terug

Date-moe

woensdag 22 december 2021

Bij mezelf bemerk ik dat naarmate de tijd verstrijkt, mijn interesse in het heel actief deelnemen binnen 50+ om een potentiële partner te vinden, afneemt. Niet omdat ik er een heb gevonden, bij lange na niet, maar ik denk in mijn geval omdat het alleen zijn steeds beter in mijn leven past.

Daaraan gekoppeld stel ik mezelf natuurlijk wel meteen de vraag: wil ik nog wel een partner? Daarop is het antwoord volmondig ja. Natuurlijk wil ik een partner, maar het continu bezig zijn met de site afstruinen naar geschikt materiaal begint me tegen te staan.

Nu hoor ik al (felle) reacties die zeggen dat een partner niet een invulling van het leven moet zijn. Voor de duidelijkheid, in mijn visie past een partner in mijn totale levensbeeld, is hij een welkome toevoeging daaraan. Geen invulling om mijn leven inhoud te geven. Dat kan ik zelf prima.

Nu de donkere dagen voor de feestdagen aanbreken, bemerk ik ook een zekere onrust bij de geschikte mannen. Alsof het nu vinden van een partner belangrijker is dan pak ‘m beet op 15 maart. Nu nog even kijken of er tijd is om met elkaar kennis te maken, zodat er in elk geval één moment is tussen nu en het einde van 2021 waarop je niet alleen bent. Overigens krijg ik hier de kriebels van; het riekt mij te veel naar opvulling en niet naar inhoud. Maar dat terzijde (gepikt van Kairos 😊).

Wat is het in mij dat ik de behoefte voel afnemen? Zoals gezegd mijn leven is op de rit; ik vermaak me prima en ben nagenoeg nooit eenzaam. Alleen, jazeker, eenzaam, nee zeker niet. Het liefst wil ik, net als iedereen zo’n beetje denk ik, iemand in het wild vinden. Hoe, daar heb ik geen voorstelling van. Ik werk 4 lange dagen, mijn huis moet op orde zijn wil ik me prettig voelen, ik ben geen teamsporter, een kroeg bezoeken doe ik niet alleen en mijn vrije tijd is behoorlijk gevuld met leuke, sociale contacten uit bestaande kring. Deze kring breidt zich inmiddels steeds een beetje meer uit. Daar doe ik bewust moeite voor, maar het blijven voornamelijk vrouwen die mijn leven aanvullen. Waar die man vandaan moet komen is mij een raadsel, maar dus het liefst kom ik hem tegen in het wild.

Er is binnen 50+ een grote groep die al veel langer dan ik, zoekende is. Bekruipt hen nooit het gevoel om te staken met zoeken? Is het zoeken naar liefde zo’n krachtige oer-drang dat de duur er niet toe doet, maar dat het hopen op doet doorzetten?

Van nature ben ik geen opgever en toch, in dit geval mag ik van mezelf stoppen. Ik doe het nog niet, zal wel die oer-drang zijn, al komt het wel bij tijd en wijle bij me op. Opgeven is in deze trouwens voor mij geen falen maar meer accepteren dat er digitaal niet iemand te vinden is. En accepteren dat het leven goed is zoals het is. Een leven dat de moeite waard is te leven, om van te genieten en om gelukkig in te zijn. Want lieve mensen, dat ben ik absoluut, ook zonder een vent aan mijn arm. Het leven biedt me heel veel mooie situaties waar ik intens van geniet en gelukkig van wordt. Er komen nog steeds onverwachte kadootjes op mijn pad.

Dus…. ben ik date-moe? Ontbreekt het me steeds meer aan energie om het hele proces van berichtjes schrijven en lezen, hoopvol zijn, een kennismaking hebben, elkaar leuk vinden en dan, verdorie, na wat meer tijd toch tot de conclusie komen dat nee, we toch niet voor elkaar gemaakt zijn? Het gevoel bekruipt me dat een beetje moeite doen niet meer aan de orde is. Een verkeerd gevallen opmerking, een date die niet datgene oplevert wat de verwachting was en het is einde verhaal. Is het zoeken gericht op die ene perfecte partner? Mogen er geen constructiefouten zijn? Is het realistisch om altijd rozengeur en maneschijn te verwachten?

Eerlijk gezegd, ik weet het niet. Ben ik date-moedeloos? Nee, ergens is er vast iemand die van mij warme gevoelens krijgt en ik van hem. Waarbij we elkaar accepteren inclusief de minder leuke kanten gewoon omdat we elkaar leuk, lief en aardig vinden. Alleen, waar is ‘ie dan? Mezelf wil ik in dit stadium nog geen hopeloos geval noemen. Natuurlijk heb ik mijn nukken en grillen, een rugzak met gedoe, onhebbelijkheden en vreemde gewoontes. Ik pas absoluut niet in een doorsnee maatpak. Maar ik ben ook leuk, lief, spontaan, prettig gezelschap en hartverwarmend (gut gut wat prijs ik mezelf weer heerlijk aan).

Vraag blijft natuurlijk: hoe moe ben ik van dit dategebeuren? Voor nu nog niet voldoende om de handdoek in de ring te gooien maar wel om een tandje lager te struinen. Misschien helpt het wel, dat minder struinen. Komen de krentjes naar boven.

Ik wens iedereen hele fijne feestdagen. Veel warmte en liefde, veel plezier en genieten met degenen die voor jou belangrijk zijn. We komen elkaar in 2022 vast weer tegen, date-moe of niet 😊.

geplaatst door RosaReis - 1606 keer gelezen