen die als verstilde rouw voelen, de emotie van de tijd van toen, die we mogen en moeten blijven koesteren. Van sprekend weemoed en verlangen die de toekomst zoveel rijker maken.

Gelukkig heeft ieder levenshuis zijn eigen mystiek Grand Café, waar men koffie gebrand van Zelfkennis schenkt. Maar of het er gezellig koffieleuten is? De koffie kan er bovendien bitter zijn en tongen stroef en rauw doen voelen. In het café zitten er mensen aan de bar, oude bekende vastgeroeste bezielingen, met steeds dezelfde verhalen, verhalen die we al zo lang horen maar steeds niet begrijpen. Het is er heerlijk vertrouwd maar ook donkerbruin, haast zwart, zoals die straffe zelf gebrande koffie: aromatisch, vertrouwd en geroosterd. In het alledaagse zo bekende geroddel wordt er gepraat zonder te spreken en gehoord zonder dat er geluisterd wordt. Erger nog de gasten blijven ook na sluitingstijd nog gewoon hangen aan de bar.

Kortom koffieleuten in verholen stilte; er wordt oude muziek gespeeld maar niemand begrijpt de melodie. Wie kan zich verstaanbaar maken; wie hoort de ander? Best intiem al die vertrouwde duisternis, telkens weer komen we bekenden tegen en hartstikke knus ook want die oude drijfveren, dat zijn we te allen tijde gewoon zelf. Met zijn allen zitten we dag in dag uit aan de bar. En soms heel soms kom je als je wellicht even wat beter oplet toch die ander tegen.

Extra dark roasted koffie; gewoon bij de HEMA; de stoere niet te geloven kroegverhalen uit uw leven mag u er zelf bij verzinnen.

Geïnspireerd op ‘The Sound of Silence’

geplaatst door DenDonck - 1317 keer gelezen