terug

Verliefd

vrijdag 1 oktober 2021

Nee heren treur niet ik ben niet verlieft op een man, maar op een lief klein hondje. We moeten nog zien of de liefde van twee kanten komt maar voor dit moment zweef ik een heel klein beetje.
Vorige week heb ik mijn hondje moeten laten inslapen, het arme beestje was helemaal op. Ik heb haar met heel veel liefde 11 jaar bij mij mogen hebben en kreeg haar toen ze (achteraf gezien) pas 4 a 5 weken was.
In het begin was ze kleiner dan de konijntjes op het veld, en ja ze werd wel iets groter maar was nog steeds klein. Ze was gek op kinderen en kreeg nooit genoeg van aaien en aandacht van kinderen.
Ongeveer 2 jaar geleden begon ze steeds meer kwaaltjes te krijgen en zag je dat ze achteruit ging, maar ja we hielen zoveel van haar.
Ze kreeg staar en was op het einde blind, had al 2 jaar geen tanden meer (alleen een paar kiezen) ze was dement en had epilepsie. Ze hield heel erg van het bos en als het aan haar lag liepen we uren door het bos, waarin Baiyla zo heten ze de weg wel 4 keer aflegde. Ze sliep steeds meer en zeker het laatste jaar sliep ze minimaal 20 uur per dag, maar ach ze was zo lief. Ongeveer 2 maanden geleden begon ik ineens te beseffen zo gaat het niet meer, ze vond ze wandelen niet meer leuk en wilde zo snel mogelijk weer naar huis om te slapen. Achterop de fiets of in de hondenbuggy vond ze wel leuk, zolang ze maar mocht slapen. Twee weken geleden kreeg ze een oogontsteking haar oogjes waren rood en puilde bijna uit haar oogkassen. De oogontsteking werd hoog waarschijnlijk veroorzaakt door haar staar waardoor de oogdruk was opgelopen. Op advies van de dierenarts haar ogen twee keer per dag schoongemaakt en oogzalf gegeven.
Vorige week vrijdag met lood in mijn schoenen naar de huisarts voor HET GESPREK. Aan de ene kant vond ik het heel erg en heb ik zitten janken als een klein kind, aan de andere kant wist ik “het is goed zo” ze is zo mooi en rustig gegaan en de dierenarts nam ruim de tijd voor ons.
En dan kom je thuis en lijkt je huis nog stiller, ook al kwam ze de afgelopen 2 maanden meestal haar mand niet uit als ik beneden kwam of thuis kwam of als ik haar riep.
Ik had heel dapper van tevoren geroepen, nee er komt pas na januari weer een andere hond niet eerder, dat is niet handig als ik straks op vakantie (naar India) ben. En toen ineens zag ik dit kleine droppie (oke ik keek op marktplaats) en ik was op slag verlieft het is een totaal ander hondje dan mijn hondje was maar ze hebben de zelfde blik in hun ogen. Maandag hoop ik haar te mogen ontmoeten, en in tussentijd zit ik dus bij haar foto te zwijmelen. Ze is anderhalf jaar en haar baasje kan door reuma haar niet de verzorging en aandacht geven die ze nodig heeft, wel kan dit kleine droppie waarschijnlijk gewoon bij deze mevrouw logeren als ik op vakantie ben, dat zou echt een win,win,win situatie zijn.
Hadassa

geplaatst door Hadassa - 1128 keer gelezen