terug

Gelijkgestemde zielen

maandag 1 november 2021

Wat is het fijn, dat de meeste mensen in hun leven een goede invulling, ja zelfs een vervulling van hun dromen vinden. Dat begint al heel jong. Kinderen in de leeftijd van het basisonderwijs kijken op naar volwassenen in hun omgeving, ze spiegelen zich aan mensen, die voor hen een voorbeeldfunctie hebben, zoals hun ouders.

Later gaan ze als jongvolwassenen hun levenspad verder bewandelen. Ze kiezen voor een studie, ze solliciteren voor een baan. Een tegenwoordig klein deel van hen gaat in de voetsporen van hun ouders treden, soms door in het familiebedrijf te participeren, soms door buiten het gezin om dezelfde functie als vader of moeder elders te bekleden. Aan de andere kant zullen er jongeren zijn, die juist voor een geheel andere toekomst kiezen.

En in diezelfde periode volgt dikwijls een keuze, die mogelijk even belangrijk is als de stap op het traject van (betaald) werk. Er kruist iemand hun levenspad, waardoor ze die weg samen gaan. Na een paar keer de plank misgeslagen te hebben kwam ik zo ook mijn eega tegen. We trouwden, kregen een kind en dan? Dan is het de vraag of de deur waar je eens getweeën doorging altijd dezelfde deur blijft. Misschien heb je haar de eerste keer over de drempel gedragen. Toen werd het een deur naar een onbekende toekomst. Wie van ons heeft een glazen bol die echt aangeeft wat er staat te gebeuren? Ik gelukkig niet!

Hoe langer hoe meer vraag ik mij af, of men bij de partnerkeuze van gelijkheid in alle opzichten uit kan gaan. Twee zielen, één gedachte, is dat nog van deze tijd? De ouders van een goede vriendin van mij waren wel zo. Het waren twee echte knuffelbeertjes, Ze verkeerden 24 uur per dag, 7 dagen per week bij en met elkaar.

Toen haar vader op een mooie leeftijd het tijdelijke voor het eeuwige verwisselde viel zijn partner in een gat, hoewel twee van haar kinderen haar regelmatig met raad en daad terzijde stonden. De moeder van mijn vriendin was jong getrouwd, mijn vriendin, haar broer en haar zus zijn babyboomers. Ze waren heel sober opgevoed, in die tijd was een meisje blij met een pop en een jongen blij met een blokkendoos.

De drie kinderen vonden later zelf een partner; zou de geschiedenis zich herhalen? Dat zat er niet in. De tijden veranderen en wij met hen. Hoewel? Mijn vriendin en haar partner werkten beiden in een eigen handelsonderneming, ze boerden goed. Toch kwam er in hun relatie ook een knak. Het huwelijk van haar zus liep na ruim 30 jaar eveneens op de klippen, alleen de verbintenis van haar broer heeft stand gehouden.

Ook al is iemand in zo’n vast patroon opgegroeid, om hem of haar heen staat de wereld niet stil. Hoewel je beiden bij het begin van je relatie niet incalculeert, dat er een kink in de kabel komt gebeurt dat erg vaak. Helpt het dan dat je er overal hetzelfde “in zit”? En is het “goede” voorbeeld van je ouders een garantie voor een stabiele relatie, als dat twee gelijkgestemde zielen waren gaat het dan ook zo met de kinderen? Andersom is het statistisch wel zo, dat kinderen van gescheiden ouders vaker zelf ook een onstabiel relatiepatroon hebben.
Ook al is er iets als gelijkgestemd zijn, dat is nog niet hetzelfde als gelijk zijn. De 17 en een half miljoen inwoners van Nederland zijn allemaal individuele zielen…

geplaatst door Aktivo1 - 2992 keer gelezen