De keerzijde van een medaille
woensdag 15 december 2021
Afgelopen zondag hebben 4.5 miljoen Nederlanders thuis voor de buis Max Verstappen het wereldkampioenschap in de Formule1 van 2021 zien winnen. Bovendien zaten er 5000 fans in oranje kledij op de tribune. De feestvreugde was enorm. Nooit eerder was een Nederlander in de Formule 1 ook maar in de buurt gekomen van dit grote succes. Zijn vader, Jos Verstappen zag ontroerd hoe zijn zoon in de laatste race van dit seizoen 7-voudig wereldkampioen Lewis Hamilton versloeg.
Na alle feestbeelden, zag ik maandagavond een interview met Max, waarin hij terugkeek op dit succes. Hij was op 4-jarige leeftijd al met karten begonnen en op 17-jarige leeftijd reed hij zijn 1e wedstrijd in de formule1, terwijl hij nog niet eens een rijbewijs had. Zijn vader, was eveneens een formule 1-coureur geweest en heeft hem van jongs af aan begeleid en opgeleid. Zijn doel, dat zijn zoon Max ooit een keer wereldkampioen zou worden, is nu bereikt.
Een serieuze en emotionele Max vertelde in dit interview ook dat zijn zusje en zijn moeder door zijn vader behoorlijk verwaarloosd waren, omdat zijn vader er alleen maar voor hem was. Zijn ouders zijn daardoor zelfs gescheiden. Max sprak de hoop uit dat zijn vader nu eindelijk de tijd zou nemen om dit recht te zetten. Ik vond het klasse van Max dat hij niet alleen over zijn wereldtitel sprak, maar ook de keerzijde van dit succes zag. Oef, dit gesprek kwam best bij me binnen, want ik herinnerde me meteen 2 voorvallen uit mijn eigen verleden die wel wat verwantschap had met zo'n ouders/zoon relatie.
Twintig jaar geleden kwam ik bij een dansavond voor alleenstaanden een lieve timmerman tegen, die ik beter wilde leren kennen. Hij was een boerenzoon die in "the middle of nowhere" was opgegroeid in een buurtschap met 5 of 6 boerderijen. Zijn vader, die een boerderij met veel koeien had, heeft nooit veel aandacht voor hem gehad. Zijn oudste broer, die voorbestemd was om de boerderij voort te zetten, betekende alles in dat gezin. De dagelijkse gesprekken gingen dan ook meestal over de koeien en de boerderij. Dat zijn jongste zoon een prima vakman was, die bijna alles kon maken wat zijn ogen zagen, betekende weinig voor hem. Grote broer, die mede kostwinner was voor het hele gezin, stelde zich daarom naar zijn jongere broer ook op als een soort 2e vader, zelfs toen hij allang volwassen was. De scheve verhouding die hij daardoor kreeg met zijn vader en zijn broer is nooit meer goed gekomen.
Het 2e voorval vond langer geleden plaats in eigen familiekring. Mijn moeder was een de jongste kinderen uit een katholiek gezin met 11 kinderen. In die tijd, rond 1930, was het heel normaal dat 1 kind uit zo'n groot gezin priester of non zou worden. Nou, het werden zelfs 3 kinderen in het gezin van mijn moeder, 3 missionarissen wel te verstaan. Mijn ouders kregen zelf 6 kinderen en wij zaten allemaal op streng katholieke scholen. Mijn oudste broer kreeg in de hoogste klas van de lagere school van de pastoor een wervend praatje te horen om toch vooral naar het seminarie te gaan in Driehuis. Eerst via het internaat daar naar het gymnasium en dan aansluitend de priesteropleiding.
Zeer onder de indruk vertelde hij er thuis over. Afijn, mijn ouders gaven hem gelijk op, zodat hij op 12-jarige leeftijd uit ons gezin verdween en alleen nog in de vakanties thuis kwam. In de examenklas van het gymnasium (hij was net 18) kwam hij een leuke vrouw tegen en weg was zijn motivatie om daar ook nog de priesteropleiding te gaan volgen. Hij kwam weer thuis. Ondertussen was hij wel vervreemd van ons gezin en daar heeft hij veel last van gehad. Mede daardoor is hij een enorm familiemens geworden. Zijn gezin is het belangrijkste in zijn leven, zijn kinderen en kleinkinderen staan voorop en hebben zijn hoogste prioriteit, wat er ook gebeurt.
Ik snap nu veel beter hoeveel impact een verwachtingspatroon van je ouders, je eigen partner, maar ook het milieu waarin je bent opgegroeid, op iemand kan hebben en op het verdere verloop van zijn of haar leven...
geplaatst door sixty - 2183 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.