terug

Onder de nazomerzon

maandag 25 oktober 2021

Een al wat oudere kapster met kiespijn en een warm hart heeft mij omgeknipt tot een vrouw die ik niet ben. Nee, tot een vrouw die ik nog nooit ben geweest. Tot Anna Wintour zonder pony, tot Nana Mouskouri maar dan blond. Zij (de kapster) was mij aanbevolen door twee geboren Leidenaars - al hadden zij niet gerept over haar talent voor glanzend glad föhnen.

Het was zondag een drukte van belang rond de reuzenpenisplant in de Leidse Hortus. Jong, jonger en al wat ouder (jeugdig, dus) schuifelden over het tegelpad langs zijn standplaats. De plant zelf stond er wat verloren bij, zo midden in die kas vol haast onherkenbare soortgenoten, zo zonder dienstbare vliegjes om zich heen. Hij heeft ridderlijk gewacht tot de vrouwen in de kelk aan zijn voet niet meer bloeiden; hij weet immers dat zij zich liever laten bevruchten door het stuifmeel van verre, vreemde mannen. Hij heeft zich tevergeefs opgericht. Bij de toegangsdeur staat een hortus medewerker. Hij vertelt ¨voor de bezoekers die hun ogen wél van de reuzenpenis kunnen afhouden¨ over alle andere fallusachtigen in de kas, over de altijd spannende kweekmethode. Maar ach, de meest gestelde vraag is: ¨Is hij gekrompen?¨ Het waren de vrouwen die dit vroegen, zowel de jonge vrouwen als de al wat oudere, de jeugdige. De mannen leken opgelucht. Gerustgesteld.

De gids leidde ons, medewandelaars, feilloos naar het het schemergebied in de duinen waar hét gebeurde: het burlen van de herten. Het was onwerkelijk. Fascinerend. Gênant. Pijnlijk. Overal om ons heen burlende herten en een enkel instemmend gemiauw van een hinde. Laat me eruit. Dit is een scène uit Disenchantment die niet goed zal aflopen. Dit is een smoezelig, omgewoeld bed vol zwaar snurkende mannen. Het is hier te warm, wij zijn hier te veel. Zijn het in de mensenwereld de vrouwen die (door viriele mannen) als ´behoeftig´ worden bestempeld, hier waren de mannen behoeftig. Hun hele wezen stond in dienst van dat ene, hun burlen kwam zichtbaar vanuit hun flanken. Ze waren hulpeloos overgeleverd aan zichzelf. Vanuit de verte is dit mooi en spannend. Wij bovenop het duin en zij in de duinpan. Of andersom. Van dichtbij is het een pornofilm zonder verhaal. Ik hou het voortaan bij 'vanuit de verte.'

De mailwisseling was pril en redelijk absurd. Over hoe rood en hoe groen, over het schrijftalent van Ian McEwan en dat van Leonard Cohen. ¨Wat wil je?¨, vroeg ik toen maar - het is immers zoals Cohen ooit schreef: ¨...Baby, I´ve been here before. I know this room and I've walked this floor... ¨ Geen daadwerkelijke interesse tonen voor de ander duidt op, nou ja, op andere interesses. Zijn antwoord was duidelijk en oprecht. Hij wilde maar één ding. Hij was zoals de reuzenpenisplant, zoals een burlend hert. Mijn plagend bedoelde escort service-tarief greep hij aan om het toch nog gezellig te maken. Jongeman, ik stel voor om het hierbij te laten. Hij bedankte mij nog voor mijn ´leuke manier van communiceren´ en dat was het. Er is niets nieuws onder de zon. Gelukkig krult mijn haar zich zo langzamerhand tot mijn eigen haar.

geplaatst door RodeJas - 3104 keer gelezen